Πρωτοβουλία για τη Συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του Δημόσιου Χρέους
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Η στατιστική αλχημεία όσον αφορά το δημόσιο χρέος επιτάσσει:
Να ανοίξουν τα βιβλία του δημόσιου χρέους και των δημόσιων οικονομικών!
Κοινωνικός έλεγχος τώρα !
Τεράστιο θέμα ηθικής τάξης προκύπτει για την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου μετά την αποκάλυψη της καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και μέλους του ΔΣ της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, Ζωής Γεωργαντά, ότι κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ «μαγείρευαν» τα στατιστικά στοιχεία!
Οι αποκαλύψεις της Ζωής Γεωργαντά, που ήδη προκάλεσαν την παρέμβαση εισαγγελέα ο οποίος ζήτησε τη διεξαγωγή προκαταρκτικής εξέτασης, αναφέρουν ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 οδηγήθηκε στο 15,4% κατόπιν αλχημειών με σκοπό να ληφθούν τα αντιλαϊκά μέτρα που εφαρμόστηκαν. Η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου (που με τα λόγια του υφυπουργού Οικονομικών, Φίλιππου Σαχινίδη είχε αποφασίσει από τον Οκτώβρη του 2009 να μας στείλει στο σφαγείο του ΔΝΤ και της ΕΕ) ήθελε με αυτό τον τρόπο να εμφανίσει ως αναγκαία και επιβεβλημένη την πολιτική των Μνημονίων και γι’ αυτό κατέφυγε σε τέτοιες απαράδεκτες μεθόδους που στόχο είχαν να παραπλανήσουν το λαό. Η παύση δε στη συνέχεια από τον αρμόδιο υπουργό Βαγγέλη Βενιζέλο των 5 από τα 6 μέλη της διοίκησης της υπηρεσίας (με εξαίρεση τον προερχόμενο από το ΔΝΤ επικεφαλής της) παραπέμπει σε ενέργειες ολοκληρωτικών καθεστώτων.
Η ανάμιξη της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας, της Eurostat, στις στατιστικές απάτες επίσης δείχνει ότι η δήθεν ανεξαρτησία της αποτελεί ψέμα!
Κατά συνέπεια το αίτημα της Πρωτοβουλίας για τη Συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου να πέσει φως στο δημόσιο χρέος και σε όλα τα δημόσια οικονομικά αποκτά δραματική επικαιρότητα, καθώς αποκαλύπτεται ότι κυβέρνηση – ΔΝΤ – ΕΕ είναι εντελώς αναξιόπιστοι και επικίνδυνοι για να διαχειριστούν προς όφελος της κοινωνίας τόσο σοβαρές υποθέσεις όπως το δημόσιο χρέος.
Αθήνα 19 Σεπτέμβρη 2011
Η φωτιά που άναψαν οι Έλληνες εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη και θα καθορίσει ποιος θα πληρώσει τις συνέπειες της κρίσης. Τις εξελίξεις αυτές τις παρακολουθούμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη Λατινική Αμερική. Πολύ λίγα νέα αναμένονται με τόσες ελπίδες όσο μια νίκη των λαϊκών δυνάμεων στην Ευρώπη.
Οι Τράπεζες ενέχονται στην κρίση του δημόσιου χρέους 
Η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία είναι οι τρεις πρώτες χώρες της Ευρωζώνης που τέθηκαν υπό τη κηδεμονία των πιστωτών τους συνάπτοντας σχέδια «βοήθειας» με τη «Τρόικα» που αποτελείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Όμως αυτές οι συμφωνίες, που γεννάνε νέα χρέη και που επιβάλλουν στους λαούς μέτρα λιτότητας χωρίς προηγούμενο, μπορούν να αμφισβητηθούν στη βάση του διεθνούς δικαίου. Πράγματι, αυτές οι συμφωνίες είναι «απεχθείς» και άρα άνομες. Όπως το τονίζει η θεωρία του απεχθούς χρέους, «τα χρέη των Κρατών πρέπει να έχουν συναφθεί και τα απορρέοντα κεφάλαια να έχουν χρησιμοποιηθεί για τις ανάγκες και τα συμφέροντα του Κράτους» (1). Όμως, τα δάνεια της Τρόικα χορηγούνται υπό τον όρο της λήψης μέτρων λιτότητας που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και που δεν θα επιτρέψουν σε αυτά τα Κράτη να βγουν από τη κρίση.
Στο Τελ Αβίβ έφτασε το κίνημα της πλατείας, πιάνοντας στον ύπνο την πολιτική και οικονομική εξουσία του κράτους του Ισραήλ.
Λίγες ώρες μετά την λήξη της συνόδου κορυφής της Ευρωζώνης και της κοινής ανακοίνωσης για τον τρόπο αντιμετώπισης του προβλήματος του ελληνικού χρέους ζητήθηκε από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου SOAS του Λονδίνου, Κώστα Λαπαβίτσα, να σχολιάσει και να αναλύσει τις αποφάσεις. Το παρόν κείμενο αποτελεί απομαγνητοφώνηση της συνέντευξης που δημοσιεύτηκε στις 22 Ιουλίου στο 
Παλαιότερα, υπήρχε ο Πρώτος Κόσμος, ο «Βορράς», ο οποίος υποτίθεται ότι αποτελούσε ένα μπλοκ ευημερίας. Ακολουθούσε ο Δεύτερος Κόσμος, στον οποίο ανήκαν οι χώρες του σοβιετικού μπλοκ, και ο Τρίτος Κόσμος, στον οποίο περιλαμβάνονταν οι φτωχές χώρες του «Νότου», οι οποίες, ήδη από τη δεκαετία του 1980, είχαν εξαναγκαστεί να υποκύψουν στις προσταγές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Ο Αλέξης Πασσαδάκης είναι Γερμανός ελληνικής καταγωγής, ηγετικό στέλεχος στη Γερμανία της ακτιβιστικής οργάνωσης κατά της παγκοσμιοποίησης Attac, με ειδικότητα την οικονομική κρίση.
Εξι δισεκατομμύρια ευρώ! Αυτό είναι το ύψος σε σημερινές τιμές του κατοχικού δανείου που υποχρεώθηκε να καταβάλει το '42 η χώρα μας στη ναζιστική Γερμανία. Τι(ς) πταίει και τελικά αυτά τα δανεικά παραμένουν αγύριστα; Η πολιτική τού ένα βήμα μπρος - δύο πίσω που ακολούθησαν όλες οι ελληνικές μεταπολεμικές κυβερνήσεις. Ατολμία; Αδυναμία; Δουλοπρέπεια; Το βέβαιο είναι ότι μπροστά στο θρύλο της «γερμανικής ισχύος» η χώρα συμπεριφέρθηκε με ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας. Το αντιλαμβάνεται κανείς και από το 70ετές παρασκήνιο που ξετυλίγει ο καθηγητής Νεότερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Χάγκεν 
Για χρόνια ο μέσος Ελληνας (και Ευρωπαίος) αποστρεφόταν την πολιτική.
H υποβάθμιση των ωκεανών είναι πολύ χειρότερη απ' όσο πιστεύαμε έως σήμερα και ο κίνδυνος μαζικού αφανισμού των θαλάσσιων ειδών είναι πολύ μεγάλος «σε διάστημα μιας ανθρώπινης γενιάς».
Από το 1980 μέχρι το 2004, η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν αρκετά δημοφιλής στα μάτια μεγάλου μέρους του πληθυσμού των ενδιαφερόμενων χωρών. Οι Πορτογάλοι, Έλληνες και Ισπανοί πολίτες αντιλαμβάνονταν τη συμμετοχή της χώρας τους στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση τόσο ως εγγύηση δημοκρατικής σταθερότητας καθώς έβγαιναν από μια δικτατορική περίοδο (1) όσο και ως χειροπιαστή δυνατότητα βελτίωσης των συνθηκών ζωής (οι μεταφορές πόρων από τις πλουσιότερες χώρες της ΕΕ προς τα νέα μεσογειακά μέλη ήταν σημαντικές κατά τα πρώτα χρόνια) (2). Η ένταξη στην Ευρωζώνη των ίδιων χωρών στη διάρκεια της δεκαετίας του 2000 είχε επίσης τη λαϊκή συμπάθεια επειδή συνδυάστηκε με μιαν αύξηση της κατανάλωσης, που βέβαια χρηματοδοτήθηκε με δάνεια.