
Bally Bagayoko - Azat Miftakhov
Ίνδαλμα της εξεγερμένης γαλλικής νεολαίας και υποστηρικτής δεσμώτη του Πούτιν!
του Γιώργου Μητραλιά
Τι κοινό μπορεί να έχουν αυτός που έχει γίνει σύμβολο και ίνδαλμα της επαναστατημένης γαλλικής νεολαίας και ένας νεαρός Ρώσος φυλακισμένος από το καθεστώς του Πούτιν; Ή, με άλλα λόγια, τι μπορεί να συνδέει δύο άτομα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, όπως ο δήμαρχος του Σαιν-Ντενί, Μπαλί Μπαγκαγιόκο, με καταγωγή από το Μάλι, και ο νεαρός αναρχικός αγωνισής μαθηματικός ταταρικής καταγωγής, Αζάτ Μιφτάχοφ, που σαπίζει στις ρωσικές φυλακές; Η απάντηση μας δόθηκε στις 7 Νοεμβρίου. στη διάρκεια μιας τελετής κατά την οποία ο δήμαρχος του Σεν-Ντενί, Μπαγί Μπαγκαγιόκο (Bally Bagayoko), έκανε τον Αζάτ Μιφτάχοφ ( Азат Мифтахов) τιμής ένεκεν πολίτη της πόλης του!
Στην πραγματικότητα, η συνάντηση αυτών των δύο προσώπων δεν έχει τίποτα το παράδοξο. Από τη μία πλευρά, ο δήμαρχος της μεγαλύτερης γαλλικής πόλης, που οποία διοικείται από στέλεχος του κύριου κόμματος της γαλλικής αριστεράς, της «France Insoumise». Ένας δήμαρχος που απολαμβάνει τη συντριπτική υποστήριξη των συμπολιτών του, και ο οποίος συγκεντρώνει επάνω του όλο το μίσος του ρατσιστικού και αντιδραστικού συρφετού της χώρας, ενώ ταυτόχρονα είναι ο μακράν πιο δημοφιλής πολιτικός της μεγάλης πλειοψηφίας (57%!) των Γάλλων νέων ηλικίας 18 έως 35 ετών που ηγούνται, αυτό το φθινόπωρο του 2026, του μεγαλύτερου και πιο ριζοσπαστικού μαζικού κινήματος που έχει δει η Γαλλία από τον Μάη του ’68. Και από την άλλη, ο λαμπρός μαθηματικός και αναρχικός αγωνιστής Αζάτ Μιφτάχοφ, που παλεύει με κίνδυνο της καριέρας του, ή ακόμα και τη ζωής του, για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δημοκρατικών ελευθεριών ενάντια σε ένα καθεστώς που όχι μόνο δεν διστάζει να τον καταδικάσει, χωρίς την παραμικρή απόδειξη, σε βαριές ποινές φυλάκισης, αλλά φτάνει στο σημείο να τον φυλακίσει εκ νέου μετά την έκτιση της ποινής του, μόλις λίγες ώρες μετά την αποφυλάκισή του! Με λίγα λόγια, ίδιοι αγώνες χωρίς συμβιβασμούς για την υπεράσπιση αυτού που, σε τελική ανάλυση, είναι οι ίδιες ελευθερίες και τα ίδια δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα. Και όπως το έθεσε τόσο εύστοχα ο Μπάλι Μπαγκαγιόκο στη διάρκεια της τελετής στο δημαρχείο του Σεν Ντενί: «Η αλληλεγγύη μας απευθύνεται στον ρωσικό λαό και σε όσους αντιστέκονται εκεί: συνδικαλιστές, ακτιβιστές για την ειρήνη, ερευνητές, δημοσιογράφοι. Ρισκάρουν τα πάντα για τις ελευθερίες τους. Ο διεθνισμός συνίσταται στο να ακούμε τη φωνή τους και να την κάνουμε να ακουστεί".










Ο Πασκάλ Φρανσέ που μας άφησε μόλις χθες, στις 12 Ιουλίου, δεν ήταν ούτε ένας απλός αγωνιστής, ούτε ένας απλός μαρξιστής οικονομολόγος. Ήταν όλα αυτά μαζί και επιπλέον ήταν η ενσάρκωση του πιο έμπρακτου διεθνισμού, πάντα στην υπηρεσία των «από κάτω» τόσο στην πατρίδα του Γαλλία, όσο και σε ολάκερο τον κόσμο. Και ειδικότερα στην Ελλάδα. Βαθύς γνώστης, ως οικονομικός επιθεωρητής που ήταν, των «νόμιμων» και μη οικονομικών «τεχνασμάτων» που μετέρχεται ο καπιταλισμός με τις κυβερνήσεις και τους (δια)κρατικούς μηχανισμούς του, για να διαιωνίζει την κυριαρχία του, ο Πασκάλ δεν μπορούσε παρά να βρει στο δρόμο του την Ελλάδα της μεγάλης κρίσης των τρομακτικών ανισοτήτων, του μεγάλου εξωτερικού χρέους και, φυσικά, των εξωφρενικών πολιτικών λιτότητας που της ετοίμαζαν οι ξένοι «προστάτες». Με τα άρθρα και τις ομιλίες του, ήταν εκείνος που, πρώτος σε όλη την Ευρώπη ήδη από το 2009, μας άνοιξε κυριολεκτικά τα μάτια για το ελληνικό εξωτερικό χρέος και κυρίως, για την προσχηματική χρησιμοποίηση του από μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου αλλά και του ντόπιου ελληνικού μεγάλου κεφαλαίου, με ένα και μόνο στόχο: να επιβληθεί στη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών η διαβόητη πια πολιτική αυστηρής λιτότητας που έκανε τους λίγους πλούσιους παρά πολύ πλουσιότερους και τους πάμπολλους φτωχούς κατά πολύ φτωχότερους.







Ακριβώς 18 χρόνια μετά από την φυλάκισή του και χωρίς να του έχει χαριστεί ούτε μια μέρα (!) από την 18ετή κάθειρξή του, βγήκε από τις ισραηλινές φυλακές, και την απομόνωση, ο "προδότης" και "κατάσκοπος" Μορντεχάϊ Βανούνου. Λοιπόν, επιτέλους ελεύθερος αυτός ο "μεγάλος έγκλειστος" του αιώνα μας; Ας μην είμαστε αφελείς. Η απίστευτη εκδικητικότητα του ισραηλινού κράτους δεν έχει και δεν μπορεί να έχει τελειωμό. Οι κάθε λογής απαγορεύσεις, περιορισμοί και απειλές για νέες διώξεις πέφτουν βροχή πάνω στον "ελεύθερο" Μορντεχάϊ, λες και η ίδια η ύπαρξή του συνιστά τη μεγαλύτερη απειλή για το σιωνιστικό κράτος.
