Μορντεχάι Βανούνου:
Ένας εξαίσιος Ισραηλινός προδότης!
του Γιώργου Μητραλιά
Χρειάστηκε ο ιρανικός πύραυλος που έπληξε την ισραηλινή πόλη Ντιμόνα, για να (ξανα)θυμηθούμε την απίστευτη ιστορία του Μορντεχάϊ Βανούνου. Και επίσης το μεγάλο της δίδαγμα ότι υπάρχουν, έστω και λίγοι, Ισραηλινοί Εβραίοι που αντιστέκονται στη βαρβαρότητα του γενοκτονικού Ισραηλινού Κράτους, συνεχίζοντας έτσι την μακρά παράδοση αγώνων της εβραϊκής Διασποράς για τη δημοκρατία, την ελευθερία των καταπιεσμένων και τον επαναστατικό και διεθνιστικό σοσιαλισμό. Μιας Διασποράς που έχει να επιδείξει, μεταξύ πολλών άλλων, έναν Αϊνστάϊν που ήδη το 1948, προειδοποιούσε καταγγέλλοντας ως "φασίστα και τρομοκράτη" τον Μεναχέμ Μπέγκιν, μέντορα και προστάτη του Νετανιάχου.(1) Ή ένα Μάρεκ Έντελμαν, μοναδικό επιζήσαντα ηγέτη της εξέγερσης του Γκέτο της Βαρσοβίας, που δεν ήθελε να έχει την παραμικρή σχέση με το σιωνιστικό Κράτος καθώς δήλωνε ότι "για μένα, δεν υπάρχει χώρος ούτε για ένα περιούσιο λαό, ούτε για μια γη της επαγγελίας. (...) Όταν επιλέγει κανείς να ζήσει ανάμεσα σε εκατομμύρια Άραβες, πρέπει να αναμειχθεί μαζί τους και να αφήσει την αφομοίωση και τη διασταύρωση των φυλών να κάνουν τη δουλειά τους" (2) Αναδημοσιεύουμε λοιπόν στη συνέχεια το κείμενο μας του 2006, όταν ο Βανούνου έβγαινε από την φυλακή, και κυρίως εκείνο που του είχαμε αφιερώσει το μακρινό 1988, όταν το ισραηλινό δικαστήριο τον καταδίκαζε σε κάθειρξη -και απομόνωση- 18 ετών.
Γ.Μ.
Μορντεχάϊ Βανούνου: Ένας εξαίσιος προδότης
Ακριβώς 18 χρόνια μετά από την φυλάκισή του και χωρίς να του έχει χαριστεί ούτε μια μέρα (!) από την 18ετή κάθειρξή του, βγήκε από τις ισραηλινές φυλακές, και την απομόνωση, ο "προδότης" και "κατάσκοπος" Μορντεχάϊ Βανούνου. Λοιπόν, επιτέλους ελεύθερος αυτός ο "μεγάλος έγκλειστος" του αιώνα μας; Ας μην είμαστε αφελείς. Η απίστευτη εκδικητικότητα του ισραηλινού κράτους δεν έχει και δεν μπορεί να έχει τελειωμό. Οι κάθε λογής απαγορεύσεις, περιορισμοί και απειλές για νέες διώξεις πέφτουν βροχή πάνω στον "ελεύθερο" Μορντεχάϊ, λες και η ίδια η ύπαρξή του συνιστά τη μεγαλύτερη απειλή για το σιωνιστικό κράτος.
Αυτή τη φορά, οι διάφοροι Σαρόν και Πέρες αλλά και εκείνοι οι συμπατριώτες του που τον υποδέχτηκαν στην πύλη της φυλακής με το εύγλωττο πανό "kill Vanunu" δεν έχουν άδικο να ανησυχούν. Ο Βανούνου δεν το βάζει κάτω και αυτό μοιάζει κιόλας με ένα μεγάλο θαύμα. Δεν δηλώνει μόνο "περήφανος για ό,τι έκανα". Τώρα πάει ακόμα πιο πέρα: "δεν θα έπρεπε να υπάρχει εβραϊκό κράτος. Εβραίοι και Παλαιστίνιοι θα έπρεπε να ζουν όπου θέλουν". Και για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία, ο Μορντεχάϊ, που μπήκε στη φυλακή 30 ετών και βγαίνει από αυτή πενηντάρης πια, δηλώνει την ταυτότητά του: "είμαι υπερασπιστής του αραβικού κόσμου"!
Πριν από 16 χρόνια, αναρωτιόμαστε τι είναι ακριβώς αυτός ο Βανούνου (βλέπε το κείμενο που ακολουθεί).Τώρα μπορούμε να απαντήσουμε αυτό ερώτημα, σίγουροι πια ότι δεν πέφτουμε έξω. Ναι, ο Βανούνου είναι πράγματι ένας προδότης. Ένας από εκείνους τους λίγους εξαίσιους προδότες που σώζουν την τιμή της ανθρωπότητας την ώρα που σημαίνει μεσάνυχτα παρά πέντε στο ρολόι της Ιστορίας. Ένας από τους ελάχιστους που διαλέγουν τον πιο δύσκολο δρόμο, την προδοσία της "φυλής", του έθνους και του κράτους τους προκειμένου να υπερασπιστούν, έστω και μόνοι ενάντια στο ρεύμα, αξίες οικουμενικότερες όπως η αλληλεγγύη, η δικαιοσύνη ή η απλή ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Όλα αυτά, το σιωνιστικό κράτος τα γνωρίζει πολύ καλά και για αυτό τα φοβάται όσο τίποτα άλλο. Και ακριβώς επειδή ο Μορντεχάϊ Βανούνου είναι άξιος συνεχιστής της μακράς παράδοσης των Εβραίων "αιρετικών" Σπινόζα και Μαρξ, Αϊνστάιν και Λούξεμπουργκ, Φρόιντ και Τρότσκι, του σοσιαλιστικού Μπουντ και των εξεγερμένων του Γκέτο της Βαρσοβίας, πρέπει να εξαφανιστεί χωρίς ν'αφήσει ίχνος πίσω του. Μάταιος κόπος. Έστω και αν ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς, έστω και αν πληθύνουν οι νίκες του εθνικιστικού αγριανθρωπισμού, το μέλλον -αν υπάρχει- ανήκει σε εκείνους που διαλέγουν να πάνε ενάντια στο ρεύμα για να μείνουν πιστοί σε ό,τι κάνει τη ζωή άξια να τη ζήσεις. Προδότες όλων των χωρών ενωθείτε…
Ο μοναχικός αγώνας του Μορντεχάϊ Βανούνου
Tου Γιώργου Μητραλιά
Ίσως δε δέκα, σε είκοσι ή σε τριάντα χρόνια να υπάρχει κάποιο διεθνές βραβείο για την ειρήνη, που να φέρει το όνομα του Μορντεχάϊ Βανούνου. Ίσως, τότε, ο Βανούνου να αποτελεί πρότυπο για την πατρίδα του, το Ισραήλ, και για τους μικρούς μαθητές όλου του κόσμου. Ίσως μάλιστα, οι μεγάλοι εκείνης της εποχής να συναγωνίζονται στην εκφώνηση κοινοτυπιών για το "ηθικό ανάστημα" του Βανούνου. Όμως, τώρα ο Βανούνου δεν είναι ήρωας. Είναι κοινός κατάδικος με το στίγμα του "προδότη" και του "κατασκόπου"…
Στις 27 Μαρτίου, οι ισραηλινές αρχές δεν είχαν ν 'αντιμετωπίσουν μόνο την παλαιστινιακή εξέγερση. Αν και είχαν επιλέξει, προ πολλού, την απόλυτη μυστικότητα και την τακτική της παγερής αδιαφορίας, έπρεπε τώρα να υποστούν τον καταιγισμό των διεθνών αντιδράσεων για την καταδίκη του πυρηνικού τεχνικού Βανούνου σε 18 χρόνια κάθειρξης. Για τον υπουργό εξωτερικών και μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς κ. Σίμον Πέρες, ο Βανούνου δεν ήταν παρά ένας προδότης που "είχε ζημιώσει την ασφάλεια του Ισραήλ" (δήλωση Πέρες ενώπιον του δικαστηρίου).
Ωστόσο, η ανάμειξη του κ. Πέρες στην υπόθεση Βανούνου δεν εξαντλείται σ'αυτή τη λακωνική δήλωση. Ο κ. Πέρες ήταν πρωθυπουργός του Ισραήλ, όταν έπαιρνε την απόφαση να διατάξει την απαγωγή του Βανούνου από τη Ρώμη, λίγες μέρες μετά τις αποκαλύψεις του, στους Κυριακάτικους Τάϊμς του Λονδίνου. Όπως πάντα η επιχείρηση των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών σχεδιάστηκε και διεκπεραιώθηκε με άψογο τρόπο. Δεν έλειπε μάλιστα, ούτε η ξανθή Μάτα Χάρι, που σαγήνευσε τον "προδότη", προκειμένου να τον παρασύρει πιο κοντά στα λαγωνικά της Μοσάντ. Κατόπιν, ήταν πια εύκολη δουλειά η αποστολή του "δέματος" στο Τέλ Αβίβ… Τότε ήταν Δεκέμβρης του 1986.
Γιατί όμως όλη αυτή η κινητοποίηση και το μέγα διεθνές σκάνδαλο; Μήπως επειδή, ο τέως τεχνικός του πυρηνικού σταθμού της Ντιμόνα στην έρημο του Νεγκέβ, είχε αποκαλύψει στη βρετανική εφημερίδα, ότι το Ισραήλ ήταν όντως η έκτη πυρηνική δύναμη στον κόσμο; Μήπως επειδή είχε διαβεβαιώσει την παγκόσμια κοινή γνώμη, ότι το Ισραήλ είχε ήδη στην κατοχή του τουλάχιστον 100 πυρηνικές κεφαλές; Μάλλον όχι, μια και όλα αυτά ήταν λίγο πολύ γνωστά. Στην πραγματικότητα, το έγκλημα του Βανούνου ήταν ότι έδινε το κακό παράδειγμα. Σε μια χώρα, που νομίζει ότι επιβιώνει μόνο και μόνο επειδή καλλιεργεί συνειδητά την ιδεολογία του περικυκλωμένου "μπούνκερ", κάθε παρασπονδία δεν μπορεί παρά να πατάσσεται αμείλικτα. Ο Βανούνου έπρεπε λοιπόν, να τιμωρηθεί για το παράδειγμα.
Οι κρατικοί απαγωγείς δεν φαίνονταν πάντως, τόσοι σίγουροι για τα επιχειρήματά τους. Σε άλλες εποχές, ο ένοχος για "εσχάτη προδοσία και συνεργασία με τον εχθρό σε περίοδο πολέμου" θα γινόταν δημόσιο θέαμα και αντικείμενο της γνωστής σοβινιστικής υστερίας του όχλου. Στην περίπτωση όμως του Μορντεχάϊ Βανούνου συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Μυστικότητα, απομόνωση, καμιά απολύτως επικοινωνία με τον έξω κόσμο, και δίκη κεκλεισμένων των θυρών! Ο κατηγορούμενος μπορούσε πράγματι, να μεταβληθεί σε κατήγορο.
Και φυσικά, έγινε ακριβώς αυτό. Ευχαριστώντας -μέσω του αδελφού που καταζητείται επίσης από την ισραηλινή ασφάλεια επειδή αποκάλυψε λεπτομέρειες για την απαγωγή του Μορντεχάϊ- την επιτροπή που του απένειμε τον περασμένο Δεκέμβρη το εναλλακτικό βραβείο Νομπέλ για την ειρήνη (το Right Livelihood Award), ο Βανούνου δηλώνει σχετικά με τα πυρηνικά όπλα, ότι "ακόμα κι αν δεν μπορούμε να τα σταματήσουμε, τουλάχιστον μπορούμε να τα γνωρίζουμε, να προειδοποιούμε τον κόσμο γι'αυτά… και μ'αυτό τον τρόπο να αυξάνουμε τον αριθμό των ανθρώπων που αντιστέκονται. Ο δικός μας ρόλος είναι να είμαστε οι θυμωμένοι προφήτες"!
Ας μη νομιστεί πάντως ότι έστω και μια φορά μπόρεσε ο Βανούνου να μιλήσει ελεύθερα. Ακόμα κι αυτός ο επίσημος λόγος του πετσοκόπηκε από τη στρατιωτική λογοκρισία της πατρίδας του. Τα αποσπάσματα που παραθέτουμε είναι ό,τι ενέκριναν οι λογοκριτές…
"Τώρα είμαι στη φυλακή και δεν μπορώ να μιλήσω ελεύθερα, όπως θα ήθελα. Ωστόσο, όλοι γνωρίζουν τι έκανα και ποιες ήταν οι προθέσεις και οι σκοποί μου. Ήταν μια θετική ενέργεια και επέτυχε μερικώς". Και το μοναδικό μήνυμα που ο Βανούνου κατάφερε να βγάλει από τη φυλακή του εδώ και 18 μήνες, κατέληγε ως εξής:
"Η παθητική αποδοχή και παραδοχή των πυρηνικών όπλων αποτελεί την αρρώστια της σημερινής κοινωνίας. Τα πυρηνικά όπλα είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα. Ο άνθρωπος τα έφτιαξε, ο άνθρωπος δημιούργησε αυτά τα μέσα καταστροφής για να αυτοκτονήσει. ΄Όμως, ο άνθρωπος μπορεί ν'αλλάξει γνώμη"… "Θέλω να συνεχίσω να αγωνίζομαι κατά της διάδοσης των πυρηνικών όπλων. Παρά την φυλάκιση και τις κακουχίες είμαι σίγουρος για τον εαυτό μου και βέβαιος ότι ενήργησα όπως έπρεπε"!
Αφελής; Ρομαντικός ήρωας που -για κακή του τύχη- ζει στην κυνική εποχή μας; Τι είναι επιτέλους ο Μορντεχάϊ Βανούνου;
Αν κρίνουμε από τις επιτροπές που του απένειμαν το βραβείο, που προαναφέραμε, το βραβείο του Ιδρύματος Ειρήνης που εδρεύει στη Δανία, ο Βανούνου "αποτελεί παράδειγμα προσωπικού θάρρους επειδή ακολούθησε το πρόσταγμα της συνείδησής του στην ηθική του αντίθεση στα πυρηνικά όπλα, και επειδή αποκάλυψε αυτό που θα πρέπει να θεωρηθεί σαν ένα από τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά του κόσμου -το ισραηλινό πυρηνικό οπλοστάσιο- χωρίς να λαβαίνει υπόψη του τους μεγάλους κινδύνους που θα έπρεπε να αντιμετωπίσει" (απόσπασμα του σκεπτικού του δεύτερου διεθνούς βραβείου).
Αν κρίνουμε επίσης από το περιεχόμενο της έκκλησης υπέρ του Βανούνου που υπέγραψαν 12 βραβεία Νομπέλ και 8 διάσημοι επιστήμονες (Λ. Πώλινγκ, Καρλ Σαγκάν, Ν. Τιμπέργκεν, Χανς Μπέτε, Β. Βάισκοπφ, κά.), η πράξη για την οποία κατηγορείται ο Βανούνου "συνιστά ένα ηθικό καθήκον που κατανοούν οι ευσυνείδητοι επιστήμονες όλου του κόσμου". Και βέβαια, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ανάμεσα σ'αυτούς τους διακεκριμένους επιστήμονες που υποκλίνονται μπροστά στο "μοναχικό θάρρος" του νεαρού ισραηλινού τεχνικού, αναγνωρίζουμε τα ονόματα τριών προσωπικοτήτων που είχαν συνυπογράψει με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν το 1946, τη διακήρυξη στην οποία τονιζόταν για πρώτη φορά ο κίνδυνος ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος…
Και όμως, ο Βανούνου είναι φυλακισμένος και στην απομόνωση, με την ελπίδα (!) ότι θα ξαναβρεί την ελευθερία του το έτος…2004, αν βέβαια δείξει καλή διαγωγή, όπως του ανακοίνωσε ο πρόεδρος του δικαστηρίου. Έστω όμως, κι έτσι "ο Μορντεχάϊ δεν είναι απελπισμένος. Θέλει να συνεχίσει τη μάχη του" (δήλωση του δικηγόρου του αμέσως μετά την καταδίκη του).
Ρομαντικός λοιπόν, ο "αφελής" Βανούνου; Μα, τότε, ποιοι είναι οι ρεαλιστές;
Δημοσιεύτηκε στο τεύχος του Μαΐου 1988, του περιοδικού "Τέταρτο"
Σημειώσεις
1. Όταν ο Αϊνστάιν αποκαλούσε “φασίστες” αυτούς που κυβερνούν τώρα το Ισραήλ : https://www.contra-xreos.gr/
2. Θρυλικοί μαχητές της εβραϊκής χειραφέτησης στηρίζουν την παλαιστινιακή αντίσταση!: https://www.