Παγιδευμένος στο Ιράν, ο Τραμπ μπορεί να ανατραπεί μόνο από τον αμερικανικό λαό!
του Γιώργου Μητραλιά
Ενώ, παρά την εκεχειρία των δύο εβδομάδων, ο πόλεμος συνεχίζει να μαίνεται, συσσωρεύοντας χιλιάδες νεκρούς και καταστροφές στη Μέση (Περσικό Κόλπο) και την Εγγύς (Λίβανο) Ανατολή , όλα δείχνουν πια ότι αυτός ο ανισόρροπος, παραληρητικός, αυτοπαγιδευμένος,λαβωμένος από τους Ιρανούς Τραμπ που απειλείται να βρεθεί σύντομα σε θέση… Σαχ Ματ (η ειρωνεία είναι ότι αυτή η σκακιστική έκφραση προέρχεται από το... περσικό shâh mât, που σημαίνει «ο βασιλιάς είναι παγιδευμένος/αβοήθητος»), είναι διατεθειμένος να διαπράξει τα χειρότερα εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας για να παραμείνει γατζωμένος στην εξουσία. Όπως εξάλλου όλα δείχνουν και ότι δεν υπάρχει καμία χώρα αποφασισμένη και ικανή να σταματήσει τον Τραμπ και τα εφιαλτικά του σχέδια.
Έτσι, μια σχεδόν ομόφωνη διαπίστωση αρχίζει να κερδίζει έδαφος: η σωτηρία από τον υπαρξιακό κίνδυνο για την ανθρωπότητα που αντιπροσωπεύει ο Τραμπ μπορεί να προέλθει μόνο από το εσωτερικό της χώρας του, από τον ίδιο τον αμερικανικό λαό! Από αυτόν τον αμερικανικό λαό που, εξάλλου, όχι μόνο αντιτίθεται ήδη με μεγάλη πλειοψηφία στους πολέμους και τις πολιτικές του Τραμπ, αλλά και αρχίζει να βγαίνει μαζικά στους δρόμους σε όλη τη χώρα για να διαδηλώσει ενάντια στον «βασιλιά» Τραμπ και τον εφιαλτικό μεσσιανισμό του. Και δεν είναι τυχαίο ότι ο πρώτος που παραδέχεται και λαβαίνει πολύ σοβαρά υπόψη αυτή την προοπτική είναι ο ίδιος ο Τραμπ. Ένας Τραμπ που κάνει ήδη ό,τι μπορεί για να αποτρέψει αυτό το ενδεχόμενο, που θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο για τον ίδιο στις κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές του προσεχούς Νοεμβρίου.
Έτσι, με δεδομένη την πλήρη περιφρόνηση του Τραμπ για τους νόμους και το σύνταγμα της ίδιας της αστικής και καπιταλιστικής του τάξης, μπορούμε νόμιμα να θέσουμε το ακόλουθο ερώτημα, που δεν είναι καθόλου ρητορικό: ποιος θα τολμούσε να ισχυριστεί ότι ο Τραμπ είναι διατεθειμένος να δεχτεί χωρίς να αντιδράσει βίαια μια εκλογική ήττα που θα έχει ως συνέπεια οι νέες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες (στη Γερουσία και στη Βουλή των Αντιπροσώπων) να ψηφίσουν την «καθαίρεση» του, δηλαδή την απομάκρυνσή του από την εξουσία;
Ωστόσο, πολύ αφελείς εκείνοι που πιστεύουν ότι ο Τραμπ θα περιμένει ήσυχα το αποτέλεσμα αυτών των ενδιάμεσων εκλογών πριν αντιδράσει βίαια. Στην πραγματικότητα, είναι περισσότερο από πιθανό ότι, προβλέποντας αυτό το καταστροφικό για τον ίδιο αποτέλεσμα, ο Τραμπ δεν θα διστάσει να κάνει τα πάντα για να μην διεξαχθούν αυτές οι εκλογές. Με ποιον τρόπο; Μα, εφευρίσκοντας ένα (νέο) πόλεμο ή οποιαδήποτε μεγάλη κρίση που θα χρησίμευε ως πρόσχημα για να κηρύξει την χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Πράγμα που θα του επέτρεπε όχι μόνο να περιορίσει δραστικά τα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, αλλά και να υλοποιήσει το παλιό του όνειρο: να κυβερνήσει τη χώρα του, την πρώτη υπερδύναμη του κόσμου, ως δικτάτορας! Κάτι που, προφανώς, δεν θα συμβεί χωρίς να προκαλέσει (βίαιες) αλυσιδωτές αντιδράσεις, ειδικά στο εσωτερικό της προεδρικής πλειοψηφίας και του κινήματος MAGA, το οποίο έχει ήδη υποστεί σοβαρές ρηγματώσεις.(1) Χωρίς να ξεχνάμε ούτε τον αμερικανικό στρατό, όπου έχουν ήδη δημοσιοποιηθεί οι πρώτες εκκλήσεις για ανυπακοή στις (παράνομες) διαταγές του Λευκού Οίκου, ούτε τις οικονομικές ελίτ της χώρας που είναι πλέον διχασμένες, ούτε την υπόλοιπη αμερικανική κοινωνία και κυρίως, τους από κάτω, που ίσως θελήσουν να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς τους με τους από πάνω μια για πάντα…
Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε ούτε με ένα σενάριο πολιτικής φαντασίας, ούτε με ένα μακρινό ενδεχόμενο καθώς μαίνονται κιόλας οι προετοιμασίες για αυτή την αναμέτρηση και απέχουμε μόλις 8 μήνες από τις ενδιάμεσες εκλογές. Ωστόσο, πρέπει να παραδεχτούμε ότι η παρούσα κατάσταση είναι γεμάτη από απρόοπτα και εκπλήξεις που ανατρέπουν την παραδοσιακή αντιμετώπιση της πολιτικής σκηνής των Ηνωμένων Πολιτειών, που κυριαρχείται από το δικομματισμό που μονοπωλεί την εξουσία και τον Λευκό Οίκο. Πράγματι, η τάση που παρατηρείται εδώ και αρκετά χρόνια, και που χαρακτηρίζεται από την απογοήτευση που προκαλούν στους Αμερικανούς τα δύο παραδοσιακά κόμματα, καθώς και από την ακραία πολιτική πόλωση της αμερικανικής κοινωνίας, όχι μόνο συνεχίζεται αλλά και εντείνεται σήμερα σε σημείο που να φτάνει σε ιστορικά ρεκόρ. Όμως, αυτό που είναι ίσως ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι αυτή η απογοήτευση είναι ακόμα πιο έντονη μεταξύ των Δημοκρατικών, παρόλο που το κόμμα τους δεν βρίσκεται πια στην κυβέρνηση.
Έτσι, σύμφωνα με μια έρευνα του CNN που δημοσιεύθηκε πριν από λίγες ημέρες,(2) εκείνοι που δηλώνουν ότι θέλουν να ψηφίσουν τους Δημοκρατικούς στις ενδιάμεσες εκλογές, εκτιμούν το Δημοκρατικό κόμμα τους πολύ λιγότερο από ό,τι εκτιμούν το δικό τους οι ψηφοφόροι των Ρεπουμπλικάνων. Με λίγα λόγια, οι Δημοκρατικοί θα προσέλθουν μαζικά στις κάλπες για να ψηφίσουν κατά του Τραμπ και όχι υπέρ του κόμματός τους, το οποίο θεωρούν πια ξεπερασμένο και απαξιωμένο! Και το ίδιο ισχύει και για εκείνους που χαρακτηρίζονται «ανεξάρτητοι», που επίσης σκοπεύουν να προσέλθουν μαζικά στις κάλπες για να τιμωρήσουν τους Ρεπουμπλικάνους του Τραμπ, ενώ αποδοκιμάζουν παράλληλα την πλαδαρή αντίδραση του Δημοκρατικού Κόμματος απέναντι στην κυβέρνηση Τραμπ.
Το δίδαγμα που πρέπει να αντληθεί από τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας, τα οποία επιβεβαιώνονται μάλιστα καθημερινά από τις περιπέτειες της πολιτικής και κοινωνικής ζωής της χώρας, είναι ότι το αμερικανικό δικομματικό σύστημα διανύει τη σοβαρότερη κρίση του, την ιστορική του κρίση. Και κυρίως, ότι η ακόμα πιο βαθιά κρίση του Δημοκρατικού Κόμματος και του κατεστημένου του καθιστά όχι μόνο δυνατή αλλά και επιτακτική τη δημιουργία ενός τρίτου μαζικού κόμματος που θα εκπροσωπεί αυτόνομα και ανεξάρτητα τους μισθωτούς και τους από κάτω!
Ωστόσο, πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι φωνές υπέρ της δημιουργίας αυτού του τρίτου εργατικού κόμματος μετριούνται, προς το παρόν, στις Ηνωμένες Πολιτείες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Σχεδόν κανένας από τους ηγέτες της ανεξάρτητης ή ημι-ανεξάρτητης αριστεράς δεν τολμά ακόμη να καλέσει δημοσίως ούτε να διακοπούν οριστικά οι σχέσεις με το Δημοκρατικό κόμμα, ούτε να δημιουργηθεί μια νέα μεγάλη σοσιαλιστική δύναμη. Και αυτό παρά το γεγονός ότι προοδευτικές οργανώσεις όπως η Working Families και σοσιαλιστικές όπως οι Democratic Socialists of America (DSA) αριθμούν πάνω από 600.000 μέλη η πρώτη και πάνω από 100.000 μέλη η δεύτερη. Και επίσης, και κυρίως, παρόλο που οι διάφοροι πολιτικοί κλώνοι του δημάρχου της Νέας Υόρκης Zohran Mamdani πληθαίνουν παντού στη χώρα, όπως αυτό το νέο ανερχόμενο αστέρι των Δημοκρατικών στο… Τέξας, ο νεαρός και εντελώς ατυπικός πάστορας James Talarico που κάνει θραύση κηρύσσοντας αληθινό πόλεμο στους «Χριστιανούς Εθνικιστές» που αποτελούν τη βάση του τραμπισμού, με πολύ ριζοσπαστικές θέσεις σε καυτά ζητήματα που καλύπτουν από τα δικαιώματα των εργαζομένων, των γυναικών και των ΛΟΑΤ έως την αδιαπραγμάτευτη υπεράσπιση των Παλαιστινίων ενάντια στο Ισραήλ, την καταγγελία του πολέμου κατά του Ιράν και την απερίφραστη καταδίκη των πολιτικών υπέρ των ορυκτών καυσίμων στο όνομα της πάλης κατά της κλιματικής καταστροφής.
Ωστόσο, ας μην απελπιζόμαστε, καθώς αυτή η απουσία σαφών και ξεκάθαρων θέσεων υπέρ του τρίτου μεγάλου αριστερού κόμματος ενδέχεται να αποδειχθεί εξαιρετικά βραχύβια. Γιατί; Μα, επειδή πιστεύουμε ακράδαντα ότι ο Τραμπ δεν θα παραδεχτεί ποτέ την ήττα του και, βασισμένος σε αυτό το τσιμενταρισμένο 32%-33% των Αμερικανών που τον ακολουθούν τυφλά και υποστηρίζουν εδώ και 10 χρόνια ακόμη και τις χειρότερες «τρέλες» του, θα κάνει τα πάντα για να παραμείνει γατζωμένος στην εξουσία. Και αυτό ακόμα και αν χάσει τις ενδιάμεσες εκλογές με αποτέλεσμα να καθαιρεθεί από τις νέες πλειοψηφίες στη Γερουσία και στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Σε μια τέτοια κατάσταση, που θα προμηνύει έναν πραγματικό εμφύλιο πόλεμο, η δημιουργία αυτού του τρίτου κόμματος των εργαζομένων και όλων όσων είναι διατεθειμένοι να πολεμήσουν τον Τραμπ και τη φασιστική του αντίδραση, θα εμφανιστεί σαν μια σχεδόν υπαρξιακή αναγκαιότητα. Έτσι, καθήκον των αριστερών που έχουν έστω και λίγη διορατικότητα και υπευθυνότητα, είναι να μην περιμένουν την τελευταία στιγμή, αλλά να ξεκινήσουν από τώρα τις προετοιμασίες για τη δημιουργία αυτού του μαζικού σχηματισμού μάχης των από κάτω. Επειδή από εδώ και πέρα μετράει κάθε λεπτό και ο ταξικός εχθρός είναι πανίσχυρος, τερατωδώς απάνθρωπος και δεν κρύβει πια τις θανατερές του διαθέσεις…
Σημειώσεις
1. Δείτε το άρθρο μας Λιμπερτάριανς κατά Νεοσυντηρητικών-Ο πόλεμος προκαλεί τεράστιο ρήγμα στην ηγεσία του τραμπισμού! : https://www.contra-xreos.gr/
2. A new CNN poll reveals how people mad at both parties see the midterms : https://edition.cnn.com/2026/