Εξήντα οκτώ χρόνια μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου και την ήττα του φασισμού και του ναζισμού και να που γινόμαστε μάρτυρες σχεδόν παντού στην Ευρώπη της ανόδου της άκρας δεξιάς. Όμως, ακόμα πιο ανησυχητικό είναι ότι βλέπουμε να εμφανίζονται και να αναπτύσσονται στα δεξιά αυτής της άκρας δεξιάς δυνάμεις καθαρά νεοναζιστικές που, σε μερικές περιπτώσεις (Ελλάδα, Ουγγαρία,…) ριζώνουν στη κοινωνία συγκροτώντας κινήματα λαϊκά, μαζικά, ριζοσπαστικά, ρατσιστικά, εξαιρετικά βίαια και πογκρομικά με διακηρυγμένο στόχο την καταστροφή κάθε συνδικαλιστικής, πολιτικής και πολιτιστικής οργάνωσης των εργαζομένων, τη συντριβή κάθε αντίστασης των πολιτών, την άρνηση του δικαιώματος στη διαφορετικότητα και την –ακόμα και φυσική- εξόντωση των «διαφορετικών» και των πιο αδύναμων.
Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία αποτελούν φαινόμενα διαλυτικά τόσο για την δημοκρατία όσο και την κοινωνική συνοχή. Το σημαντικότερο σχετικό νομικό κείμενο για την αντιμετώπιση τους είναι η Διεθνής Σύµβαση για την Κατάργηση κάθε µορφής Φυλετικών Διακρίσεων του 1966. Αυτή προβλέπει ότι τα κράτη δεσμεύονται "να καθιστούν αξιόποινη κάθε διάδοση ιδεών µε βάση τη φυλετική ανωτερότητα ή το φυλετικό µίσος, κάθε παρότρυνση σε φυλετική διάκριση, καθώς και όλες τις πράξεις βίας, που στρέφονται κατά οποιασδήποτε φυλής ή οµάδας προσώπων άλλου χρώµατος ή εθνοτικής προέλευσης".
Υπό τη διεύθυνση των Damien Millet και Eric Toussaint
Μετάφραση: Λουίζα Μιζάν
Κεφάλαιο 3
Η δυναμική επάνοδος του ΔΝΤ
Η μεγάλη διεθνής κρίση, που ξεκίνησε το 2007-2008 στις ΗΠΑ προτού εξαπλωθεί σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη, έδωσε την ευκαιρία στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) να αποκτήσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ευρώπη, τον οποίο είχε διαδραματίσει πάνω από τριάντα χρόνια νωρίτερα στις περισσότερες υπό ανάπτυξη χώρες. Αφού είχε υποστεί δυσφήμηση μετά την κοινωνική καταστροφή που είχαν επιφέρει οι πολιτικές του στο Νότο, το ΔΝΤ επωφελήθηκε ωστόσο από την κρίση για να ξαναβάλει πόδι στο Νότο γενικεύοντας τις ίδιες επιβλαβείς πολιτικές.
Διακήρυξη της Συνέλευσης για το Χρέος, που έγινε στην Τυνησία στις 29 Μαρτίου 2013 (Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ)
Λαμβάνοντας υπόψη ότι από τον 15ο αιώνα το χρέος έχει αποτελέσει το κύριο ιστορικό μέσο του αποικισμού για τη λεηλασία, ηγεμόνευση, καθυπόταξη, εξευτελισμό και καταστροφή των Λαών και των παραδόσεών τους,
Λαμβάνοντας υπόψη ότι το χρέος του παγκόσμιου Νότου έχει ήδη εξοφληθεί πολλές φορές, και ότι αυτό συνιστά, τόσο για το Νότο όσο και για τον Βορά, έναν πλούτο από πόρους και από εργατική δύναμη για το κεφάλαιο,
Λαμβάνοντας υπόψη ότι το χρέος είναι ο βασικός μοχλός ξένων παρεμβάσεων, και παρεμβάσεων χρηματοοικονομικών δυνάμεων με τη συνεργία των ισχυρών ελίτ, επιτρέποντας έτσι την παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας των κρατών, τη γενική εξαθλίωση των ανθρώπων, και τη βάναυση υποβάθμιση των οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων τους,
«Κάθε χρέος που δημιουργείται από την διάσωση των τραπεζών πρέπει να θεωρηθεί παράνομο»
Συνέντευξη με τον Ερίκ Τουσέν
-Αντιμέτωποι με την τρέχουσα κρίση του δημόσιου χρέους, αναφέρεστε σε έναν έλεγχο του για να μην πληρωθεί το παράνομο χρέος. Πόσο χρέος θα πρέπει να θεωρείται ως τέτοιο;
-Είναι ένα απλό έργο, υπάρχουν πολύ σαφή κριτήρια. Στην περίπτωση της Ελλάδα είναι περισσότερο από το μισό του χρέους της με την τρόικα, τα 170 δις ευρώ. Είναι εντελώς παράνομο και πρέπει να ακυρωθεί, γιατί επιβλήθηκε από οργανισμούς που δεν εκπροσωπούν τους Έλληνες πολίτες. Ακόμα και το μνημόνιο που πέρασε «δημοκρατικά» στο Κοινοβούλιο, εγκρίθηκε υπό τον εκβιασμό του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου χωρίς καμία δυνατότητα τροποποίησης. Αυτές είναι συνθήκες που συνιστούν παραβίαση των οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων του πληθυσμού. Η Πορτογαλία και η Ιρλανδία, επίσης, προσαρμόστηκαν σύμφωνα με αυτό το μοτίβο. Στην περίπτωση της Ισπανίας δεν έχει υπάρξει ακόμη κανένα υπόμνημα, αλλά όλο το χρέος που δημιουργείται από την διάσωση των τραπεζών πρέπει να θεωρηθεί παράνομο. Μπορεί να είναι μια νομική απόφαση, επειδή η ίδια η κυβέρνηση την έχει λάβει, αλλά δεν είναι νόμιμη, γιατί αναγκάζει τους πολίτες να αναλάβουν τα χρέη που δημιουργούνται από τη φούσκα των ακινήτων και της τραπεζικής κρίσης.
Υπό τη διεύθυνση των Damien Millet και Eric Toussaint
Μετάφραση: Λουίζα Μιζάν
Κεφάλαιο 2 Η θρησκεία της Αγοράς
Σχεδόν όλοι οι πολιτικοί ιθύνοντες, είτε προέρχονται από την παραδοσιακή δεξιά είτε από την αριστερά, είτε προέρχονται από το Νότο είτε από το Βορρά ομνύουν στην λατρεία της αγοράς και ειδικότερα των χρηματοπιστωτικών αγορών. Θα έπρεπε μάλλον να πούμε πως οικοδομούν τη θρησκεία της αγοράς. Κάθε μέρα αφιερώνεται μία λειτουργία προς τιμήν της θεάς Αγοράς σε κάθε σπίτι που είναι εφοδιασμένο με μια τηλεόραση ή με μια σύνδεση στο διαδίκτυο, τη στιγμή που βρίσκονται σε εξέλιξη οι τιμές στο Χρηματιστήριο και οι προσδοκίες των χρηματοπιστωτικών αγορών. Η θεά Αγορά στέλνει τα σημάδια της μέσω της φωνής του παρουσιαστή και του οικονομικού σχολιαστή. Σήμερα, όλα αυτά δεν αποτελούν πραγματικότητα μόνο για τις πιο αναπτυγμένες βιομηχανικά χώρες αλλά για το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη. Είτε βρίσκεται κανείς στην Σαγκάη είτε στο Ντακάρ, είτε στο Ρίο ντε Τζανέιρο ή στο Τιμπουκτού, θα λάβει «τα σημάδια που στέλνουν οι αγορές». Για παράδειγμα, στην Ευρώπη ο καθένας γνωρίζει το πρωί πώς διαμορφώθηκε κατά τη διάρκεια της ημέρας ο Nikkei στο χρηματιστήριο του Τόκιο, παρόλο που κανείς δεν ασχολείται: οι λιγοστοί άνθρωποι που ενδιαφέρονται, αντλούν ειδήσεις από άλλες πηγές καθώς συνεχίζεται η μετάδοση των πληροφοριών…Παντού, οι πολιτικοί προχώρησαν σε ιδιωτικοποιήσεις δημιουργώντας ταυτόχρονα την ψευδαίσθηση πως οι πολίτες θα μπορούσαν να μετέχουν άμεσα στη λατρεία των αγορών(αγοράζοντας μερίδια) και να λάβουν ως ανταπόδοση προνόμια, στην περίπτωση που ανταποκρίνονταν σωστά στα σημάδια που έστελνε η θεά Αγορά. Στην πραγματικότητα το μικρό μέρος των μικροεπενδυτών που απέκτησαν μερίδια δεν επηρεάζουν τις τάσεις της αγοράς.
Σε μπούμερανγκ εξελίχθηκε για την Κύπρο η μετατροπή της σε offshore χρηματοοικονομικό κέντρο της Μεσογείου σε συνδυασμό με την επεκτατική πολιτική των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ζούμε κοσμοϊστορικές στιγμές , τόσο στην Κύπρο, όσο και στην ευρύτερη Ευρώπη. Ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, μέσω των πολιτικών του εκπροσώπων στην ΕΕ, στη βουλή, στα ΜΜΕ και στους χώρους εργασίας, εξαπολύουν μια δίχως προηγούμενο λυσσαλέα επίθεση στα κεκτημένα των εργαζομένων , προσπαθώντας να μας πείσουν ότι τα όσα κερδίσαμε μέσα από τους αγώνες και τις θυσίες μας , είναι ο λόγος της σημερινής οικονομικής κρίσης.
Οι τράπεζες που ως πρόσφατα πλούτιζαν από τον ιδρώτα μας, που τζόγαραν και πώλησαν τη ζωή και το μέλλον μας χωρίς τη συγκατάθεσή μας, έρχονται να μας ζητήσουν και τα ρέστα. Ενώ αυτοί ζούσαν και ζουν πλουσιοπάροχα με τα κέρδη που έκαναν πάνω στις πλάτες μας, τώρα καλούμαστε να επωμιστούμε τις ζημιές τους, αφού μάς τις φόρτωσαν σαν δημόσιο χρέος.
Η εδώ και μήνες διχόνοια και φόβος που προσπαθούν να μας μεταδώσουν, οι φόροι, οι απολύσεις και οι περικοπές που μας επέβαλαν, δεν τους έφταναν. Θέλουν τώρα να μας κλέψουν και τις αποταμιεύσεις, εμάς και των παιδιών μας. ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΜΕ ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΔΕΚΤΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥΣ!
Ξεκίνησε ήδη η συζήτηση στην Αυγή γύρω από το χαρακτήρα που θα πρέπει να έχει η επόμενη Βουλή, με ευκαιρία την πρόταση που έχω διατυπώσει στο πρόσφατο βιβλίο μου «Κρίση και Διέξοδος» και επανέφερα με την ομιλία μου στην Επιτροπή για τις αλλαγές στο κράτος και το πολιτικό σύστημα του ΣΥΡΙΖΑ, στις 21.2.2013. Το ξεκίνημα δεν έγινε με τους καλύτερους όρους, δεδομένου ότι ο συνάδελφος Δημήτρης Χριστόπουλος στο άρθρο του της περασμένης Κυριακής με τίτλο «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του συνταγματικού βερμπαλισμού» επέλεξε να αρθρογραφήσει κυρίως με χαρακτηρισμούς (περί «ελαφρότητας», «ανούσιας φλυαρίας» κ.λ.π.) παρά με επιχειρήματα. Προφανώς καθένας μας διαλέγει το ύφος και το ήθος που θέλει να τον προσδιορίζουν, φοβάμαι όμως ότι ο αρθρογράφος δεν έχει καταλάβει την άποψη μου, με αποτέλεσμα να μην καταλαβαίνει και τι γράφει προς αντίκρουσή της.
Για να βγει από την κρίση του ο καπιταλισμός δεν καταβροχθίζει μόνο ανθρώπινες ζωές. Τρώει, επιπλέον, από τις ίδιες του τις σάρκες, καταστρέφει πάγιο κεφάλαιο. Το κεφάλαιο όμως αυτό, συμβαίνει να είναι, ταυτοχρόνως, και τα μέσα παραγωγής, τα εργαλεία, οι μηχανές, οι υποδομές, από την χρήση των οποίων ζουν και αναπαράγονται οι εργαζόμενες τάξεις (και το σύνολο του πληθυσμού). Η τάξη των κεφαλαιοκρατών, κρατώντας στα χέρια της την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, θεωρεί δικαίωμά της να τα καταστρέφει, και όντως τα καταστρέφει, όταν αυτά δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως κεφάλαιο, δηλαδή όταν δεν αποφέρουν το επιθυμητό κέρδος. Καταστρέφει έτσι και τους υλικούς όρους συντήρησης και αναπαραγωγής των κυριαρχούμενων κοινωνικών τάξεων που οδηγούνται αυτές οι ίδιες πλέον σε καταστροφή. Η ανθρωπιστική κρίση απορρέει από το δικαίωμα της τάξης των κεφαλαιοκρατών να καταστρέφουν τις υλικές προϋποθέσεις της ζωής μας όταν αυτές δεν λειτουργούν ικανοποιητικά ως κεφάλαιο.
Οι εθελοντές του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού συνεχίζουν καθημερινά τον αγώνα προσφοράς και αλληλεγγύης στον αποκλεισμένο από το Εθνικό Σύστημα συνάνθρωπο. Βιώνουν καθημερινά μοναδικά τραγικές καταστάσεις συναθρώπων μας που πλήττονται από την 5ετή οικονομική κρίση, χωρίς καν να ευθύνονται οι ίδιοι, που βρέθηκαν άνεργοι και ανασφάλιστοι. Ταυτόχρονα όμως απορούν με τα όσα βλέπουν τις τελευταίες ημέρες το φως της δημοσιότητας. Αφού δηλαδή πέρα από κάθε λογική πετάχθηκαν στο καιάδα της ασθένειας και της κακής τους τύχης μακριά από κάθε ιατρική περίθαλψη οι ανασφάλιστοι, άποροι και άνεργοι πολίτες, φθάνει τώρα και η ώρα και των ήδη ασφαλισμένων πολιτών σε μια ολισθαίνουσα πορεία του αποκαλούμενου Δημόσιου Συστήματος Υγείας.
Πορτογαλία, η μεγαλύτερη διαδήλωση!Ανταπόκριση από τη Λισαβόνα
La manif du 2 mars
On a bien fait d’y aller. Et on n’était pas les seuls. On avait l’impression d’être un million. La télé a dit plutôt 500 000. Ce qui n’est déjà pas si mal. C’est le quart de la population totale de Lisbonne.
Mais je suis persuadé que nous étions à peu près le double.
D’abord parce qu’ils ne savent pas compter ces grands nombres. Ensuite, parce que même s’ils savaient, ils ne tiendraient pas à ce que ça se sache. Enfin parce que c’est la télé qui l’a dit.
La télé ne dit jamais la vérité, c’est comme une barrière physique, un verrou de fabrication. La vérité est interdite à la télé et quand nous l’aurons tous compris, nous pourrons enfin nous informer.
Ça, c’est ce que je sais. Et puis il y a ce que j’ai vu. Oh, j’ai déjà vu autant de monde dans les rues d’une ville, c’était au Brésil, au Carnaval à Rio et à Salvador.
Mais personne là-bas n’oserait prétendre qu’il n’y a qu’un demi million de folhões !
Et j’ai vu aussi le regard des gens. Ce regard qui déborde de fierté, et de la conscience que le peuple est puissant s’il le décide.
La conscience de participer à quelque chose de plus grand que soi, quelque chose d’extraordinaire et d’historique.
Ce regard que l’on ne rencontre pas dans toutes ces manifs syndicales qui rassemblent pourtant 100 000 personnes, ce qui est énorme pour ce petit pays.
Mais de toute façon, même si nous n’étions que 500 000, ça fait quand même plaisir et ça redonne du coeur à tous gens qui commençaient à désespérer.
Même si on se base sur les chiffres minimisés de la télé, on arrive à un total de plus d’un million et demi de personnes.
Oui parce que dans toutes les villes du Portugal, les gens manifestaient, hier. Et, par exemple, à Porto, la télé parle de 400 000 personnes.
Nous étions bien plus nombreux dans la rue que ceux qui ont voté pour ce gouvernement.
Manif nationale, donc, appelée par le mouvement « Que se lixe a troïka » (Que la troïka aille se faire foutre) auquel se sont joints tous les autres mouvements, partis et organisations.
La grande centrale syndicale CGTP et même, je crois, toute l’intersyndicale, mais nous n’avons pas vu leurs grands cortèges traditionnels.
Soit qu’ils ne s’étaient pas constitués, soit qu’ils aient été absorbés par la masse de cette population en marche.
C’était magnifique.
Nous sommes allés sur la place du Marquês de Pombal, où était prévue la concentration de départ. Nous y sommes arrivés par l’avenida da Liberdade qui est la grande artère que la manif descend ensuite.
Je n’avais jamais vu ça mais elle était déjà pleine, noire de monde. Du monde qui montait au rassemblement et formait déjà une énorme manif, ou plutôt une foule immense comme au carnaval car il n’y avait ni pancartes, ni banderoles.
En faisant le tour de la place, on a pu constater que c’était la même chose pour les autres rues et avenues arrivant sur le Marquês.
Ensuite par contre, il y en avait. Et de toute sorte. Du drapeau portugais aux inscriptions les plus surréalistes, en passant par les insultes aux ministres et les appels à la révolution.
Nombreux étaient ceux qui arboraient un œillet rouge, en référence à la révolution des œillets d’avril 1974. Il y avait même des effigies des capitaines d’avril, des gars déguisés en capitaine, avec une mitraillette en carton, etc.
Le lapin à toutes les sauces, car le premier ministre s’appelle Coelho (lapin en portugais) et quelques autres animaux, comme un cheval avec des oreilles de lapin.
Oui, nous, on le met dans le bœuf, eux, c’est dans le lapin. Il y avait, devant un distribanque, un gars en costard et masque de cochon (très réaliste) et tenant un cigare gros comme un barreau de trône.
Tout le monde le prenait en photo. C’est comme ce gars, qui est venu un peu avec nous, sous la banderole du MSE (Movimento Sem Emprego = Mouvement des Sans Emploi).
Celui-là avait un masque à gaz, avec le filtre au bout du tube cannelé, on se croyait dans les tranchées de la guerre de 14, ou à Malville en 77.
Toutes sortes de pancartes. Absolument toutes ! Je me souviens de la plus surréaliste : de + da = daaa. Je pensais ne pas comprendre par manque de lusitanité.
Mais quand Dine l’a montrée à Ana, on a compris, à son éclat de rire, que ça n’avait strictement aucun sens. Et le soir on l’a vue à la télé, preuve que ça a même interpellé le cameraman.
D’innombrables pancartes individuelles, de toutes les couleurs, pour la plupart dénonçant le gouvernement ou se plaignant individuellement.
Mais aussi, nombre de phrases positives du style « Chega de desepero, agora é a luta ! » (fini le désespoir, l’heure est à la lutte).
De même, les banderoles se partageaient entre l’humanisme et le politique. « Eu tive um sonho : ser feliz no Portugal » (J’ai fait un rêve, d’être heureux au Portugal), en référence certainement à Martin luther King Junior.
« O povo ! Unido ! Jamais sera vencido ! »
« Assassinio não é so tirar a vida » (le meurtre, c’est pas seulement ôter la vie)
« Matar a alma é almacidio » (âmicide au lieu d’homicide)
« Exigimos trabalho e dignidade » (nous exigeons du travail et de la dignité)
Et puis certaines lueurs de conscience fulgurante comme :
« A minha dor é uma arma ! » (ma douleur est une arme).
La marche a été bien sûr ponctuée de toutes sortes de slogans, du style :
Esta na hora ! Esta na hora ! Do governo ir-se embora !
(C’est le moment ! C’est le moment ! De changer de gouvernement !)
Essa divida ! Não é nossa ! (cette dette n’est pas la notre) (chanté ad libitum)
Quem deve aqui dinheiro ! E o banqueiro ! (Celui qui doit de l’argent, c’est le banquier !)
Fora ! Fora ! Fora jà daqui ! A fome, a miseria e o FMI !
(Dehors ! Dehors ! Dehors et tout de suite ! La faim, la misère et le FMI)
Un qui faisait un franc et interminable succès :
Deixa passar ! Deixa passar ! Estou na rua para o governo derrubar !
(Laissez passer ! Laissez passer ! Je suis dans la rue pour faire tomber le gouvernement)
J’ai d’ailleurs essayé de modifier un peu :
Tem que ficar para o governo derubar (il faut rester pour faire tomber le Gvt)
Ou mieux encore, sur une iniciative de ma Dine :
Deixa passar ! Deixa passar ! Estou na rua para o sistema derrubar !
Mais faut reconnaître que ça n’a pas été tellement repris. Il y a encore une bonne dose de suivisme et de routinisme, même chez ceux qui ont la réputation d’être la gauche extrême !!
On a quand même réussi à lancer 2 ou 3 fois le fameux :
« Espanha, Grécia, Irlanda Portugal ! A nossa luta é internacional ! »
mais ce n’était pas ce qui plaisait le plus et je n’ai même pas tenté ma version :
« Palestina, Irlanda Portugal ! A nossa luta é internacional ! »
Un truc vraiment très bien et en plus lancé par un gosse à côté de nous avec son mini mégafone :
« A prisão parà canalha, o poder para quem trabalha ! » (la prison pour la canaille, le pouvoir pour qui travaille !).
Ce gamin, qui devait avoir entre 12 et 14 ans, n’a pas arrêté de toute la manif. En tout cas, nous l’avons vu et entendu pendant plus de trois heures.
Mais ce qui a été présent tout le long et même sonorisé sur le « palco » c’est cette chanson de Zeca Afonso, Grândola, Vila Morena,
qui a été émise à la radio le matin du 25 avril 74 pour signaler le départ de l’insurrection et qui, depuis, symbolise pour tous les habitants de ce pays, l
a Révolution des œillets. D’ailleurs, je vous laisse l’écouter, sur ce lien.
La bise révolutionnaire à tous
Chris
Featured
Hits: 5004
Ανακοίνωση του διεθνούς δικτύου CADTM
(Επιτροπή για την ακύρωση του χρέους του τρίτου κοσμου)
Καταγγέλοντας τις ρατσιστικές απειλές που εξαπέλυσε το κόμμα Χρυσή Αυγή εναντίον του Μωυσή Λίτση, ιδρυτικού μέλους της ελληνικής CADTM, το διεθνές δίκτυο της CADTM επισημαίνει τον κίνδυνο που ενέχει η άνοδος του φασισμού ως άμεση συνέπεια των μέτρων κοινωνικής υποβάθμισης που επιβάλλονται από τους πιστωτές στο όνομα της δεδηλωμένης προτεραιότητας στην εξόφληση του χρέους εις βάρος των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Υπό τη διεύθυνση των DamienMillet και EricToussaint
Μετάφραση: Λουίζα Μιζάν
Κεφάλαιο 1
Το ιστορικό και οι προοπτικές της κρίσης χρέους του Βορρά
Το δημόσιο χρέος είχε φθάσει ήδη σε υψηλά επίπεδα στο Βορρά (με τον όρο «Βορράς» εννοούμε τις πλέον βιομηχανικές χώρες) τη δεκαετία του 1980. Μετά την πρώτη πετρελαϊκή και οικονομική κρίση την περίοδο 1973-1975, οι κυβερνήσεις επιχείρησαν μια κεϊνσιανού τύπου ανάκαμψη της οικονομίας καταφεύγοντας στο δανεισμό. Η εξυπηρέτηση του χρέους στη συνέχεια έγινε δυσβάσταχτη, όταν η αμερικανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα Αποθεμάτων αύξησε βίαια τα επιτόκια (Οκτώβριος 1979) επιχειρώντας να ανατρέψει την κεϊνσιανή πολιτική μισού περίπου αιώνα, την οποία είχε επιβάλει η πρώτη προεδρική θητεία του Φραγκλίνου Ρούσβελτ το 1933.
Το δικαστήριο της ΕΖΕΣ απέρριψε τους ισχυρισμούς της «Icesave» κατά της Ισλανδίας και των κατοίκων της
του Ερίκ Τουσέν, CADTM, Επιτροπή για την ακύρωση του χρέους του Τρίτου Κόσμου
Η CADTM πληροφορήθηκε με ικανοποίηση την απόφαση του δικαστηρίου της ΕΖΕΣ (Ευρωπαϊκή Ζώνη Ελεύθερων Συναλλαγών), η οποία απορρίπτει όλες τις καταγγελίες που κατατέθηκαν από ττην Ολανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο κατά της Ισλανδίας στην υπόθεση «Icesave» |1|.
Η απόφαση καθιστά σαφές ότι δεν είναι ευθύνη της χώρας στην οποία μια τραπεζική εταιρεία έχει την έδρα της να καλύπτει τα έξοδα των εγγυήσεων του τραπεζικού της συστήματος, καθώς και ότι ο μηχανισμός του δίχτυ ασφαλείας πρέπει να χρηματοδοτείται από τις ίδιες τις τράπεζες.
Το χρέος και τα μέτρα λιτότητας δεν είναι καθόλου ουδέτερα από πλευράς φύλου. Παντού στην Ευρώπη οι γυναίκες πληρώνουν το πιο υψηλό τίμημα για τις πολιτικές που επιβάλλονται στο όνομά του χρέους, παντού πλήττονται κατ' απόλυτη προτεραιότητα, σε όλες τις πλευρές της ζωής τους. Στη διάρκεια δύο εβδομάδων, φεμινίστριες της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ελλάδας, της Αγγλίας και της Ουγγαρίας γύρισαν όλη τη Γαλλία, και μίλησαν σε μια ντουζίνα συγκεντρώσεις με θέμα " Κοινωνικό κραχ, άνομο δημόσιο χρέος, λιτότητα και φεμινισμός". Ο επόμενος σταθμός της φεμινιστικής περιοδείας θα είναι η Ισπανία. Το κείμενο που ακολουθεί είναι η εισήγηση της Σόνιας Μητραλιά σε αυτή την περιοδεία.
Η μόνη ελπίδα:
Γυναίκες, να αντισταθούμε όλες μαζί, πέρα από τα εθνικά μας σύνορα
της Σόνιας Μητραλιά*
Στην Ελλάδα, εμείς οι γυναίκες υφιστάμεθα μία πρωτοφανή ιστορική οπισθοχώρηση των δικαιωμάτων μας και της καθημερινής μας ζωής.
Τι πρέπει να κάνουμε πριν είναι πολύ αργά;” - Σόνια Μητραλιά
της Σόνιας Μητραλιά
Το χρέος και τα μέτρα λιτότητας δεν είναι καθόλου ουδέτερα από πλευράς φύλου. Παντού στην Ευρώπη οι γυναίκες πληρώνουν το πιο υψηλό τίμημα για τις πολιτικές που επιβάλλονται στο όνομά του χρέους, παντού πλήττονται κατ’ απόλυτη προτεραιότητα, σε όλες τις πλευρές της ζωής τους. Στη διάρκεια δύο εβδομάδων, φεμινίστριες της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ελλάδας, της Αγγλίας και της Ουγγαρίας γύρισαν όλη τη Γαλλία και μίλησαν σε συγκεντρώσεις με θέμα ” Κοινωνικό κραχ, άνομο δημόσιο χρέος, λιτότητα και φεμινισμός”. Ο επόμενος σταθμός της φεμινιστικής περιοδείας θα είναι η Ισπανία. Το κείμενο που ακολουθεί είναι η εισήγηση της Σόνιας Μητραλιά σε αυτή την περιοδεία.
Πρωτοβουλία Χριστιανών κατά του Εθνοφυλετισμού, Νεοφασισμού, Νεοναζισμού
Δ Ε Λ Τ Ι Ο Τ Υ Π Ο Υ
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΑΝΑΝΔΡΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΕΡΝΤΑΡ ΓΙΑΚΟΥΜΠ
Η Πρωτοβουλία Χριστιανών κατά του Εθνοφυλετισμού, Νεοφασισμού, Νεοναζισμού αποσκοπεί στην ευαισθητοποίηση της κοινωνίας και ειδικότερα των χριστιανών, προκειμένου να καταδικάσουμε έργω και λόγω κάθε ρατσιστική, φασιστική και ναζιστική ιδεολογία, νοοτροπία και συμπεριφορά, που καθίσταται διπλά επικίνδυνη όταν ενδύεται τον μανδύα της υπεράσπισης των «χριστιανικών αξιών», όπως πράττει πρόσφατα η Χρυσή Αυγή. Φοβόμαστε πως αυτές οι πρακτικές δεν είναι συγκυριακές ούτε πρόσκαιρες, αλλά έχουν έρθει για να μείνουν με κίνδυνο να παγιωθούν. Ακόμα και αν δεν αποδειχτεί με τρόπο αδιαμφισβήτητο η άμεση σχέση της οργάνωσης με την πρόσφατη, άνανδρη εν ψυχρώ δολοφονία (με στιλέτο πισώπλατα) του εικοσιεπτάχρονου πακιστανού Σερντάρ Γιακούμπ, η πολιτική αλλά και η ηθική ευθύνη για αυτή και άλλες ομοειδείς πράξεις είναι δεδομένη. Και θα είναι δεδομένη, όσο η οργάνωση αυτή στοχοποιεί κατηγορίες συνανθρώπων μας καλλιεργώντας το μίσος και αντιμετωπίζοντάς τους ως "σκουπίδια" και κατ' επέκταση 2ας κατηγορίας ανθρώπους και "αναλώσιμους". Το ειδεχθές ρατσιστικό έγκλημα κάνει επείγουσα την ηθική απαξίωση και καταδίκη στη συνείδηση των πολιτών κάθε μορφής ρατσισμού και φυλετικών διακρίσεων, απ' όπου κι αν προέρχονται. Καταλυτικό ρόλο για να επιτευχθεί αυτό θα παίξει μια καταδικαστική απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, την οποία και καλούμε να προχωρήσει το δίχως άλλο, βάζοντας ένα οριστικό τέρμα στη σύγχυση τέτοιων ιδεολογιών με τη χριστιανική ταυτότητα. Δεν δικαιούμαστε να κοιτάμε αμέριμνοι να σφαγιάζονται συνάνθρωποί μας έξω από τις πόρτες μας. Ας πάψουμε πλέον να παραμένουμε απαθείς θεατές στην ταινία τρόμου «Χρυσή Αυγή».