Οι πολύ διδακτικές περιπτώσεις
της Γερμανίας και της Ελβετίας
Όταν η αμαρτωλή Δύση καρφώνει το ισραηλινό φέρετρο του Παλαιστινιακού λαού !
του Γιώργου Μητραλιά
Πρώτα τα γεγονότα : Η UNRWA (Υπηρεσία Αρωγής και Έργων των Ηνωμένων Εθνών για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες στην Εγγύς Ανατολή) συντηρεί σχεδόν 4 εκατομμύρια Παλαιστίνιους πρόσφυγες, λειτουργώντας τα σχολεία και τα νοσοκομεία τους, ενώ παράλληλα τους εξασφαλίζει το πόσιμο νερό και την σίτιση τους.. Μόνο στη Γάζα, η UNRWA έχει 13.000 μισθωτούς. Το Ισραήλ κατηγορεί 12 από αυτούς ότι μετείχαν στην τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς της 7ης Οκτωβρίου. Η διεύθυνση της UNRWA απολύει 9 από αυτούς, ενώ ο δέκατος έχει πεθάνει. Αμέσως μετά, 11 χώρες της Δύσης ανακοινώνουν ότι σταματούν να χρηματοδοτούν την UNRWA, γεγονός που μεταφράζεται αυτόματα στο τέλος της UNRWA και ίσως και των Παλαιστινίων προσφύγων, καθώς αυτές οι 11 χώρες είναι οι κύριοι χρηματοδότες της οργάνωσης των Ηνωμένων Εθνών που -ουσιαστικά- κρατάει στη ζωή, από το 1949, γενιές Παλαιστίνιων προσφύγων…
Τα λόγια προφανώς περιττεύουν για να σχολιαστεί αυτή η τερατώδης απόφαση των 11 μεγάλων και μεσαίων χωρών της Δύσης, και ενώ βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Η κτηνωδία αυτής της απόφασης γίνεται μάλιστα ακόμα πιο τερατώδης αν ληφθεί υπόψη ότι οι περισσότερες -και πλουσιότερες- από αυτές τις 11 χώρες, έχουν να παρουσιάσουν ένα απίστευτα “πλούσιο” γενοκτονικό παρελθόν. Και το χειρότερο είναι ότι τουλάχιστον μερικές από αυτές, “δυσκολεύονται’ ή ακόμα και αρνούνται να το αναγνωρίσουν και να ζητήσουν έστω μια συγγνώμη από τα θύματα τους!
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 έχει σημειωθεί επιδείνωση του συσχετισμού δυνάμεων μεταξύ των τάξεων σε παγκόσμια κλίμακα. Ο κύριος λόγος ήταν η έναρξη ενός μακροχρόνιου υφεσιακού κύματος στην καπιταλιστική οικονομία με συνεχή αύξηση της ανεργίας. Στις ιμπεριαλιστικές χώρες, η ανεργία αυξήθηκε από 10 σε 50 εκατομμύρια ανθρώπους, στον Τρίτο Κόσμο έφτασε τα 500 εκατομμύρια. Σε πολλές από τις τελευταίες χώρες, αυτό σημαίνει ότι το 50% ή και περισσότερο του πληθυσμού βρίσκεται χωρίς δουλειά.
Ο θεωρητικά θεμελιωμένος από τον Theodor Herzl πολιτικός σιωνισμός, είχε ως στόχο τη δημιουργία ενός κράτους για τον εβραϊκό λαό στην Παλαιστίνη. Αν και το κίνητρο του ήταν τα δεινά των εβραϊκών κοινοτήτων, ειδικά στην Ανατολική Ευρώπη, και η αναζωπύρωση του αντισημιτισμού στη Δύση της Γηραιάς Ηπείρου, το κίνημα αυτό πήγαζε από την αποικιοκρατική λογική που συμβάδιζε με το ευρωπαϊκό πλαίσιο της εποχής.
Ο όρος "κομμουνισμός" χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη σύγχρονη εποχή από τον Γάλλο δικηγόρο Etiénne Cabet στα τέλη της δεκαετίας του 1830, για να ορίσει ένα συγκεκριμένο οικονομικό δόγμα (ή καθεστώς), καθώς και ένα πολιτικό δόγμα που επιδίωκε να εισαγάγει ένα τέτοιο καθεστώς. Τα έργα του, και ειδικά η ουτοπία L'Icarie, άσκησαν επιρροή στην εργατική τάξη του Παρισιού πριν από την επανάσταση του 1848. Το 1840 διοργανώθηκε στο Παρίσι το πρώτο "κομμουνιστικό συμπόσιο" - τα συμπόσια και οι ομιλίες σε συμπόσια ήταν μια συνηθισμένη μορφή πολιτικής διαμαρτυρίας υπό τη μοναρχία του Ιουλίου. Ο όρος διαδόθηκε γρήγορα, έτσι ώστε ο Καρλ Μαρξ μπόρεσε να τιτλοφορήσει ένα από τα πρώτα του πολιτικά άρθρα της 16ης Οκτωβρίου 1842 Der Kommunismus und die Augsburger Allgemeine Zeitung. Παρατήρησε ότι ο "κομμουνισμός" ήταν ήδη ένα διεθνές κίνημα, που εκδηλωνόταν στη Βρετανία και τη Γερμανία εκτός από τη Γαλλία, και εντόπισε την προέλευσή του στον Πλάτωνα. Θα μπορούσε επίσης να είχε αναφερθεί στις αρχαίες εβραϊκές αιρέσεις και στα πρώιμα χριστιανικά μοναστήρια.
