Ένα πολύ σπουδαίο κείμενο της Νάντιας Βαλαβάνη για την πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα

του Γιώργου Μητραλιά

Τολμούμε να πούμε πως το κείμενο της Νάντιας Βαλαβάνη, που παραθέτουμε στη συνέχεια, συνιστά αναμφίβολα μια αναπάντεχη και συνάμα εξαιρετικά ευχάριστη έκπληξη. Οι λόγοι πολλοί. Καταρχήν, ξεχωρίζει μόνο και μόνο επειδή κάνει ακριβώς ό,τι δεν έχει κανείς από τους πρωταγωνιστές της -ιστορικής σημασίας- περιπέτειας της πρώτης αριστερής ελληνικής κυβέρνησης, της κυβέρνησης Τσίπρα: ένα κριτικό απολογισμό των πεπραγμένων της και των συνεπειών τους. Και αυτό με ένα σχεδόν λακωνικό αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα περιεκτικό κείμενο, που δεν έχει καμιά σχέση με την παραδοσιακή και συνήθως κενή περιεχομένου λογοδιάρροια της ελληνικής αριστεράς.

Κατόπιν, ξεχωρίζει επειδή αυτός ο κριτικός απολογισμός της γίνεται με αναφορά στα δύο βασικά, αλλά -δυστυχώς- εντελώς απαξιωμένα και ξεχασμένα σήμερα, ιδρυτικά χαρακτηριστικά στοιχεία της αριστεράς: το διεθνισμό και την ταξική πάλη. Και είναι ακριβώς για αυτό το λόγο, που ο κριτικός απολογισμός της Βαλαβάνη κατορθώνει να εντοπίσει εξ αρχής τις βασικές αιτίες της παταγώδους αποτυχίας της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα στην άρνηση της τόσο «να συγκρουστεί ανοιχτά με τους δανειστές», όσο και να απευθυνθεί « όχι στις κυβερνήσεις, αλλά στους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου». (1)

Γιατί η αναδημοσίευση ενός κειμένου για το Άουσβιτς και τη σημασία του, που γράφτηκε τον περασμένο αιώνα; Μα, επειδή ξαναδιαβάζοντας το σήμερα, σε μια περίοδο σημαδεμένη βαθιά όχι μόνο από τη γενοκτονία των Παλαιστινίων και την καταστροφή της Γάζας, αλλά και από την επιστροφή της φασιστικής απειλής -και του πολέμου- σε παγκόσμια κλίμακα, που ενσαρκώνεται από το δίδυμο Τραμπ-Μασκ, το κείμενο αυτό αποκτά μια πρόσθετη σημασία και επικαιρότητα. Επειδή, όπως το λέει ο Ερνέστ Μαντέλ, στο εξαιρετικά σημαντικό γραφτό Υλικές, κοινωνικές και ιδεολογικές προϋποθέσεις της ναζιστικής γενοκτονίας στο οποίο αναφέρεται συχνά το δικό μας κείμενο, «Για να καταπολεμήσουμε καλύτερα τον νεοφασισμό και τον βιολογικό ρατσισμό σήμερα, πρέπει να κατανοήσουμε τη φύση του χθεσινού φασισμού. Η επιστημονική γνώση είναι επίσης ένα όπλο μάχης και επιβίωσης για την ανθρωπότητα και όχι μια καθαρά ακαδημαϊκή άσκηση. Η άρνηση χρήσης αυτού του όπλου σημαίνει ότι διευκολύνουμε την έλευση νέων επίδοξων μαζικών δολοφόνων και ότι συμβάλλουμε στη διάπραξη νέων εγκλημάτων τους. Εξηγώντας τα αίτια του φασισμού και του ολοκαυτώματος ενισχύουμε τη δυνατότητα απόρριψης, αγανάκτησης, εχθρότητας, συνολικής και αμείωτης αντίθεσης, αντίστασης και εξέγερσης, ενάντια στην πάντα πιθανή επανεμφάνιση του φασισμού και άλλων δογμάτων και πρακτικών απανθρωποποίησης. Πρόκειται για ένα έργο στοιχειώδους και απαραίτητης πολιτικής και ηθικής σωτηρίας».

ΤΟ ΑΟΥΣΒΙΤΣ, Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΗΣ ΠΡΟΟΔΟΥ ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΚΗΣ ΔΙΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ

του Γιώργου Μητραλιά

Γνήσιο τέκνο της εποχής μας και του καπιταλιστικού «μοντερνισμού» της, το Άουσβιτς και η βιομηχανική-γραφειοκρατική του μηχανή μαζικής εξόντωσης ανθρώπινων όντων μας εγκαλεί σ’αυτό το μεταίχμιο δύο αιώνων τουλάχιστον για τρεις βασικούς λόγους: α) επειδή δεν παραπέμπει σε μια δήθεν επιστροφή σε κάποιες αρχέγονες βαρβαρότητες, β) επειδή συνιστά βαθιά τομή στον πολιτισμό και στον τρόπο θεώρησης της ιδέας της προόδου, και γ) επειδή τα διδάγματά του είναι τώρα  -και εφεξής- περισσότερο χρήσιμα και επίκαιρα από ό,τι πριν από 55 χρόνια.

Al Jazeera, το τηλεοπτικό κανάλι που σώζει την πολύπαθη τιμή της σημερινής δημοσιογραφίας!

του Γιώργου Μητραλιά

Έχει ειπωθεί και γραφτεί πολλές φορές ότι η γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα είναι «ο πρώτος στην ιστορία πόλεμος που μεταδίδεται ζωντανά». Και επίσης ότι, ως αποτέλεσμα αυτής της ιστορικής πρωτιάς, κανείς δεν μπορεί πλέον να πει ότι δεν γνωρίζει τι συμβαίνει στην Παλαιστίνη. Ωστόσο, πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν αναρωτηθεί χάρη σε ποιον μεταδίδεται ζωντανά αυτός ο πόλεμος. Και ακόμη λιγότεροι έχουν τολμήσει να απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα. Αυτό που ακολουθεί είναι ένας φόρος τιμής σε όλους εκείνους που διακινδυνεύουν τη ζωή τους για να το κάνουν δυνατό...

Το κανάλι που μονοπώλησε αυτή τη ζωντανή μετάδοση ονομάζεται Al Jazeera. Και το μονοπώλησε όχι επειδή το ήθελε, αλλά επειδή η συντριπτική πλειοψηφία των τηλεοπτικών καναλιών σε όλο τον κόσμο αρνήθηκε να καλύψει «τα γεγονότα στη Γάζα» ή σταμάτησε να το κάνει μπροστά στις απειλές και τις επιθέσεις, μερικές από αυτές δολοφονικές, του Ισραηλινού εισβολέα, ο οποίος έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να μην υπάρχουν αυτόπτες μάρτυρες των εγκλημάτων του. Μόνον η Al Jazeera δεν ενέδωσε και εκτέλεσε την αποστολή της ενάντια σε όλες τις αντιξοότητες, σώζοντας έτσι την πολύπαθη τιμή του παγκόσμιου Τύπου!

Για να μην επαναληφθούν τα λάθη της δεκαετίας του 1930

Να πάρουμε στα σοβαρά τις απειλές του Τραμπ και του Μασκ!

Του Γιώργου Μητραλιά

Την ώρα που ο Τραμπ κάνει την μια μετά την άλλη τις πολεμοχαρείς δηλώσεις του εναντίον του Παναμά, της Γροιλανδίας, του Καναδά και των Παλαιστινίων, οι καγκελαρίες και τα διεθνή ΜΜΕ περιορίζονται να κάνουν λόγο για ... τακτικίστικους χειρισμούς του νέου Αμερικανού προέδρου. Ακόμη χειρότερα, ορισμένοι στη διεθνή αριστερά συνεχίζουν να εγκωμιάζουν τον… ειρηνοποιό Τραμπ(!), ως εκείνο που θα βάλει τέλος στιυς πολέμους στην Ουκρανία και την Παλαιστίνη. Και την ίδια ώρα, ενώ το δεξί του χέρι, ο Έλον Μασκ πολλαπλασιάζει τις κάθε είδους πρωτοβουλίες του υπέρ της ακροδεξιάς σε όλο τον κόσμο, τα ΜΜΕ και οι κυβερνήσεις της Δύσης περιορίζονται να μιλούν για τον... λαϊκισμό του, και να αναρωτιούνται «ποιος νομίζει ότι είναι ο Έλον Μασκ»…

Προφανώς, τίποτα καινούργιο κάτω από τον ήλιο των φιλελεύθερων καλοθελητών μας και λοιπών σκληροπυρηνικών της οικονομίας της αγοράς: όλες αυτές οι αντιδράσεις θυμίζουν πάρα πολύ τις αντιδράσεις των περισσότερων δυτικών μέσων ενημέρωσης και κυβερνήσεων απέναντι στον Μουσολίνι και τον Χίτλερ στις δεκαετίες του 1920 και του 1930. Η ίδια τύφλα απέναντι στην επικείμενη καταστροφή και, ακόμα χειρότερα, η ίδια αναπάντεχη και σε χρόνο ρεκόρ μεταστροφή και προσχώρηση στις υπερ-ριζοσπαστικές λύσεις που προτείνουν αυτοί οι χαρισματικοί «λαϊκιστές» και «εθνικιστές». Για παράδειγμα, το γεγονός ότι η αφρόκρεμα του διεθνούς οικονομικού Τύπου, η οποία χλεύαζε ως γελοίο καραγκιόζη μόλις πριν από μερικούς μήνες αυτόν τον απίθανο νέο πρόεδρο της Αργεντινής με το αλυσοπρίονο, τώρα του πλέκει το εγκώμιο, προτείνοντας τον μάλιστα ακόμα και ως πρότυπο για τους δυτικούς ηγέτες! Και όλα αυτά τη στιγμή που πολλοί από τους νεοφιλελεύθερους ηγέτες μας μεταμορφώνονται σε...λιμπερταριακούς (libertarian) ιδεολόγους κυριολεκτικά εν μία νυκτί...

Το κείμενο της Μαρτίν Οράνζ που ακολουθεί διαθέτει την αρετή που χαρακτηρίζει τα μεγάλα κείμενα: βλέπει και αναδεικνύει τα αυτονόητα που οι άλλοι ούτε βλέπουν ούτε μπορούν να αναδείξουν και προφανώς, ούτε να κατανοήσουν. Όπως για παράδειγμα ότι η νέα κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών είναι μια “κυβέρνηση των δισεκατομμυρούχων”, γεγονός που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Και με αφετηρία αυτή τη διαπίστωση, ψάχνει και εντοπίζει όχι μόνο το γιατί αλλά και τις συνέπειες αυτού το ιστορικού γεγονότος. Συνέπειες που θα μπορούσαν κάλλιστα να αποδειχθούν κατακλυσμικές και συνάμα εφιαλτικές για ολάκερη την ανθρωπότητα, με δράστη τη μετάλλαξη του νεοφιλελεύθερου σε λιμπερταριακό (libertarian) καπιταλισμό.

Ήδη το Φλεβάρη του 2021 είχαμε επισημάνει αυτή την λιμπερταριακή μετάλλαξη σε άρθρο μας που επεσήμανε όχι μόνο την καθοριστική της συμβολή στην επιτυχία του brexit, αλλά ακόμα και τη σύγκλιση των πολιτικών δυνάμεων που ορκίζονται στο όνομα της, με τη διεθνή -φασιστική και μη- ακροδεξιά. Η ελάχιστη απήχηση που είχε εκείνο το κείμενο μας στην ελληνική αριστερά που δείχνει να μην αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει και τι ετοιμάζεται στον καπιταλιστικό κόσμο μας, είναι ένας λόγος παραπάνω για να διαβάσει ο αναγνώστης πολύ προσεκτικά το λαμπρό κείμενο της Κας Οράνζ. Εξάλλου, απαράβατος όρος για να πολεμήσεις αποτελεσματικά τον εχθρό σου είναι να γνωρίζεις τι είναι αυτός και τι σκοπεύει να σου κάνει…

Γιώργος Μητραλιάς

Ηνωμένες Πολιτείες: η κυβέρνηση των δισεκατομμυριούχων

Με την επανεκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, μια πλουτοκρατία δισεκατομμυριούχων είναι έτοιμη να πάρει τον έλεγχο του αμερικανικού κράτους. Όλοι τους, όπως και ο Ίλον Μασκ (Elon Musk), είναι προϊόντα του ραντιέρικου καπιταλισμού που αναδύθηκε μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Η αντιπαράθεση με τα ιδιωτικά συμφέροντα μοιάζει αναπόφευκτη.

της Martine Orange*

Δεν θα μπορούσε να είναι ο τελευταίος. Πόσο μάλλον να απέχει. Παρόλο που ο Τζεφ Μπέζος είχε ήδη δώσει μερικές εγγυήσεις στον Ντόναλντ Τραμπ αρνούμενος να επιτρέψει στην εφημερίδα του, την Washington Post, να πάρει θέση τις τελευταίες ημέρες της προεδρικής εκστρατείας, και παρόλο που συνεχάρη τον Ρεπουμπλικανό υποψήφιο «για την εξαιρετική επιστροφή του» το βράδυ κιόλας της εκλογής του, ο δισεκατομμυριούχος κατάλαβε γρήγορα ότι έπρεπε να κάνει περισσότερα. Μετά από τη Meta (ιδιοκτήτριας του Facebook) και πολλούς άλλους εκατομμυριούχους της Silicon Valley, το αφεντικό της Amazon ανακοίνωσε στις 11 Δεκεμβρίου ότι θα δωρίσει 1 εκατομμύριο δολάρια στο ταμείο που είναι υπεύθυνο για τη διοργάνωση της τελετής ορκωμοσίας του νέου προέδρου στις 20 Ιανουαρίου.

Ο συριακός λαός απαλλάχθηκε από τους Άσαντ, αλλά οι καμπιστές υμνητές τους προσποιούνται ότι το αγνοούν...

του Γιώργου Μητραλιά

Χιλιάδες και χιλιάδες Σύροι όλων των ηλικιών χορεύουν και αγκαλιάζονται, κλαίνε και τραγουδούν, ανεμίζουν τη νέα σημαία της χώρας και γιορτάζουν το τέλος της τυραννίας, στο κέντρο των συριακών πόλεων αλλά και στο Παρίσι, την Κωνσταντινούπολη και τη Μόσχα, στο Βερολίνο ή τη Στοκχόλμη, παντού στον κόσμο όπου έχουν βρει καταφύγιο τα σχεδόν 7 εκατομμύρια Σύροι που διώχτηκαν από τη χώρα τους μετά το 2011. Και χιλιάδες Σύροι που διασχίζουν τα σύνορα, ακόμη και με τα πόδια, και επιστρέφουν στη χώρα τους μετά από μια πολύ μακρά περίοδο αναγκαστικής εξορίας. Αλλά και χιλιάδες Σύριοι που αναζητούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα που έχουν φυλακιστεί, βασανιστεί ή εξαφανιστεί στα κάτεργα και στους αμέτρητους ομαδικούς τάφους του καθεστώτος!

Αυτές οι τρομερές σκηνές χαράς, αλλά και ανείπωτου ανθρώπινου πόνου, που δεν μπορούν παρά να συγκλονίσουν και να συγκινήσουν βαθιά κάθε έστω και ελάχιστα ευαίσθητο άνθρωπο, αφήνουν ωστόσο παγερά αδιάφορους εκείνους τους δεξιούς, ακροδεξιούς ή και αριστερούς, σε όλο τον κόσμο, που φοβούνται και μισούν τις λαϊκές εξεγέρσεις καθώς βλέπουν σε αυτές μόνο «συνωμοσίες» περισσότερο ή λιγότερο καταχθόνιων δυνάμεων. Δείχνοντας πλήρη αναισθησία, προτιμούν να μην λένε τίποτα γι' αυτές τις σκηνές χαράς και πόνου του συριακού λαού με σάρκα και οστά. Ούτε μια λέξη. Τίποτα άλλο παρά μόνο θεωρίες συνωμοσίας που τους κάνουν να εφευρίσκουν μια Συρία χωρίς Σύρους, στην οποία συγκρούονται μόνο... ξένα γεωστρατηγικά συμφέροντα. Ακριβώς όπως εφεύραν και προπαγάνδισαν χθες μια ονειρεμένη Συρία όπου η φάρα των Άσαντ δεν εξόντωνε τους υπηκόους της αλλά απολάμβανε την ενθουσιώδη υποστήριξή τους! Και επειδή κάνουν όλα αυτά, γίνονται άξιοι διάδοχοι και κλώνοι των διαβόητων προγόνων τους οι οποίοι δεν είδαν τίποτα, οι μεν από τα ναζιστικά στρατόπεδα, οι δε από τα σταλινικά γκούλαγκ!

Χαφέζ και Μπασάρ Άσαντ - Σκίτσο της Σ. Μητραλιά

Πού πηγαίνει η Συρία;

του ACHCAR Gilbert

Ενώ παρατηρούσαμε τα εκπληκτικά ιστορικά γεγονότα που εκτυλίχθηκαν από την περασμένη Παρασκευή, το πρώτο πράγμα που ήλθε στο νου ήταν η ανακούφιση και η χαρά από τις εικόνες των κρατουμένων που απελευθερώθηκαν από την κόλαση της κοινωνίας/φυλακή που είχε γίνει η Συρία υπό το καθεστώς της οικογένειας Άσαντ. Τα συναισθήματά μας κατακλύστηκαν επίσης από χαρά στη θέα των συριακών οικογενειών που ξαφνικά ήταν σε θέση να επιστρέψουν από την κοντινή εξορία, είτε από άλλη περιοχή εντός της Συρίας είτε από την Ιορδανία, τον Λίβανο ή την Τουρκία, για να επισκεφθούν τις πόλεις και τα σπίτια από τα οποία αναγκάστηκαν να φύγουν πριν από χρόνια. Προσθέστε σε αυτό το γεγονός ότι το όνειρο εκατομμυρίων Σύρων προσφύγων, στις χώρες που περιβάλλουν τη Συρία και στην Ευρώπη, να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, έστω και για μια επίσκεψη, αυτό το όνειρο που φαινόταν αδύνατο πριν από λίγες ημέρες, έχει αρχίσει να φαίνεται εφικτό.

Χαβιέρ Μιλέϊ και Λάρα Τραμπ

Η φασιστική απειλή γίνεται πιο χειροπιαστή, καθώς ο Μιλέϊ καλεί να δημιουργηθεί η Φαιά Διεθνής!

του Γιώργου Μητραλιά

«Είναι ηθικό μας καθήκον να υπερασπιστούμε την κληρονομιά του δυτικού μας πολιτισμού. Η Δύση κινδυνεύει... Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στον σοσιαλισμό να προχωρήσει. Πρέπει να ενωθούμε και να δημιουργήσουμε διαύλους συνεργασίας σε όλο τον κόσμο. Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ότι είμαστε μια Διεθνής της δεξιάς, ένα δίκτυο αυτοβοήθειας που αποτελείται από όλους εκείνους που επιθυμούν να διαδώσουν τις ιδέες της ελευθερίας σε όλο τον κόσμο». Αυτό το κάλεσμα για τη δημιουργία μιας ακροδεξιάς Διεθνούς πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψη. Πρώτον, επειδή το πρόσωπο που εκστόμισε αυτά τα λόγια δεν είναι οποιοσδήποτε: είναι ο πρόεδρος της Αργεντινής και εκλεκτός των φασιστών και λοιπών ακροδεξιών σε όλο τον κόσμο, ο Χαβιέρ Μιλέϊ. Κατόπιν, επειδή ανάμεσα σε αυτούς που τα χειροκρότησαν ήταν ο πρώην πρόεδρος της Βραζιλίας Ζαΐρ Μπολσονάρο, ο ηγέτης του Vox και των Ισπανών Φρανκιστών Σαντιάγο Αμπασκάλ, ο εγκέφαλος του διεθνούς νεοφασισμού Στιβ Μπάνον και κυρίως, η συμπρόεδρος της Republican National Committee και νύφη του Ντόναλντ Τραμπ , η Λάρα Τραμπ. Και επίσης επειδή αυτό το κάλεσμα έγινε κατά την πρόσφατη συνάντηση στο Μπουένος Άιρες, της Conservative Political Action Conference-CPAC (Συντηρητική Διάσκεψη Πολιτικής Δράσης), της πανίσχυρης οργάνωσης των αμερικανών αντιδραστικών, η οποία γίνεται όλο και πιο διεθνής και πιο ακροδεξιά. Και τέλος, επειδή επιφανή στελέχη της παγκόσμιας ακροδεξιάς, όπως η μεταφασίστρια Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι και ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν, έχουν ήδη ταχθεί υπέρ της δημιουργίας μιας τέτοιας Διεθνούς.

Ο Τραμπ και η ευρωπαϊκή Δεξιά: μια σχέση έλξης-απώθησης που προμηνύει δεινά...

του Γιώργου Μητραλιά

Ποιες αντιδράσεις για την επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο; Για τις ευρωπαϊκές αστικές τάξεις και τα κόμματά τους, η απάντηση θα έπρεπε να είναι και ήταν θετική, ακόμα και ενθουσιώδης. Γιατί; Μα, εξαιτίας της ξεκάθαρα εκφρασμένης πρόθεσης του Τραμπ να εφαρμόσει αντιδραστικές, αντισυνδικαλιστικές, αντεργατικές, αντικοινωνικές και φιλοκαπιταλιστικές πολιτικές που οι Ευρωπαίοι δεξιοί θα ήθελαν να εφαρμόσουν και στις χώρες τους, για να «ειρηνεύσουν» τις δικές τους κοινωνίες για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Αδιάψευστη απόδειξη αυτής της καπιταλιστικής ευφορίας; Tα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια πανηγύριζαν την επομένη της εκλογικής νίκης του Τραμπ...

Τι σόι πόλεμος είναι αυτός στον οποίο η αμυνόμενη Ουκρανία καλείται να υποταγεί στις ορέξεις του Ρώσου εισβολέα της ;

του Γιώργου Μητραλιά

Προφανώς, τίποτα το πιο φυσιολογικό από τον φόβο που προκαλεί η σημερινή κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία. Και επίσης, τίποτα το πιο φυσιολογικό από τις απολύτως δικαιολογημένες ανησυχίες που προκαλεί το πυρηνικό οπλοστάσιο της μιας από τις εμπλεκόμενες δυνάμεις, της Ρωσίας. Ωστόσο, τίποτα δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει τη σημερινή –νιοστή μέσα σε σχεδόν τέσσερα χρόνια- έξαρση των κινδυνολογικών δηλώσεων, που καταλήγουν μόνιμα σε εκκλήσεις που απευθύνονται όχι στην πάνοπλη με πυρηνικά Ρωσία αλλά προς την αμυνόμενη και χωρίς πυρηνικά όπλα Ουκρανία, να μην είναι τόσο “άκαμπτη” και να δεχτεί να παραχωρήσει εδάφη της προκειμένου να μην προκαλέσει την πυρηνική οργή του εισβολέα εχθρού της!

Η Ουκρανία είναι μόνη της
(ή σχεδόν μόνη της)

του Patrick Trehondat*

Πολύ λίγο, πολύ αργά. Να τι χαρακτηρίζει εδώ και πάνω από δύο χρόνια την πολύ επικριμένη στρατιωτική βοήθεια των δυτικών δυνάμεων στην Ουκρανία. Αυτή η ένοχη αυτοσυγκράτηση ευθύνεται για τους θανάτους χιλιάδων Ουκρανών τόσο στην πρώτη γραμμή του μετώπου όσο και μεταξύ του άμαχου πληθυσμού. Αυτή η «βαθμονομημένη» πολιτική, για να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση ενός πρώην στρατηγού του ΝΑΤΟ, υπακούει σε μια απεχθή αρχή: «Βοηθάμε για να αντισταθείτε, αλλά όχι για να απελευθερωθείτε! ». Οι Δυτικοί θεωρούν ότι μια ουκρανική νίκη θα οδηγούσε αναπόφευκτα στην πτώση του Πούτιν, η οποία θα προκαλούσε χάος στην περιοχή. Είναι δυνατό πως φοβούνται ότι η κατάρρευση του ρωσικού καθεστώτος θα προκαλούσε επίσης μια εξέγερση των καταπιεσμένων λαών και εθνοτήτων της Ρωσικής Ομοσπονδίας, αλλά και της Λευκορωσίας και της Γεωργίας [1], για παράδειγμα.

Και τώρα, η ανθρωπότητα αντιμέτωπη με τη μάστιγα του Τραμπ!

του Γιώργου Μητραλιά

Ας αρχίσουμε με τα βασικά: Αν ο Τραμπ είναι φασίστας, και είναι. Αν έχει τον απόλυτο έλεγχο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, που είναι ολοκληρωτικά αφοσιωμένο σε αυτόν, και τον έχει. Αν έχει απόλυτη εξουσία, ελέγχοντας πλήρως τη Γερουσία, τη Βουλή των Αντιπροσώπων και το Ανώτατο Δικαστήριο, και την έχει. Τότε, η δεύτερη προεδρική θητεία του θα κάνει τις Ηνωμένες Πολιτείες να μοιάζουν τρομερά με χώρα μονοκομματικού καθεστώτος! Και επίσης, θα κάνει τον Τραμπ σχεδόν δικτάτορα. Και οι τρομερές συνέπειες όλων αυτών είναι πρακτικά γνωστές εκ των προτέρων...

Σκίτσο της Σόνιας Μητραλιά

Τραμπ, ο φασίστας Καλιγούλας του λουτρού αίματος και του εμφυλίου πολέμου!

του Γιώργου Μητραλιά

Είναι ο Τραμπ φασίστας; Φυσικά και είναι, λένε οι μισοί (49%) Αμερικανοί, πολλοί πρώην συνεργάτες του και η συντριπτική πλειοψηφία των αντιπάλων του, οι ειδικοί του φασισμού και τα αμερικανικά και διεθνή ΜΜΕ. Με λίγα λόγια, οι ίδιοι που μόλις χθες θεωρούσαν την ερώτηση αυτή σοκαριστική ή άκαιρη και χαρακτήριζαν απλοϊκούς όσους τολμούσαν να απαντήσουν καταφατικά.

Θα μπορούσαμε λοιπόν να αναφωνήσουμε με ανακούφιση κάλλιο αργά παρά ποτέ... αν αυτή η ερώτηση δεν φαινόταν τώρα μάλλον ασήμαντη και ξεπερασμένη από τα γεγονότα. Κι αυτό επειδή ένα άλλο ερώτημα, επίσης ταμπού μέχρι πρόσφατα, γίνεται τώρα επίσης αντικείμενο συζήτησης: εκείνο του εμφυλίου πολέμου στις Ηνωμένες Πολιτείες του 2024. Η απόδειξη; Όλοι μιλούν γι' αυτό στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού! Και το παρήγορο είναι ότι δεν μιλάνε πλέον μόνο για την πιθανότητα εμφυλίου πολέμου, αλλά αρχίζουν να εστιάζουν τη συζήτηση στα «χαρακτηριστικά» του, στις πρακτικές συνέπειες και στο συσχετισμό δυνάμεων αυτού του δεύτερου βορειο αμερικανικού εμφυλίου. Με λίγα λόγια, στις Ηνωμένες Πολιτείες παίρνουν πολύ, πολύ, πολύ στα σοβαρά αυτό το ενδεχόμενο και προσπαθούν να προετοιμαστούν αναλόγως...

Σκίτσο της Σόνιας Μητραλιά

Βλαντίμιρ Πούτιν: νονός και ενοποιητής της διεθνούς ακροδεξιάς!

Του Γιώργου Μητραλιά

Αυτό το άρθρο δεν έχει για αντικείμενο τον πολεμοκάπηλο Πούτιν ή τον Πούτιν εισβολέα της Ουκρανίας. Το αντικείμενο αυτού του άρθρου είναι ο αντιδημοκράτης, ο αντιδραστικός και ο ελευθεριοκτόνος Πούτιν με τις όλο και πιο φασιστικές πρακτικές. Έχοντας λοιπόν παρουσιάσει ήδη τον πρώτο πυλώνα τής υπό δημιουργία Φαιάς Διεθνούς, δηλαδή τον Ισραηλινό γενοκτόνο Μπίμπι Νετανιάχου, και ενώ αναμένουμε τον τρίτο, που θα μπορούσε να είναι ένας Ντόναλντ Τραμπ, καθαγιασμένος από μια ενδεχόμενη επιτυχία του στις προσεχείς αμερικανικές προεδρικές εκλογές, ιδού τώρα ο Ρώσος Βλαντίμιρ Πούτιν, νονός και ίνδαλμα της παγκόσμιας ακροδεξιάς, ως δεύτερος πυλώνας αυτής της υπό διαμόρφωση νεοφασιστικής Διεθνούς!

υπό το βλέμμα του Ζαμποτίνσκι

Νετανιάχου: ένας καθαρόαιμος φασίστας από καταγωγή, πολιτική παιδεία και μέντορα…

του Γιώργου Μητραλιά

Γιατί ο Μπίμπι Νετανιάχου έχει γίνει το πρότυπο και το ίνδαλμα των ακροδεξιών ρατσιστών, νεοφασιστών και νεοναζί αποβρασμάτων στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο; Η απάντηση δεν είναι δύσκολη: όλοι αυτοί αναγνωρίζουν στο πρόσωπο του τον δικό τους εαυτό επειδή θεωρούν, πολύ σωστά, ότι ο Μπίμπι Νετανιάχου είναι σαρξ εκ της σαρκός τους. Και όχι μόνο λόγω των πολεμικών και άλλων «κατορθωμάτων» του που έχουν κάνει το Ισραήλ του Νετανιάχου να είναι το κράτος των ονείρων τους (και των εφιαλτών μας). Αν όλοι τον εξυμνούν και ταυτίζονται μαζί του, είναι επειδή ο Νετανιάχου είναι καθαρόαιμος φασίστας από την καταγωγή του, την πολιτική του παιδεία και τον μέντορα του…

12 μήνες γενοκτονίας, εθνοκάθαρσης και ανείπωτης βαρβαρότητας !

Παλαιστίνη, από τη μια Νάκμπα στην άλλη
Το δικαίωμα ενός λαού να είναι όπως κάθε άλλος

του Mustafa Barghouti*

Στο κείμενο αυτό, ο Mustafa Barghouti συντάσσει τον μακάβριο απολογισμό αυτού του τελευταίου έτους και ανακοινώνει με σαφήνεια τι περιμένει τους Παλαιστίνιους αν δεν γίνει τίποτα: η προσάρτηση των υπόλοιπων κατεχομένων εδαφών, η συνέχιση του απαρτχάιντ και η ολοκλήρωση της εθνοκάθαρσης. Ενώ παράλληλα επιβεβαιώνει τη συνέχιση της αντίστασης, «όποιο κι αν είναι το κόστος»

Ο πόλεμος του Ισραήλ κατά της Γάζας, που ξεκίνησε στις 7 Οκτωβρίου 2023, δεν έχει κανένα προηγούμενο στη σύγχρονη ιστορία. Εδώ και ένα χρόνο, το Τελ Αβίβ διαπράττει παράλληλα τρία εγκλήματα πολέμου: γενοκτονία, συλλογική τιμωρία ενός άμαχου πληθυσμού και εθνοκάθαρση.

Κατά τον πρώτο χρόνο αυτού του καταστροφικού πολέμου, ο οποίος επεκτάθηκε -όπως αναμενόταν- στο γειτονικό Λίβανο, ο ισραηλινός στρατός βομβάρδισε τους 2,2 εκατομμύρια κατοίκους της Γάζας, που ζουν σε λιγότερο από 360 τετραγωνικά χιλιόμετρα, με περισσότερους από 83.000 τόνους εκρηκτικών. Αυτό σημαίνει 32 κιλά εκρηκτικών για κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί. Για να θέσουμε αυτόν τον αριθμό σε προοπτική, οι 83.000 τόνοι αντιπροσωπεύουν τέσσερις φορές την εκρηκτική δύναμη κάθε μιας από τις πυρηνικές βόμβες που ρίχτηκαν στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο λαθεμένος υπολογισμός της Χεζμπολάχ

του Gilbert Achcar

Την περασμένη εβδομάδα αναρωτηθήκαμε «αν η ξαφνική κλιμάκωση αυτού που έχουμε ονομάσει “ισραηλινή στρατηγική εκφοβισμού” αποτελεί προοίμιο μιας επίθεσης μεγάλων διαστάσεων εναντίον του Λιβάνου που θα περιλαμβάνει αδιάκριτους συνεχείς βομβαρδισμούς όλων των περιοχών όπου υπάρχει η Χεζμπολάχ, συμπεριλαμβανομένων των πυκνοκατοικημένων νότιων προαστίων της Βηρυτού». Αυτό μας οδήγησε σε ένα άλλο ερώτημα: θα ασκήσει ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάιντεν «αρκετή πίεση στον Νετανιάχου για να αποτρέψει έναν πόλεμο [...] ή θα υποστηρίξει για άλλη μια φορά την εγκληματική επιχείρηση του φίλου του, εκφράζοντας μάλιστα την λύπη και την πικρία του για να αποφύγει τις ευθύνες με τον υποκριτικό τρόπο που το κάνουν συνήθως ο ίδιος και ο υπουργός Εξωτερικών του Μπλίνκεν» («Στρατηγικές σκέψεις για την κλιμάκωση του ισραηλινού εκφοβισμού στο Λίβανο», 24/9/2024).

Οι συνένοχοι του Ισραήλ και ο εφιαλτικά απάνθρωπος κόσμος που μας ετοιμάζουν !

του Γιώργου Μητραλιά

Χειρότερο και από τα εγκλήματα του Ισραήλ είναι το γεγονός ότι ολόκληρος ο λεγόμενος «πολιτισμένος» κόσμος τα παρακολουθεί και τα σχολιάζει σαν να πρόκειται για ένα βιντεοπαιχνίδι. Όταν, βέβαια, δεν τα εγκωμιάζει εξοπλίζοντας τον εγκληματία. Ή δεν τα επικροτεί αφήνοντάς τα ατιμώρητα. Και όλα αυτά τα κάνει εδώ και δεκαετίες. Παρακολουθώντας τα μάλιστα τώρα σε ζωντανή μετάδοση στις οθόνες της τηλεόρασής του. Μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, συνεχώς και χωρίς σταματημό. Λες και αυτές οι καθημερινές σφαγές είναι μια ατελείωτη τηλεοπτική σειρά, διακοπτόμενες από διαφημίσεις, που μπορούμε να παρακολουθήσουμε ξαπλωμένοι στον καναπέ μας, τρώγοντας μια πίτσα ή πίνοντας ένα ποτό…

Σχεδόν πριν από ένα χρόνο γράφαμε ότι ένας από τους στόχους του Νετανιάχου και των συνεργατών του ήταν να μας εθίσουν «σε έναν κόσμο που μοιάζει όλο και περισσότερο με ζούγκλα όπου βασιλεύει μόνο το δίκαιο του ισχυρότερου και όπου "επιτρέπονται" οι χειρότερες θηριωδίες κατά των ασθενέστερων!». Σήμερα, λαμβάνοντας υπόψη δώδεκα μήνες θηριωδιών και εγκλημάτων που συχνά ξεπερνούν τη φαντασία, μπορούμε να πούμε ότι το σιωνιστικό κράτος προσπαθεί να μας εθίσει σε κάτι πολύ πιο αποτρόπαιο και επικίνδυνο: στη διαστροφή, στον μαζικό σαδισμό και στην τυφλή και απεριόριστη βία κατά των αμάχων, συμπεριφορές που είναι τελευταία ανεκτές, αναγνωρισμένες και γίνονται ακόμα και αποδεκτές ως «φυσιολογικές» από τα κατεστημένα! Το αποτέλεσμα είναι η αποκτήνωση όχι μόνο εκείνων που διαπράττουν αυτά τα ανείπωτα εγκλήματα, αλλά και όλων εκείνων που τα ανέχονται και τα ενθαρρύνουν, κάνοντας ότι τάχα δεν τα βλέπουν…

Οι Ισραηλινοί πρέπει να αναρωτηθούν αν είναι πρόθυμοι να ζήσουν σε μια χώρα που ζει μέσα στο αίμα

Η Γάζα θα χρειαστεί γενιές και γενιές για να ανακάμψει,
αν βέβαια μπορέσει ποτέ να ανακάμψει

του Gideon Levy*

Το Ισραήλ μετατρέπεται, με ανησυχητική ταχύτητα, σε μια χώρα που ζει με αίμα. Τα καθημερινά εγκλήματα της κατοχής κάνουν ήδη μικρότερη αίσθηση. Τον τελευταίο χρόνο, έχει εμφανιστεί μια νέα πραγματικότητα μαζικών δολοφονιών και εγκλημάτων εντελώς διαφορετικής έκτασης. Βρισκόμαστε σε μια γενοκτονική πραγματικότητα- έχει χυθεί το αίμα δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων.

Αυτή είναι η ώρα που όλοι οι Ισραηλινοί θα πρέπει να αναρωτηθούν αν είναι πρόθυμοι να ζήσουν σε μια χώρα που ζει με αίμα. Απλά μην πείτε ότι δεν υπάρχει επιλογή - φυσικά και υπάρχει - αλλά πρώτα πρέπει να αναρωτηθούμε αν είμαστε καν έτοιμοι να ζήσουμε έτσι.

Ισραήλ – Υποκρισία: Η σύγκρουση ανάμεσα στα σιωνιστικά γεράκια και γύπες

Του ACHCAR Gilbert

Πάνω σε τι επικεντρώνεται η σύγκρουση μέσα στη σιωνιστική ελίτ εξουσίας; Μην πιστεύετε ότι πρόκειται για σύγκρουση μεταξύ γερακιών και περιστερών, όπως την παρουσιάζουν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Όχι, μην πιστεύετε καν ότι το μεγαλύτερο μέρος των ισραηλινών μαζών που διαδηλώνουν για να απαιτήσουν μια συμφωνία που θα οδηγήσει σε μια νέα ανταλλαγή αιχμαλώτων μεταξύ της κυβέρνησής τους και της Χαμάς, επιδιώκει να τερματιστεί η τραγωδία της Γάζας και να αποσυρθεί ο στρατός κατοχής από αυτήν. Όχι, όπως έχουμε επανειλημμένα τονίσει, ο σιωνιστικός στρατός δεν θα αποχωρήσει για δεύτερη φορά από τη Λωρίδα, αφού ακόμη και οι "μετριοπαθείς" στις τάξεις του πιστεύουν ότι μια νέα αποχώρηση θα σήμαινε επανάληψη του ίδιου λάθους.