Από τη Γαλλία έως τις Ηνωμένες Πολιτείες και σε όλη την Ευρώπη: Ήρθε η ώρα για τον συντονισμό των ριζοσπαστικών κοινωνικών κινημάτων!

του Γιώργου Μητραλιά

Ούτε το τόσο ριζοσπαστικό και ιστορικό γαλλικό μαζικό κοινωνικό κίνημα, ούτε εκείνα της Αλβανίας, της Ισπανίας, του Βελγίου, της Πορτογαλίας, της Ιταλίας. της Ελλάδας – και ποιος ξέρει ποιας άλλης ευρωπαϊκής χώρας – δεν είναι μόνα στον κόσμο. Χάρη σε μια πολύ ευτυχή σύμπτωση, όλα αυτά τα νεανικά, μαχητικά και ριζοσπαστικά κινήματα εμφανίζονται και ενισχύονται την ίδια στιγμή, από κοινού με εκείνο που ήδη φέρνει τα πάνω κάτω στο πολιτικό τοπίο της πρώτης παγκόσμιας υπερδύναμης, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Κατά συνέπεια, το πρωταρχικό καθήκον τους είναι προφανές: να εκμεταλλευτούν αυτή τη σπάνια ιστορική στιγμή που συνιστά ο συγχρονισμός όλων αυτών των κινημάτων, για να βγουν από την απομόνωση και να δημιουργήσουν ένα νέο έμπρακτο διεθνισμό, συντονιζόμενα μεταξύ τους για να αγωνιστούν, να ενισχυθούν αμοιβαία και να νικήσουν μαζί έναν ταξικό εχθρό που είναι ήδη παραπάνω από συντονισμένος, πριν να είναι πολύ αργά για την ανθρωπότητα και τον πλανήτη Γη…

Ας δούμε όμως πώς παρουσιάζεται πιο συγκεκριμένα αυτή η «σπάνια ιστορική στιγμή», ξεκινώντας από τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών της 3ης Νοεμβρίου θα μπορούσε να καταφέρει ένα τρομερό ή ακόμη και μοιραίο πλήγμα στον Τραμπ, στον τραμπισμό και ίσως και στη διεθνή ακροδεξιά. Ποιος, λοιπόν, θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι ο Τραμπ θα είναι διατεθειμένος να δεχτεί χωρίς να αντιδράσει την ενδεχόμενη ήττα του στις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: δεν υπάρχει κανείς διατεθειμένος να πει μια τέτοια κουταμάρα! Και αυτό επειδή τόσο οι προηγούμενες όσο και οι τρέχουσες ενέργειες του Τραμπ μαρτυρούν την αποφασιστικότητά του να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα, χωρίς καμιά εξαίρεση, για να παραμείνει γατζωμένος στην εξουσία. Όμως, προσοχή: αν και αυτή τη διαπίστωση συμμερίζονται οι πάντες, δεν υπάρχει ωστόσο σχεδόν κανείς που να αντλεί τα απαραίτητα διδάγματα. Και το πρώτο από αυτά είναι ότι η επομένη των ενδιάμεσων εκλογών προμηνύεται ήδη πολύ πιο σημαντική και κρίσιμη από την ίδια την ημέρα των εκλογών!

Τραμπ-Πούτιν: η συμφωνία αμοιβαίας υποστήριξης δύο απειλούμενων εγκληματιών πολέμου !

του Γιώργου Μητραλιά

Την 1^η Σεπτεμβρίου, όταν παίρναμε για μάρτυρα μιας πιθανής συμφωνίας αμοιβαίας υποστήριξης μεταξύ Τραμπ και Πούτιν τον στενότερο σύμβουλο του Πούτιν, Kirill Dmitriev, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι η επίσημη επιβεβαίωση αυτής της συμφωνίας θα ερχόταν μόλις ενάμιση μήνα αργότερα, και μάλιστα από το στόμα του ίδιου του… Kirill Dmitriev! Αλλά, πρώτα απ’ όλα, να τι γράφαμε την 1^η Σεπτεμβρίου: « γνωρίζουμε πολύ καλά ότι τον περασμένο Μάρτιο, τα διεθνή μέσα ενημέρωσης σχολίασαν την αποκάλυψη του Politico, σύμφωνα με την οποία ο κύριος διαπραγματευτής του Κρεμλίνου Κίριλ Ντμίτριεφ είχε προτείνει στους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρετ Κούσνερ την ακόλουθη συμφωνία, κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους στο Μαϊάμι: ότι «το Κρεμλίνο θα σταματούσε να μοιράζεται πληροφορίες με το Ιράν, όπως τις ακριβείς συντεταγμένες των αμερικανικών στρατιωτικών πόρων στη Μέση Ανατολή, αν η Ουάσινγκτον σταματούσε να παρέχει στην Ουκρανία πληροφορίες σχετικά με τη Ρωσία" (1)

Προφανώς, ο Κίριλ Ντμίτριεφ έχει πλέον απόλυτο δίκιο να πανηγυρίζει, χαρακτηρίζοντας την παρούσα συμφωνία Τραμπ-Πούτιν «εμβληματική και ιστορική», καθώς αυτή πάει πολύ πιο πέρα από την υποθετική συμφωνία που ο ίδιος είχε προτείνει τον περασμένο Μάρτιο. Πράγματι, ο Τραμπ δεν περιορίζεται τώρα να «σταματήσει να παρέχει στην Ουκρανία πληροφορίες για τη Ρωσία», αλλά σταματά να παρέχει εφεξής οποιαδήποτε βοήθεια στην Ουκρανία. Και σαν να μην έφτανε αυτό, απειλεί την Ουκρανία με σκληρές κυρώσεις αν δεν σταματήσει "πάραυτα" να αμύνεται βομβαρδίζοντας τα ρωσικά διυλιστήρια, ενώ επιπλέον κηρύσσει πόλεμο στον πρόεδρο της Ουκρανίας Βολόντιμιρ Ζελένσκι, απαιτώντας την άμεση αποχώρησή του από την εξουσία! Έτσι, ο κ. Ντμίτριεφ, και μέσω αυτού ο προϊστάμενός του κ. Πούτιν, μπορεί να πανηγυρίζει δηλώνοντας ότι «Ο πρόεδρος Τραμπ προστίθεται στους πολλούς παράγοντες που εκτιμούν ότι η Ουκρανία χρειάζεται μια ηγεσία πραγματικά προσανατολισμένη προς την ειρήνη, και όχι την πολεμοχαρή πολιτική του Ζελένσκι».

Από τις ΗΠΑ μέχρι την Ισπανία και από τη Γερμανία μέχρι τη Γαλλία,
η νεολαία επιλέγει τη ριζοσπαστική αριστερά!

του Γιώργου Μητραλιά

Δεν πρόκειται πια ούτε για μια εικασία ούτε για μια υπόθεση εργασίας. Εφεξής, υπάρχει όντως κάτι νεότερο στο δυτικό μέτωπο! Από τη Νέα Υόρκη μέχρι το Βερολίνο, και από τη Μαδρίτη μέχρι το Παρίσι, κινείται κάτι μεγάλο. Και μάλιστα, κινείται με μεγάλη ένταση. Σχεδόν ταυτόχρονα, η ριζοσπαστική αριστερά αναδεικνύει δικούς της στους δήμους μεγαπόλεων όπως η Νέα Υόρκη και το Βερολίνο. Και το πιο σημαντικό, η πλειοψηφία των νέων σε χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ισπανία, η Γερμανία και η Γαλλία ριζοσπαστικοποιείται και εκφράζει τη συμπάθειά της, συχνά ενεργά, προς αυτές τις ίδιες ριζοσπαστικές αριστερές δυνάμεις! Πρέπει να είναι κανείς αδιάφορος, αναίσθητος ή απλά τυφλός για να μην παρατηρήσει και να μην λάβει υπόψη του ένα γεγονός σαν κι αυτό που βγάζει μάτια…

Καταρχήν στην Ισπανία, όπου οι διαδηλώσεις, οι καταλήψεις πλατειών και άλλες παραδειγματικές δράσεις των νεαρών αγωνιστών και αγωνιστριών του Συνδικάτου Ενοικιαστριών και Ενοικιαστών (Sindicato de Inquilinas y Inquilinos) ξανάδωσαν την πρωτοβουλία στους από κάτω, επαναφέροντας στην ημερήσια διάταξη ένα από τα πιο καυτά κοινωνικά ζητήματα, το δικαίωμα στη στέγαση! Υποστηρίζοντας και διαδίδοντας το αγωνιστικό κάλεσμα αυτής της θαυμασστής 87χρονης κυρίας που είναι η Μαρικάρμεν Αμπασκάλ («Το σπίτι μου ήταν όλη μου η ζωή και τώρα πρέπει να το αφήσω πίσω μου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα σταματήσω να αγωνίζομαι. Δεν κατάφερα να υπερασπιστώ το σπίτι μου, αλλά πάλεψα για να μάθουν οι άλλοι να παλεύουν για το δικό τους. Αυτό που θέλω είναι να εξαλειφθεί αυτό το πρόβλημα των «ταμείων γύπες"…Παλέψτε, μην μένετε στο σπίτι »), αυτοί οι χιλιάδες νέοι ακτιβιστές κατάφεραν μέσα σε λίγες μέρες ένα τρομερό κατόρθωμα: πρώτα να σταματήσουν πάραυτα την ξενοφοβική και ρατσιστική επίθεση της δεξιάς και της ακροδεξιάς με αφορμή την «εισβολή» στη Θέουτα Μαροκινών μεταναστών, πολλοί από τους οποίους, σύμφωνα με την Διεθνή Αμνηστία, βασανίζονται τώρα φρικτά από την ισπανική αστυνομία. Και κατόπιν, να επιβάλουν στον αριστερό συνασπισμό (PSOE+Sumar) να κάνει αυτό που δεν έχει κάνει εδώ και 8 χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία: να θεσπίσει νόμο για την απαγόρευση των εξώσεων από τα αρπακτικά ταμεία-γύπες και να παγώσει τα νοίκια.

Ο χρόνος πιέζει: μαζί με την αμερικανική ριζοσπαστική αριστερά ενάντια στην τεχνητή νοημοσύνη και την κλιματική καταστροφή!

του Γιώργου Μητραλιά

Το γεγονός ότι υπάρχει μια εξαίρεση στην παγκόσμια ραγδαία άνοδο της ακροδεξιάς και ότι αυτή η εξαίρεση παίρνει σάρκα και οστά στην καρδιά του παγκόσμιου καπιταλισμού, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, δεν μπορεί παρά να αφήσει εντελώς έκπληκτους και άναυδους όλους εκείνους που μεγάλωσαν με τη βεβαιότητα ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει στην βαθιά αντιδραστική κοινωνία της αμερικανικής υπερδύναμης. Γι’ αυτό άλλωστε, όπως και σχεδόν παντού αλλού, στη χώρα μου, την Ελλάδα, το προσφιλές σύνθημα ολόκληρης της αριστεράς που φωνάζεται στις διαδηλώσεις εδώ και μισό αιώνα. είναι το πολύ εύγλωττο και κάπως απλοϊκό, αν όχι ρατσιστικό… «Αμερικανοί φονιάδες των λαών»…

Έτσι, ενώ παντού αλλού, και κυρίως στην Ευρώπη, αυτή η ραγδαία άνοδος της ακροδεξιάς οδηγεί σε ιστορικές εκλογικές επιτυχίες και φοβίζει για ακόμα χειρότερα στους προσεχείς μήνες στη Γαλλία, την Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και αλλού, στις Ηνωμένες Πολιτείες διαπιστώνεται ένα διαμετρικά αντίθετο φαινόμενο: από τη μια, η άλλοτε θριαμβεύουσα αμερικανική ακροδεξιά, που ενσαρκώνει ο ίδιος ο πρόεδρος Τραμπ, βρίσκεται σε μια ολοένα και βαθύτερη κρίση, καθώς απορρίπτεται από τη μεγάλη πλειοψηφία ενός απογοητευμένου και οργισμένου αμερικανικού πληθυσμού. Και από την άλλη, αυτή η κρίση της αμερικανικής ακροδεξιάς συμβαδίζει με την εκρηκτική άνοδο της νέας ριζοσπαστικής αριστεράς, που σημειώνει διαδοχικές εκλογικές επιτυχίες και βλέπει την επιρροή της να αυξάνεται σε χρόνο ρεκόρ! (1)

Όταν η ανάγκη να βγουν από το πολεμικό τέλμα τους, πιέζει πια αφόρητα τον Πούτιν και τον Τραμπ!

του Γιώργου Μητραλιά

Όσοι αυτοαποκαλούνται «ειρηνιστές» και αγωνίζονται εδώ και πάνω από τέσσερα χρόνια για να μην λάβουν όπλα οι Ουκρανοί, θα πρέπει τώρα να πανηγυρίζουν, καθώς μόλις κέρδισαν έναν εκλεκτό υποστηρικτή: ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ αρνήθηκε κατηγορηματικά τόσο να δώσει στους Ουκρανούς πυραύλους Patriot, όσο και να τους παράσχει την τεχνολογία για να τους κατασκευάζουν οι ίδιοι. Και έτσι, βλέπουμε τώρα να πέφτουν πάνω στις μεγάλες και τις μικρότερες πόλεις της Ουκρανίας και στους ανυπεράσπιστους πολίτες τους οι ρωσικοί βαλλιστικοί πύραυλοι, που έχουν ήδη προκαλέσει χιλιάδες νεκρούς και ανάπηρους, κάτι που προφανώς δεν μπορεί παρά να μας φέρνει πιο κοντά… στην ειρήνη.

Κι όμως, οι Ουκρανοί και οι Ουκρανίδες όχι μόνο αντιστέκονται, αλλά και περνάνε στην αντεπίθεση! Και αυτό παρά το γεγονός ότι βρίσκονται στριμωγμένοι ανάμεσα σε έναν πανίσχυρο και βάρβαρο ιμπεριαλιστικό και αποικιοκρατικό εχθρό, που χτυπά συστηματικά τους αμάχους, και σε μια νεοφιλελεύθερη ουκρανική κυβέρνηση που υπηρετεί αποκλειστικά και μόνο τους ολιγάρχες και τους «φίλους» της στη Δύση. Και αν αντιστέκονται και αντεπιτίθενται, είναι επειδή δεν εμπιστεύονται πια παρά μόνο τις δικές τους δυνάμεις, επειδή διεξάγουν έναν αυθεντικά λαϊκό πόλεμο. Όπως για παράδειγμα τώρα, όταν «το μεγαλύτερο μέρος της καινοτομίας τους» στην παραγωγή drones που τους επιτρέπουν να χτυπούν πολύ μακριά και πολύ δυνατά στο εσωτερικό της Ρωσίας, «δεν πραγματοποιείται ούτε στη Δύση ούτε στις ιδιωτικές εταιρείες όπλων των ολιγαρχών του Κιέβου, αλλά σε εργαστήρια, γκαράζ και κουζίνες που χρηματοδοτούνται από οικογένειες, εθελοντές και μικρά δίκτυα δωρητών, μεταξύ των οποίων και το αναρχικό συλλογικό Solidarity Collectives» (1)

Όταν το Ισραήλ εφευρίσκει ψεύτικους «αντισημίτες», οι αληθινοί αντισημίτες ετοιμάζονται να χτυπήσουν!

του Γιώργου Μητραλιά

Χωρίς αμφιβολία, ο κατά Νετανιάχου «αντισημιτισμός» κάνει θραύση στις μέρες μας! Απόδειξη; Το Ισραήλ, το εβραϊκό κράτος που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί όλους τους Εβραίους στον πλανήτη, είναι «το πιο μισητό κράτος στον κόσμο», όπως διαπιστώνει ο J.D. Vance, ο αντιπρόεδρος του Τραμπ, ο οποίος αρέσκεται να επισημαίνει ότι η κυβέρνησή του είναι η πιο φιλοϊσραηλινή στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών! Αυτή η διαπίστωση είναι αρκετά σοβαρή ώστε να αξίζει μια εξήγηση, καθώς μάλιστα οι ηγέτες αυτού του ισραηλινού κράτους δεν σταματάνε να λένε ότι όσοι επικρίνουν, και πόσο μάλλον «μισούν» τη χώρα τους, είναι ορκισμένοι «αντισημίτες». Πώς, λοιπόν, φτάσαμε να έχουν γίνει σχεδόν οι πάντες «αντισημίτες»; Και ποιος φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη γι’ αυτό;

Είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι στην Αμερική παίρνει σάρκα και οστά μια μεγάλη ριζοσπαστική Αριστερά!

του Γιώργου Μητραλιά

Με δεδομένη την καταστροφική κατάσταση του κόσμου μας και τις φοβερές υπαρξιακές απειλές που τον βαραίνουν, είναι πια παραπάνω από επείγουσα η αναζήτηση και ανακάλυψη εκείνων των δυνάμεων που θα είναι ικανές όχι μόνο να (ξανα)δώσουν την ελπίδα που λείπει τόσο πολύ από τους λαούς ολάκερου του κόσμου, αλλά και, κυρίως, να λειτουργήσουν ως πηγή έμπνευσης και σημείο αναφοράς για τους αγώνες τους. Ωστόσο προσοχή, δεν πρέπει να τις ανακαλύψουμε εκ των υστέρων, σε 10, 30 ή 50 χρόνια, αλλά τώρα, εγκαίρως, πριν ολοκληρωθεί η προαναγγελθείσα καταστροφή.

Χωρίς λοιπόν την παραμικρή αμφιβολία, οφείλουμε να διαπιστώσουμε ότι αυτή η έμπνευση και αυτό το σημείο αναφοράς διαμορφώνονται αυτή τη στιγμή μέσα στα σπλάχνα του ίδιου του ιμπεριαλιστικού και καπιταλιστικού τέρατος, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής! Είναι αυτό που ενσαρκώνει ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζοράν Μαμντάνι, οι σύντροφοί του αγωνιστές των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών της Αμερικής (DSA), και το πλήθος των νέων ακτιβιστών και συμπαθούντων που εμπνέονται από το παράδειγμά τους για να αγωνιστούν όχι για την τιμή των όπλων, αλλά για να νικήσουν και για να αλλάξουν ριζικά τη χώρα τους προς όφελος του κόσμου της εργασίας και των από κάτω!

Τελευταίο αντίο στον διεθνιστή και μπροστάρη στον αγώνα ενάντια στην Τρόικα Πασκάλ Φρανσέ !

Του Γιώργου Μητραλιά

Ο Πασκάλ Φρανσέ που μας άφησε μόλις χθες, στις 12 Ιουλίου, δεν ήταν ούτε ένας απλός αγωνιστής, ούτε ένας απλός μαρξιστής οικονομολόγος. Ήταν όλα αυτά μαζί και επιπλέον ήταν η ενσάρκωση του πιο έμπρακτου διεθνισμού, πάντα στην υπηρεσία των «από κάτω» τόσο στην πατρίδα του Γαλλία, όσο και σε ολάκερο τον κόσμο. Και ειδικότερα στην Ελλάδα. Βαθύς γνώστης, ως οικονομικός επιθεωρητής που ήταν, των «νόμιμων» και μη οικονομικών «τεχνασμάτων» που μετέρχεται ο καπιταλισμός με τις κυβερνήσεις και τους (δια)κρατικούς μηχανισμούς του, για να διαιωνίζει την κυριαρχία του, ο Πασκάλ δεν μπορούσε παρά να βρει στο δρόμο του την Ελλάδα της μεγάλης κρίσης των τρομακτικών ανισοτήτων, του μεγάλου εξωτερικού χρέους και, φυσικά, των εξωφρενικών πολιτικών λιτότητας που της ετοίμαζαν οι ξένοι «προστάτες». Με τα άρθρα και τις ομιλίες του, ήταν εκείνος που, πρώτος σε όλη την Ευρώπη ήδη από το 2009, μας άνοιξε κυριολεκτικά τα μάτια για το ελληνικό εξωτερικό χρέος και κυρίως, για την προσχηματική χρησιμοποίηση του από μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου αλλά και του ντόπιου ελληνικού μεγάλου κεφαλαίου, με ένα και μόνο στόχο: να επιβληθεί στη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών η διαβόητη πια πολιτική αυστηρής λιτότητας που έκανε τους λίγους πλούσιους παρά πολύ πλουσιότερους και τους πάμπολλους φτωχούς κατά πολύ φτωχότερους.

Όμως, ο Πασκάλ Φρανσέ δεν περιορίστηκε να αναλύει και να προειδοποιεί για την επερχόμενη κοινωνική καταστροφή. Αυτός ο βέρος Βρετόνος, έγινε σχεδόν Έλληνας, μετακόμισε για βδομάδες στην Αθήνα, και συνέβαλε όσο κανένας άλλος με τις γνώσεις, τις ιδέες και τις οργανωτικές του ικανότητες στην ανάδειξη του σκανδάλου της φτωχοποίησης της χώρας και του πληθυσμού της μέσα από διεθνείς συνάξεις και άλλες εκδηλώσεις με μεγάλη προσέλευση κοινού. Και βέβαια δεν ήταν διόλου τυχαίο ότι βρέθηκε και πάλι στην Αθήνα το 2015, όταν είδε κα αρχίζει να υλοποιείται η πρόταση που είχε ήδη κάνει το 2010, όταν κατέληγε γράφοντας στο πάντα επίκαιρο κείμενο του «Το νόημα της ελληνικής κρίσης» -που τότε είχαμε μεταφράσει και παραθέτουμε αυτούσιο στη συνέχεια-, ότι «είναι επίσης ανάγκη να προχωρήσουμε σε έναν έλεγχο των δημόσιων χρεών από τους πολίτες, να εκτιμήσουμε κατά πόσο είναι νόμιμα ή παράνομα (τι άραγε χρηματοδότησαν;)».

Όταν ο Τραμπ κρούει τον κώδωνα

του κινδύνου ενάντια στους«κομμουνιστές»

του Μαμντάνι που θριαμβεύουν!

του Γιώργου Μητραλιά

«Ο κομμουνισμός είναι η μεγαλύτερη απειλή για τη χώρα μας από την ίδρυσή της, πριν από 250 χρόνια»! Αναμφίβολα, αυτή η εκρηκτική γραπτή δήλωση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, που έγινε στις 26 Ιουνίου, αποσκοπεί να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου και να συσπειρώσει πίσω του όλους τους συντηρητικούς, τους αντιδραστικούς και τους αντικομμουνιστές των Ηνωμένων Πολιτειών εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών τον ερχόμενο Νοέμβριο. Ωστόσο, με αυτή τη δήλωση, ο Τραμπ έχει για μια φορά δίκιο. Και αυτό προς μεγάλη αμηχανία των φιλελεύθερων, των «μετριοπαθών» αριστερών ΜΜΕ ή ακόμα και κάποιων ακροαριστερών σε όλο τον κόσμο, που επιμένουν να χαρακτηρίζουν τον Μαμντάνι… «Δημοκρατικό» και καμώνονται ότι δεν καταλαβαίνουν σε ποιον και σε τι αναφέρεται ο Αμερικανός πρόεδρος, όταν ισχυρίζονται ότι μιλάει για τους ηγέτες του… Δημοκρατικού Κόμματος!

αφίσα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου του John Heartfield

Από τους Ολυμπιακούς του Χίτλερ στο Μουντιάλ του Τραμπ: 

μια συνέχεια που λέει πολλά για την κατάσταση του κόσμου μας!

του Γιώργου Μητραλιά

Η πρώτη έκπληξη που μας επιφυλάσσει αυτό το Μουντιάλ του 2026 είναι η εντυπωσιακή αμνησία όλων όσων εμπλέκονται σε αυτό, συμπεριλαμβανομένων των διεθνών μέσων ενημέρωσης. Τίποτα, ούτε μια λέξη, απολύτως καμία αναφορά στον διαβόητο «πρόγονο» του, τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου του 1936. Επειδή, παρά τα 90 χρόνια που τους χωρίζουν, οι εκλεκτικές συγγένειες των Ολυμπιακών Αγώνων του Χίτλερ και του Μουντιάλ του Τραμπ βγάζουν μάτια: ίδια προπαγανδιστική εκμετάλλευση του αθλητικού γεγονότος από τα ίδια αυταρχικά, ρατσιστικά και ελευθεριοκτόνα καθεστώτα, με επικεφαλής μεγαλομανείς ηγέτες που δεν έχουν ηθικούς και δημοκρατικούς ενδοιασμούς.

Με δεδομένα όλα αυτά, είναι ακριβώς αυτές οι ομοιότητες και αυτές οι εκλεκτικές συγγένειες που μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε καλύτερα και να αξιολογήσουμε τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των Ολυμπιακών του Χίτλερ και του Μουντιάλ του Τραμπ. Και η πρώτη από αυτές αφορά τις λαϊκές και άλλες αντιδράσεις που αυτοί προκάλεσαν. Πρακτικά καμία το 2026, τουλάχιστον από την πλευρά των κρατών και των διεθνών οργανισμών. Και μόνο μερικές – μάλλον σπάνιες – διαμαρτυρίες και κριτικές εδώ και εκεί από ΜΚΟ και κοινωνικά κινήματα. Με λίγα λόγια, μια απάθεια που προδίδει την αποδοχή του τετελεσμένου γεγονότος στο όνομα του πολύ μοιρολατρικού «τι μπορούμε να κάνουμε ενάντια σε όλο αυτό το γιγαντιαίο τσίρκο;».

Από την Ουκρανία έως τον Περσικό Κόλπο, οι υπερδυνάμεις τα βρίσκουν πια μπαστούνια!

του Γιώργου Μητραλιά

Το πρώτο μεγάλο δίδαγμα από τους πολέμους στην Ουκρανία και στον Περσικό βγάζει ήδη μάτια: οι υπερδυνάμεις δεν κάνουν πια ό,τι θέλουν! Παρά τη συντριπτική στρατιωτική τους υπεροχή, τόσο η Ρωσία του Πούτιν όσο και οι ΗΠΑ του Τραμπ αντιμετωπίζουν αμέτρητες «απρόβλεπτες» δυσκολίες, δεν καταφέρνουν να κάμψουν την αντίσταση πολύ πιο αδύναμων χωρών και κινδυνεύουν σοβαρά να ταπεινωθούν, γεγονός που θα μπορούσε κάλλιστα να τις βυθίσει σε μια τρομερά επικίνδυνη κρίση.

Τα απλά γεγονότα είναι εύγλωττα: ο πόλεμος κατά του Ιράν, που ο Τραμπ αποκάλεσε συχνά απλή… «σύντομη εκδρομή», και ο οποίος έπρεπε να τελειώσει μετά από «δύο-τρεις μέρες», διαρκεί ήδη τρεις μήνες, χωρίς κανείς να μπορεί να προβλέψει πότε και πώς θα τελειώσει. Όσο για τον πόλεμο κατά της Ουκρανίας, που ο Πούτιν ονόμασε απλή… «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» και ο οποίος έπρεπε να τελειώσει μετά από 4-5 ημέρες με την θριαμβευτική είσοδο του ρωσικού στρατού στο Κίεβο, διαρκεί ήδη πάνω από τέσσερα χρόνια και τα θύματά του (νεκροί και τραυματίες, στρατιωτικοί και άμαχοι) πλησιάζουν πλέον τα… δύο εκατομμύρια! Με λίγα λόγια, Τραμπ και Πούτιν, βίοι παράλληλοι και παράλληλες ιδεολογίες, αλλά και παράλληλα λουτρά αίματος και παράλληλες καταστροφές!...

Ισραήλ: από θρίαμβο σε θρίαμβο

μέχρι την «τελική καταστροφή» του!

του Γιώργου Μητραλιά

"Λίγες μέρες μετά τη σφαγή του Ντέιρ Γιασίν, οι άνθρωποι που εκπροσωπούσαν στις ΗΠΑ τις οργανώσεις που διέπραξαν αυτή τη σφαγή, είχαν τη φαεινή ιδέα να απευθυνθούν στον Αϊνστάιν ζητώντας τη στήριξή του. Η απάντηση του μεγάλου Εβραίου επιστήμονα, που παραμένει -δυστυχώς- σχεδόν άγνωστη, ήταν περίπου λακωνική, μόλις και μετά βίας 50 λέξεις:

Δυστυχώς, όλα δείχνουν πια ότι ο Αϊνστάιν είχε και πάλι δίκιο. Με τους Βρετανούς να αποτελούν πια μια πολύ μακρινή ανάμνηση, είναι όντως οι επίγονοι των “τρομοκρατικών οργανώσεων” του 1948 που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια το Ισραήλ, που αυτοί κυβερνούν, στην “τελική καταστροφή”! Ένα Ισραήλ που μπορεί μεν να δείχνει τώρα πιο παντοδύναμο και αλαζονικό από ποτέ, αλλά που βιώνει ταυτόχρονα τη μεγαλύτερη υπαρξιακή κρίση της ιστορίας του καθώς σαπίζει και αποσυντίθεται στο εσωτερικό του. Η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει και η ώρα της αλήθειας πλησιάζει…"

Με αυτές τις φράσεις ολοκληρώναμε το άρθρο μας Όταν ο Αϊνστάιν αποκαλούσε “φασίστες” αυτούς που κυβερνούν τώρα το Ισραήλ..., που γράφτηκε τον Αύγουστο του 2021 (1). Σήμερα, η διαπίστωσή μας ότι «η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει και η ώρα της αλήθειας πλησιάζει» δεν φαίνεται πια τόσο αβάσιμη ή ακόμη και σοκαριστική όσο μπορούσε να φανεί πριν από σχεδόν πέντε χρόνια. Και πράγματι, ναι, χωρίς αμφιβολία, το Ισραήλ όχι μόνο «μπορεί να δείχνει», αλλά είναι «τώρα πιο ισχυρό και αλαζονικό από ποτέ». Αλλά, επίσης χωρίς αμφιβολία, το Ισραήλ είναι τώρα πιο απομονωμένο ή και πιο μισητό από ποτέ, τόσο από τη συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων του πλανήτη, όσο και από τους περισσότερους Αμερικανούς πολίτες, συμπεριλαμβανομένων των Αμερικανών Εβραίων!

Το σκίτσο είναι της Σόνιας Μητραλιά

Όταν το Ιράν επικρατεί εκμεταλλευόμενο στην εντέλεια

τα χαώδη κενά των σχεδίων του Τραμπ!

του Γιώργου Μητραλιά

Ποιον πρώτο απολογισμό του πολέμου στον Περσικό Κόλπο θα μπορούσαμε να κάνουμε, δύο μήνες αφότου οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά στο Ιράν, παρότι βρίσκονταν σε πλήρη διαπραγματεύση με αυτό; Με δεδομένο ότι ο πόλεμος συνεχίζεται και η έκβασή του δεν έχει ακόμη κριθεί, ο απολογισμός – έστω και προσωρινός – πρέπει να λάβει υπόψη, πρώτα απ’ όλα, τον αντίκτυπο αυτού του πολέμου στο εσωτερικό των εμπόλεμων χωρών. Και αυτός ο αντίκτυπος βγάζει μάτια: ενώ το εξαιρετικά κατασταλτικό και θεοκρατικό ιρανικό καθεστώς εκμεταλλεύεται την αμερικανική και ισραηλινή επιθετικότητα για να κερδίσει σε δημοτικότητα και να κινητοποιήσει τον πληθυσμό γύρω από την υπεράσπιση της πατρίδας σε κίνδυνο, η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η δημοτικότητα του Τραμπ βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, ενώ το κίνημα Maga βλέπει τη συνοχή του να κλονίζεται και ένα μέρος των τενόρων και των στελεχών του να στρέφεται πλέον εναντίον του ίδιου του Τραμπ! Αρκεί λοιπόν να θυμηθούμε ότι οι αμερικανικοί πόλεμοι των τελευταίων 6-7 δεκαετιών χάθηκαν όλοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένου φυσικά και του πολέμου στο Βιετνάμ, όχι στο πεδίο της μάχης αλλά στο εσωτερικό της χώρας, μέσα στην αμερικανική κοινωνία που αντιτάχθηκε ενεργά σε αυτούς, για να συνειδητοποιήσουμε πόσο σημαντική και μάλιστα αποφασιστική για την τελική έκβαση του πολέμου μπορεί να αποβεί η παρούσα κατάρρευση της δημοτικότητας του Τραμπ, του τραμπισμού και του πολέμου τους κατά του Ιράν…

Όρμπαν τέλος, η Φαιά Διεθνής θρηνεί,

Πούτιν και Τραμπ πενθούν!

του Γιώργου Μητραλιά

Είναι γεγονός ότι ο νικητής του Όρμπαν, Πέτερ Μαγιάρ, είναι ένας ακραιφνής συντηρητικός, που πριν ακόμα από δύο χρόνια ήταν στέλεχος στο κόμμα του Όρμπαν. Και είναι επίσης γεγονός ότι το κόμμα του, το Tisza, είναι ένα συνονθύλευμα στο οποίο κυριαρχούν οι συντηρητικοί. Ωστόσο, όλα αυτά δεν ακυρώνουν το γεγονός ότι οι εταίροι του Όρμπαν δείχνουν απαρηγόρητοι επειδή το ουγγρικό προπύργιο της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς ανήκει πια στο παρελθόν. Η Ιταλίδα Μελόνι, η Γαλλίδα Λεπέν, ο Ισπανός Αμπασκάλ, ο Πορτογάλος Βεντούρα, ο Ολλανδός Βίλντερς, ο Βέλγος Φαν Χρίκεν, ο Βρετανός Φάρατζ, καθώς και ο μεγάλος φίλος του, ο Ισραηλινός γενοκτόνος Νετανιάχου και οι ηγέτες νεοναζιστικών κομμάτων όπως το γερμανικό AfD, δεν κρύβουν την απογοήτευσή τους. Όμως, είναι βέβαια οι μέντορες του Όρμπαν και αφεντικά της Φαιάς Διεθνούς Βλαντίμιρ Πούτιν και Ντόναλντ Τραμπ, που δείχνουν, και όχι άδικα, σοκαρισμένοι και συντετριμμένοι. Κι αυτό επειδή τόσο για τον έναν όσο και για τον άλλον, ο Όρμπαν και το καθεστώς του αποτελούσαν το θεμέλιο του -υπό εξέλιξη- σχεδίου τους που φιλοδοξεί να υπονομεύσει την Ευρώπη φέρνοντας στην εξουσία των χωρών της ρατσιστικά, νεοφασιστικά και ακροδεξιά κόμματα, που θα τους είναι εντελώς υπάκουα!

Παγιδευμένος στο Ιράν, ο Τραμπ μπορεί να ανατραπεί μόνο από τον αμερικανικό λαό!

του Γιώργου Μητραλιά

Ενώ, παρά την εκεχειρία των δύο εβδομάδων, ο πόλεμος συνεχίζει να μαίνεται, συσσωρεύοντας χιλιάδες νεκρούς και καταστροφές στη Μέση (Περσικό Κόλπο) και την Εγγύς (Λίβανο) Ανατολή , όλα δείχνουν πια ότι αυτός ο ανισόρροπος, παραληρητικός, αυτοπαγιδευμένος,λαβωμένος από τους Ιρανούς Τραμπ που απειλείται να βρεθεί σύντομα σε θέση… Σαχ Ματ  (η ειρωνεία είναι ότι αυτή η σκακιστική έκφραση προέρχεται από το... περσικό shâh mât, που σημαίνει «ο βασιλιάς είναι παγιδευμένος/αβοήθητος»), είναι διατεθειμένος να διαπράξει τα χειρότερα εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας για να παραμείνει γατζωμένος στην εξουσία. Όπως εξάλλου όλα δείχνουν και ότι δεν υπάρχει καμία χώρα αποφασισμένη και ικανή να σταματήσει τον Τραμπ και τα εφιαλτικά του σχέδια.

Έτσι, μια σχεδόν ομόφωνη διαπίστωση αρχίζει να κερδίζει έδαφος: η σωτηρία από τον υπαρξιακό κίνδυνο για την ανθρωπότητα που αντιπροσωπεύει ο Τραμπ μπορεί να προέλθει μόνο από το εσωτερικό της χώρας του, από τον ίδιο τον αμερικανικό λαό! Από αυτόν τον αμερικανικό λαό που, εξάλλου, όχι μόνο αντιτίθεται ήδη με μεγάλη πλειοψηφία στους πολέμους και τις πολιτικές του Τραμπ, αλλά και αρχίζει να βγαίνει μαζικά στους δρόμους σε όλη τη χώρα για να διαδηλώσει ενάντια στον «βασιλιά» Τραμπ και τον εφιαλτικό μεσσιανισμό του. Και δεν είναι τυχαίο ότι ο πρώτος που παραδέχεται και λαβαίνει πολύ σοβαρά υπόψη αυτή την προοπτική είναι ο ίδιος ο Τραμπ. Ένας Τραμπ που κάνει ήδη ό,τι μπορεί για να αποτρέψει αυτό το ενδεχόμενο, που θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο για τον ίδιο στις κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές του προσεχούς Νοεμβρίου.

Μορντεχάι Βανούνου: 
Ένας εξαίσιος Ισραηλινός προδότης!

του Γιώργου Μητραλιά

Χρειάστηκε ο ιρανικός πύραυλος που έπληξε την ισραηλινή πόλη Ντιμόνα, για να (ξανα)θυμηθούμε την απίστευτη ιστορία του Μορντεχάϊ Βανούνου. Και επίσης το μεγάλο της δίδαγμα ότι υπάρχουν, έστω και λίγοι, Ισραηλινοί Εβραίοι που αντιστέκονται στη βαρβαρότητα του γενοκτονικού Ισραηλινού Κράτους, συνεχίζοντας έτσι την μακρά παράδοση αγώνων της εβραϊκής Διασποράς για τη δημοκρατία, την ελευθερία των καταπιεσμένων και τον επαναστατικό και διεθνιστικό σοσιαλισμό. Μιας Διασποράς που έχει να επιδείξει, μεταξύ πολλών άλλων, έναν Αϊνστάϊν που ήδη το 1948, προειδοποιούσε καταγγέλλοντας ως "φασίστα και τρομοκράτη" τον Μεναχέμ Μπέγκιν, μέντορα και προστάτη του Νετανιάχου.(1) Ή ένα Μάρεκ Έντελμαν, μοναδικό επιζήσαντα ηγέτη της εξέγερσης του Γκέτο της Βαρσοβίας, που δεν ήθελε να έχει την παραμικρή σχέση με το σιωνιστικό Κράτος καθώς δήλωνε ότι "για μένα, δεν υπάρχει χώρος ούτε για ένα περιούσιο λαό, ούτε για μια γη της επαγγελίας. (...) Όταν επιλέγει κανείς να ζήσει ανάμεσα σε εκατομμύρια Άραβες, πρέπει να αναμειχθεί μαζί τους και να αφήσει την αφομοίωση και τη διασταύρωση των φυλών να κάνουν τη δουλειά τους" (2) Αναδημοσιεύουμε λοιπόν στη συνέχεια το κείμενο μας του 2006, όταν ο Βανούνου έβγαινε από την φυλακή, και κυρίως εκείνο που του είχαμε αφιερώσει το μακρινό 1988, όταν το ισραηλινό δικαστήριο τον καταδίκαζε σε κάθειρξη -και απομόνωση- 18 ετών. 
Γ.Μ.

Μορντεχάϊ Βανούνου: Ένας εξαίσιος προδότης

Ακριβώς 18 χρόνια μετά από την φυλάκισή του και χωρίς να του έχει χαριστεί ούτε μια μέρα (!) από την 18ετή κάθειρξή του, βγήκε από τις ισραηλινές φυλακές, και την απομόνωση, ο "προδότης" και "κατάσκοπος" Μορντεχάϊ Βανούνου. Λοιπόν, επιτέλους ελεύθερος αυτός ο "μεγάλος έγκλειστος" του αιώνα μας; Ας μην είμαστε αφελείς. Η απίστευτη εκδικητικότητα του ισραηλινού κράτους δεν έχει και δεν μπορεί να έχει τελειωμό. Οι κάθε λογής απαγορεύσεις, περιορισμοί και απειλές για νέες διώξεις πέφτουν βροχή πάνω στον "ελεύθερο" Μορντεχάϊ, λες και η ίδια η ύπαρξή του συνιστά τη μεγαλύτερη απειλή για το σιωνιστικό κράτος.

Λιμπερτάριανς κατά Νεοσυντηρητικών

Ο πόλεμος προκαλεί τεράστιο ρήγμα
στην ηγεσία του τραμπισμού!

Του Γιώργου Μητραλιά

Να λέμε, όπως το κάναμε στο προηγούμενο άρθρο μας με τον εύγλωττο τίτλο «Ο αυτοπαγιδευμένος Τραμπ», ότι ο Τραμπ πέφτει στην παγίδα που ο ίδιος έχει στήσει, είναι πλέον μια διαπίστωση που συμμερίζονται σχεδόν όλα τα στοιχειωδώς σοβαρά ΜΜΕ. Όπως άλλωστε έχει πια γίνει σχεδόν κοινός τόπος ότι τα αδιέξοδα του Τραμπ οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην αντίσταση και τακτική ευφυΐα «που δεν είχαν προβλεφθεί» του καθεστώτος της Τεχεράνης.

Ωστόσο, πολύ λίγη προσοχή δίδεται στα όλο και πιο μεγάλα και άλυτα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πόλεμος του Τραμπ κατά του Ιράν μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, μέσα στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα του, και κυρίως στο εσωτερικό του ίδιου του Λευκού Οίκου! Εκτός από μερικές μάλλον γενικόλογες αναφορές στα προβλήματα που προκαλεί αυτός ο πόλεμος στο (προεδρικό) κίνημα MAGA, σχεδόν ούτε λέξη για τις διαμάχες μέσα στην κυβέρνηση Τραμπ και μέσα στην ηγεσία του τραμπισμού. Και όμως, όπως θα δούμε στη συνέχεια, αυτές οι διαμάχες και οι συγκρούσεις όχι μόνο υπάρχουν, αλλά και εντείνονται συνεχώς επηρεάζοντας σημαντικά την έκβαση του πολέμου, αλλά και το παρόν και κυρίως το μέλλον του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, των Ηνωμένων Πολιτειών και ολάκερου του κόσμου.

Σκίτσο της Σόνιας Μητραλιά

Ο αυτοπαγιδευμένος Τραμπ

Μακάβριος χορός βρυκολάκων

στον Περσικό Κόλπο!

του Γιώργου Μητραλιά

Και μετά το Ιράν,τι; Επειδή ο πόλεμος κατά του Ιράν των αγιατολάχ δεν θα διαρκέσει για πάντα. Και ο Τραμπ θα χρειαστεί σίγουρα να εφεύρει μια άλλη μεγάλη διεθνή κρίση ή έναν άλλο πόλεμο, για να μπορέσει να παραμείνει στην εξουσία στη χώρα του, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Μια εξουσία που όχι μόνο ήδη κλυδωνίζεται, αλλά και, κυρίως, απειλείται από το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου, το οποίο θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο για τον ίδιο.

Νάμαστε λοιπόν στην καρδιά του προβλήματος. Ή μάλλον στη σπαζοκεφαλιά των κινήτρων και των τακτικών επιλογών του Τραμπ. Γιατί λοιπόν ο πόλεμος του εναντίον του Ιράν; Μα, απλούστατα επειδή, σύμφωνα με τον ίδιο, έπρεπε να αποκαταστήσει το κύρος του το συντομότερο δυνατό και να ανακτήσει την πρωτοβουλία σε μια στιγμή που η δημοτικότητά του πέφτει κατακόρυφα και οι πολιτικές του διαιρούν ακόμη και τους πιστούς του υποστηρικτές του κινήματος MAGA. Εξ ου και η τσαπατσουλιά, η έλλειψη προετοιμασίας, οι αυτοσχεδιασμοί και οι προφανείς αντιφάσεις των δηλώσεων και των τακτικών επιλογών του, που οι ηγέτες μας και τα ΜΜΕ τους δεν καταφέρνουν ακόμα να... αποκρυπτογραφήσουν.

Σκίτσο της Σόνιας Μητραλιά

Από το ένα Μόναχο στο άλλο 

Αλλά για ποια ασφάλεια μας μιλάνε;

του Γιώργου Μητραλιά

Από πρώτη άποψη, η Διάσκεψη του Μονάχου του 1938 δεν έχει τίποτα το κοινό με τη Διάσκεψη για την Ασφάλεια του Μονάχου του 2026. Η πρώτη είδε την θυσία της Τσεχοσλοβακίας στο βωμό της πολιτικής κατευνασμού του Χίτλερ από τις «μεγάλες δημοκρατίες» της Ευρώπης, γεγονός που επέτρεψε στον «κατευνασμένο» Χίτλερ να ξεκινήσει τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εισβάλλοντας στην Πολωνία ένα χρόνο αργότερα. Όσον αφορά τη δεύτερη του 2026, δεν απέφερε σχεδόν κανένα χειροπιαστό αποτέλεσμα, περιοριζόμενη να διαπιστώσει αυτό που ήδη γνωρίζαμε: τη βαθιά διατλαντική κρίση και το τέλος της (νεο)φιλελεύθερης διεθνούς τάξης πραγμάτων. Με λίγα λόγια, από πρώτη άποψη, το μόνο που έχουν κοινό αυτές οι δύο διασκέψεις είναι το όνομα της πόλης που τις φιλοξένησε, το Μόναχο.

Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ματιά σε όσα συνέβησαν στην 62η Διάσκεψη για την Ασφάλεια αποκαλύπτει κάτι περισσότερο από απλές ομοιότητες με τη διαβόητη Διάσκεψη του Μονάχου του 1938. Έτσι, 88 χρόνια μετά, η Διάσκεψη για την Ασφάλεια του 2026 μπορεί να είναι περήφανη για τις ένοχες σιωπές της, οι οποίες μεταφράζονται σε μια σειρά από «θυσίες» εξίσου, αν όχι περισσότερο, σημαντικές από τη θυσία της Τσεχοσλοβακίας το 1938. Και η πρώτη και (πολύ) μακράν σημαντικότερη από αυτές τις θυσίες που έκαναν όλες οι δυτικές δυνάμεις είναι αναμφισβήτητα αυτή που αφορά την πιο σοβαρή απειλή για την ασφάλεια ολάκερης της ανθρωπότητας: την κλιματική καταστροφή! Τρεις μέρες ομιλιών από τους δυτικούς ηγέτες μας και ούτε μια λέξη (!) για την κλιματική καταστροφή, με εξαίρεση μόνο τα λίγα, μίζερα και κλιματο-αρνητικά λόγια του υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Marco Rubio: «Προκειμένου να κατευνάσουμε μια κλιματική λατρεία, έχουμε επιβάλει στον εαυτό μας ενεργειακές πολιτικές που φτωχαίνουν τον λαό μας.»!

Τέσσερα χρόνια πολέμου του Ρώσου Γολιάθ και 

ο Ουκρανός Δαβίδ εξακολουθεί να αντιστέκεται!

του Γιώργου Μητραλιά

"Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει, στις 24 ή 25 Φεβρουαρίου 2022, ότι ένα χρόνο αργότερα οι Ουκρανοί θα γίνονταν αντικείμενο πολυάριθμων προτάσεων ειρήνης και κατάπαυσης του πυρός από εχθρούς αλλά και από φίλους; Η απάντηση δεν είναιδύσκολη: πρακτικά κανείς, γιατί όλοι, εχθροί αλλά και φίλοι, δεν πίστευαν ότι ένα χρόνο αργότερα θα υπήρχε πάντα μια ανεξάρτητη χώρα με το όνομα Ουκρανία και ότι θα ήταν σε θέση να διαπραγματευτεί σοβαρά οτιδήποτε με την πανίσχυρη Ρωσική Ομοσπονδία. Με λίγα λόγια, αν σήμερα γίνεται λόγος για ειρήνη, αυτό οφείλεται στην ηρωική και εντελώς "απρόβλεπτη" αντίσταση του ουκρανικού λαού απέναντι στην επίθεση του μεγαλορώσικου ιμπεριαλισμού. Μια αντίσταση που ανέτρεψε τα αρχικά σχέδια τόσο των μεν όσο και των δε".(1)

Τα παραπάνω γράφτηκαν στις 22 Φεβρουαρίου 2023, με την ευκαιρία της πρώτης επετείου της εισβολής του ρώσικου στρατού στην Ουκρανία. Σήμερα, τρία χρόνια και τρεις επετείους αργότερα, παρόλο που ο ρωσικός στρατός έχει πια το πλεονέκτημα, το πρώτο και πιο ουσιαστικό δίδαγμα παραμένει το ίδιο: η Ουκρανία, ή μάλλον ο ουκρανικός λαός, συνεχίζει να διαψεύδει όλες τις αρχικές προβλέψεις τόσο των εχθρών όσο και των «φίλων» της Ουκρανίας, που στοιχημάτιζαν στην ήττα της και στην υποταγή της στη Ρωσία μέσα σε λίγες μέρες. Ήταν τότε που το Κρεμλίνο, σίγουρο για τον θρίαμβό του, προμήθευε τους εισβολείς του με... στολές παρέλασης εν όψει της επικείμενης παρέλασης της Νίκης στο κέντρο του Κιέβου. Ήταν επίσης τότε που ο Λευκός Οίκος, σίγουρος για την αναπόφευκτη συντριπτική ήττα της Ουκρανίας, πρότεινε στον πρόεδρό της Βολοντίμιρ Ζελένσκι, να τον σώσει φυγαδεύοντας τον κατεπειγόντως εκτός χώρας. Η απάντησή του έμεινε στην ιστορία: «Η μάχη θα δοθεί εδώ στην Ουκρανία. Χρειάζομαι όπλα, όχι ταξί».