Ως πότε η μεγάλη ιστορική απάτη της “Ολυμπιακής φλόγας”;

Απτόητα καθότι έμπλεα εθνικής υπερηφάνειας, τα ΜΜΕ συνεπικουρούμενα από τις πάσης φύσεως βαρύγδουπες αρχές της χώρας, δεν χάνουν ευκαιρία να προβάλλουν κάθε τέσσερα χρόνια, την καραμπινάτη αναπαράσταση ναζιστικής τελετής που αποτελεί η λεγόμενη “αφή της ολυμπιακής φλόγας” στην Ολυμπία... ως απόδειξη της μεγαλοσύνης και της ιστορικής συνέχειας του ελληνικού έθνους. Και μαζί με αυτήν, να προβάλουν και τα εργαλεία της, όπως π.χ. “την πρώτη ολυμπιακή δάδα” που, όπως διαβάζουμε, παραδόθηκε στο δήμαρχο Μαραθώνα “σε μια λαμπρή τελετή που περιελάμβανε και συμβολική λαμπαδηδρομία από την Ιστορική Αφετηρία του Μαραθώνα έως το Μουσείο Μαραθωνίου Δρόμου”.

Ασήμαντες λεπτομέρειες, που φυσικά αποσιωπούνται συστηματικά, καθότι “εθνικό μυστικό”: Αυτή η πρώτη δάδα, έμπνευσης Γκέμπελς και κατασκευής Κρουπ, άναψε στην Ολυμπία με χορογραφία, που παραμένει ίδια και απαράλλαχτη μέχρι σήμερα, της επίσημης σκηνοθέτιδας του Χίτλερ και της ρατσιστικής προπαγάνδας του Λένι Ρίφενσταλ. Και επίσης, αυτή “η πρώτη δάδα” πέρασε το 1936 μερικές πολύ δύσκολες ώρες, όταν π.χ. πετροβολήθηκε αγρίως από Τσέχους πολίτες όταν οι λαμπαδηδρόμοι που την κράδαιναν περνούσαν μέσα από την χώρα τους, διαγράφοντας -κατά σατανική σύμπτωση!- τα όρια εκείνου που τέσσερα χρόνια αργότερα θα γινόταν το μεγάλο Τρίτο Ράϊχ. Καθώς φαίνεται, εκείνοι οι Τσέχοι πολίτες του 1936 γνώριζαν προκαταβολικά αυτό που καμώνονται πως αγνοούν πάντα τα ελληνικά ΜΜΕ και οι αρχές της δύσμοιρης χώρας μας το σωτήριο έτος 2021…

Και για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία, ιδού ένα παλαιότερο πιο λεπτομερές κείμενο, δημοσιευμένο στις 6 Αυγούστου 2016, για όλα αυτά και για πολλά άλλα, χωρίς βέβαια να τρέφουμε την παραμικρή αυταπάτη ότι θα μπορούσε ένα ή περισσότερα τέτοια κείμενα να δώσουν οριστικό τέλος στην ιστορική απάτη διαστάσεων που αποτελεί το ανά τετραετία επαναλαμβανόμενο περιφερόμενο τσίρκο της “ολυμπιακής φλόγας”.

Γ. Μητραλιάς

Περί ολυμπισμού και αρχαίων ημών προγόνων

«Η ολυμπιακή φλόγα,μια θαυμασία ιδέα του Δρος Γκέμπελς»!

Του Γιώργου Μητραλιά

Σε όλους αυτούς που κλαίνε και οδύρονται επειδή «εξαγριωμένοι Βραζιλιάνοι» πολίτες προσπαθούσαν σχεδόν κάθε μέρα να σβήσουν την «ολυμπιακή φλόγα», έχουμε να πούμε δυο πράγματα. Πρώτον, ότι τα ίδια και χειρότερα είχαν συμβεί στην πρώτη λαμπαδηδρομία του 1936 όταν –διορατικοί, όπως αποδείχτηκε- Τσέχοι πολίτες πετροβολούσαν τους γερμανόφωνους λαμπαδηδρόμους που διέσχιζαν τη χώρα τους, καθώς ήταν φανερό ότι η διαδρομή που ακολουθούσαν διέγραφε τα όρια του μεγάλου Τρίτου Ράιχ που θα γινόταν εφιαλτική πραγματικότητα τέσσερα χρόνια αργότερα. Και κατόπιν,  ότι περιμένουμε εδώ και δεκαετίες με αδημονία τη στιγμή που αυτή η φλόγα θα σβήσει οριστικά και αμετάκλητα! Γιατί; Μα, απλούστατα επειδή «η ολυμπιακή φλόγα» είναι «μια θαυμάσια ιδέα του Δρος Γκέμπελς», όπως σωστά διαπίστωνε ο τίτλος του ολοσέλιδου άρθρου της «ημετέρας» Εστίας τον Αύγουστο του 1936…

Αρκετά με τα μπλαμπλά!

Μόνο ο αγώνας μετράει!

Του Daniel Tanuro

Οι κλιματικές καταστροφές, που πολλαπλασιάζονται παντού στον πλανήτη, είναι το αποτέλεσμα μιας αύξησης της θερμοκρασία κατά «μόλις» +1,1°C με +1,2°C σε σχέση με την προβιομηχανική εποχή. Διαβάζοντας την ειδική έκθεση «1,5°C» της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή ¹, ο/η κάθε λογικός/ή αναγνώστης/τρια θα συμπεράνει ότι θα πρέπει να γίνουν τα πάντα, απολύτως τα πάντα, για να μπορέσει η Γη να παραμείνει κάτω από το επίπεδο αυτό του +1,5°C. Πέρα από αυτό, οι κίνδυνοι αυξάνουν εξαιρετικά γρήγορα². Και αυξάνει το ενδεχόμενο να δούμε μια σειρά από αυτοτροφοδοτούμενες θετικές αναδράσεις να προκαλούν ένα ανεπίστρεπτο άλμα του πλανήτη προς ένα καθεστώς που θα σημαίνει, μακροχρόνια, μια άνοδο των ωκεανών μεγαλύτερη του σημερινού επιπέδου των 13 μέτρων, ακόμα και πολλών δεκάδων μέτρων³. Είναι μια ασύλληπτη δυστοπία... ασφαλώς ασύμβατη με την ύπαρξη επτά δισεκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη!

Η σοσιαλιστική στρατηγική
και το κόμμα

του Gilbert Achcar*

Παρμένη από το περιοδικό Tempest, θα βρείτε παρακάτω τη μεταγραφή μιας ομιλίας με τίτλο « Μαρξισμοί, σοσιαλιστική στρατηγική και κόμμα » του Ζιλμπέρ Ασκάρ, που έγινε στη νοτιο-αφρικανική πρωτοβουλία « Διάλογοι για ένα αντικαπιταλιστικό μέλλον » (Dialogues for an Anti-capitalist Future).

Ο Ζιλμπέρ Ασκάρ αναφέρεται εδώ στις αντιλήψεις για το κόμμα από τον Μαρξ μέχρι τις μέρες μας και στις συνέπειες για τη σημερινή σοσιαλιστική στρατηγική. Αυτή η μεταγραφή έγινε από το περιοδικό Tempest και την επιμελήθηκε, συμπλήρωσε και δημοσίευσε ο Ζιλμπέρ Ασκάρ. Το βίντεο της ομιλίας είναι διαθέσιμο εδώ.

***

Σας ευχαριστώ που με προσκαλέσατε να πάρω το λόγο σε αυτή τη συνάντηση. Είναι για μένα μια θαυμάσια ευκαιρία για να συζητήσω αυτά τα ζητήματα με τους συντρόφους της Αφρικής, την ήπειρο στην οποία γεννήθηκα και μεγάλωσα ως γέννημα-θρέμμα της Σενεγάλης.

Το θέμα που όρισαν οι οργανωτές είναι αρκετά μεγάλο : « Ο μαρξισμός, η σοσιαλιστική στρατηγική και το κόμμα». Αυτά τα θέματα είναι όλα τους στον ενικό, παρόλο που καλύπτουν πλήθος περιπτώσεων και μεγάλη ποικιλία καταστάσεων. Υπάρχουν πολλοί « μαρξισμοί », όπως το ξέρουν οι πάντες, και ο καθένας τους πιστεύει πως είναι ο μόνος πραγματικός και αυθεντικός.

Παρελάσεις: Όταν το “φυσιολογικό” είναι να περπατάς αφύσικα…*

Του Γιώργου Μητραλιά

Για μιαν ακόμα φορά, οι εθνικές γιορτές και οι (αναπόφευκτες) παρελάσεις τους πυροδοτούν την ίδια συζήτηση και την ίδια αντιπαράθεση. Μόνο που φέτος, στα τόσα σωστά επιχειρήματα της αντι-παρελασιακής παράταξης προστίθεται άλλο ένα: η ανάγκη τήρησης των αντιπανδημιακών μέτρων, που προφανώς παραβιάζει η διεξαγωγή της παρέλασης.

Ωστόσο, και πάλι λείπει από αυτή τη συζήτηση και αντιπαράθεση, έστω και η απλή αναφορά στο κύριο χαρακτηριστικό αυτών των παρελάσεων, που ίσως είναι και η ουσία του προβλήματος. Για τι πρόκειται λοιπόν;

Πυρκαγιές του Αυγούστου, πλημμύρες του Οκτωβρίου

Απλή κυβερνητική “επιτελική ανικανότητα”

ή μήπως συστημικό έγκλημα κατά της

ανθρωπότητας και του πλανήτη;

του Γιώργου Μητραλιά

Όπως είναι φυσικό αλλά και αναμενόμενο, οι άθλιες επιδόσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη στις πυρκαγιές του Αυγούστου και στις πλημμύρες του Οκτωβρίου έγιναν αντικείμενο δίκαιης και συχνά σκληρής κριτικής από το σύνολο των κομμάτων και οργανώσεων της αριστεράς:Τα φρεάτια δεν είχαν -και πάλι- καθαριστεί, οι κακοτεχνίες είναι περίπου κανόνας, οι παραλείψεις αμέτρητες και αλλοίμονο, η αδιαφορία των κυβερνώντων παροιμιώδης και η “επιτελική ανικανότητά” τους όντως προφανής.

Αφού όμως η κριτική ήταν έντονη και δίκαιη, γιατί η κυβέρνηση δεν δείχνει ιδιαίτερα ανήσυχη; Γιατί οι κρατούντες κοιμούνται μάλλον ήσυχοι; Γιατί οι πάντες έχουν την αίσθηση ότι παρακολουθούν ένα έργο που έχουν δει πολλές φορές; Και γιατί μετά από λίγες μέρες, όλοι τους ξεχνούν το χτεσινό τους σοκ και περιορίζονται να περιμένουν -μοιρολατρικά- τα επόμενα “ακραία φαινόμενα”, την επόμενη μεγάλη πλημμύρα και την επόμενημεγάλη πυρκαγιά που θα έλθουν με μαθηματική ακρίβεια;

Zemmour, Vox, Fratelli d’Italia

Τώρα που στην Ευρώπη επιστρέφουν ακάθεκτα τα ξορκισμένα (φασιστικά) δαιμόνια του μεσοπολέμου!

του Γιώργου Μητραλιά

Προφανώς, το όνομα Ερίκ Ζεμμούρ δεν σας λέει τίποτα καθώς τα ΜΜΕ της χώρας μας, συμπεριλαμβανόμενων και των λεγόμενων αριστερών, έχουν φροντίσει να σας κρατήσουν στο σκοτάδι. Και όμως, αυτός ο Ζεμμούρ, που πρεσβεύει ότι οι γυναίκες είναι κατώτερες επειδή έχουν μικρό εγκέφαλο. Ότι οι Μουσουλμάνοι της Γαλλίας (κάπου 7 εκατομμύρια!) πρέπει να μας αδειάσουν τη γωνιά καθώς είναι όλο το Ισλάμ, και όχι μόνο ο ισλαμισμός, που είναι ορκισμένος εχθρός της Γαλλίας. Ότι πρέπει να εφαρμοστεί η “μηδενική μετανάστευση”. Ότι ο προσφιλής του Πετέν και το δωσιλογικό καθεστώς του...προστάτευσαν στην Κατοχή τους Εβραίους (ο ίδιος ο Ζεμούρ είναι εβραίος) και περιορίστηκαν να εξοντώσουν -από κοινού με τους ναζιστές- τους μη Γάλλους εβραίους κυνηγημένους πολιτικούς πρόσφυγες που εξάλλου ήταν κομμουνιστές, αντιφασίστες και τρομοκράτες. Ότι η απάντηση στην κλιματική κρίση είναι η γενίκευση της πυρηνικής ενέργειας. Αυτός λοιπόν ο Ζεμμούρ που μισεί τις γυναίκες, τους ομοφυλόφιλους, τους τρανς, τους μουσουλμάνους και τους μετανάστες, αυτός που λέει όλα αυτά και πάμπολλα άλλα εφιαλτικά, έχει εκτοξευθεί στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, ξεπερνώντας τη “νερόβραστη” ακροδεξιά Μαρίν Λε Πέν που μοιάζει να τα έχει χαμένα, φθάνοντας να περνάει στο δεύτερο γύρο των προσεχών προεδρικών εκλογών, και να είναι εκείνος που θα διεκδικήσει από τον (δεξιότατο νεοφιλελεύθερο) Μακρόν την παντοδύναμη Προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας!

Γκρέτα Τούνμπεργκ: Οι κούφιες υποσχέσεις και το ατέλειωτο μπλά-μπλα αυτών που μας κυβερνούν!

https://youtu.be/UryIL4kUcx8

“Δεν υπάρχει πλανήτης Β, δεν υπάρχει πλανήτης μπλα-μπλα, μπλα-μπλα-μπλα, μπλα-μπλα-μπλα, πράσινη οικονομία μπλα-μπλα, ουδέτερο ισοζύγιο άνθρακα το 2050 μπλα-μπλα, μηδενικός άνθρακας μπλα-μπλα. Μπλα-μπλά, μόνον αυτά ακούμε από τους δήθεν ηγέτες μας. Λόγια. Λόγια που ακούγονται όμορφα αλλά που δεν οδήγησαν σε καμιά ενέργεια, οι ελπίδες μας και τα όνειρά μας πνίγηκαν μέσα στα λόγια τους και στις κούφιες υποσχέσεις τους. Δεν μπορούμε πια να αφήνουμε τους ανθρώπους της εξουσίας να αποφασίζουν τι είναι και τι δεν είναι πολιτικά εφικτό, δεν μπορούμε πια να αφήνουμε τους ανθρώπους της εξουσίας να αποφασίζουν τι είναι η ελπίδα. Η ελπίδα δεν είναι τα μπλα-μπλα, η ελπίδα, δηλαδή η αλήθεια, η ελπίδα είναι η πράξη, η ελπίδα έρχεται πάντα από το λαό”.

Φτάνει πια η μοιρολατρία

 Για ένα μαζικό ριζοσπαστικό κίνημα
ενάντια στη κλιματική καταστροφή!

● Πώς είναι δυνατό να κάνουμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα όταν η χώρα μας και ολάκερος ο κόσμος μας, το κοινό μας σπίτι, ασφυκτιούν, καίγονται, ερημοποιούνται και πνίγονται;

● Πως είναι δυνατό να κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε ή πως δεν μας αφορούν οι αμέτρητες επίμονες επιστημονικές προειδοποιήσεις ότι η κλιματική καταστροφή απειλεί πια άμεσα τη ζωή και τον πολιτισμό μας, εμάς τους ίδιους και τις ίδιες, τα παιδιά και τα εγγόνια μας, την ανθρωπότητα και τον ίδιο τον πλανήτη;

● Πώς είναι δυνατό να εμπιστευόμαστε ακόμα τους κυβερνήτες μας που έχουν ήδη δείξει, και με το παραπάνω, ότι αντί να καταπολεμούν, επιδεινώνουν συνεχώς την κλιματική καταστροφή και αδιαφορούν για τα δισεκατομμύρια θύματά της;

Fridays for Future - Παρασκευές για το Μέλλον

Στις 24 Σεπτεμβρίου, θα απεργήσουμε για να ζητήσουμε διαθεματική κλιματική δικαιοσύνη! Έλα μαζί μας!

Uproot The System –
Να ξεριζώσουμε Το Σύστημα

Είμαστε στο μέσο μιας κλιματικής κρίσης,της μαζικής εξάλειψης ειδών, μιας παγκόσμιας υγειονομικής πανδημίας, κοινωνικο-οικονομικών κρίσεων ανισότητας, και πολλών άλλων. Το παρόν σύστημα πασχίζει να προβάλει τις φωνές των πιο προνομιούχων μέσα από ένα ρατσιστικό αφήγημα περί λευκών σωτήρων, που παρουσιάζει τους λαούς του Παγκόσμιου Νότου σαν υπανάπτυκτους, φτωχούς, και άφωνους. Οι βιομηχανικές χώρες του Παγκόσμιου Βορρά έκαναν το ίδιο για αιώνες μέσα από την αποικιοκρατία, τον ιμπεριαλισμό, τη διαιώνιση των συστημικών ανισοτήτων και την εμμονή τους στην αιώνια ανάπτυξη. Ωστόσο, οι άνθρωποι στον Παγκόσμιο Νότο ή στις πλέον πληττόμενες περιοχές δεν είναι υπανάπτυκτοι, φτωχοί ή άφωνοι, αλλά πολεμάνε τις συνέπειες της αποικιοκρατίας και της νεοαποικιοκρατίας παρόλο που τους εξαναγκάζουν με κάθε μέσο να σιωπούν. Είναι δυνατοί, γενναίοι και συνειδητοί καθώς αγωνίζονται και πολεμάνε για αιώνες τις αιτίες που βρίσκονται στη ρίζα αυτών των κρίσεων, δηλαδή τα συστήματα καταπίεσης και αδικίας που δημιούργησαν οι πιο πλούσιοι του Παγκόσμιου Βορρά.

Αναδημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο του Πάνου Κοσμά επειδή απαντάει σε μια σειρά -μόνιμα αναπάντητων- ερωτημάτων και προβληματισμών που προκαλεί η πανδημία, και επειδή με αυτές τις απαντήσεις του σώζει τη τιμή της ελληνικής αριστεράς. Στις τόσες σωστές επισημάνσεις και τοποθετήσεις αυτού του κειμένου, θα προσθέταμε μόνο μία που είναι ίσως και η πιο σημαντική: Την ολοκληρωτική απουσία της παραμικρής διεθνιστικής ευαισθησίας από τη στάση όλων των αποχρώσεων της ελληνικής αριστεράς στο ζήτημα της Covid 19: Ούτε λέξη, και φυσικά ούτε μια κινητοποίηση, για τους φτωχούς και καταφρονεμένους του κόσμου μας, για αυτά τα δύο τρίτα της ανθρωπότητας (!) που στερείται εμβολίων και αργοπεθαίνει επειδή οι πατέντες τους είναι ιδιοκτησία λίγων απάνθρωπων φαρμακευτικών εταιριών που προστατεύονται με κάθε μέσο από τις δυτικές κυβερνήσεις. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με μια σκανδαλώδη έλλειψη ανθρωπιστικών αντανακλαστικών. Έχουμε να κάνουμε και με την πλήρη αδυναμία κατανόησης της στοιχειώδους αλήθειας ότι όσο δεν θα απελευθερώνονται οι πατέντες και δεν θα εμβολιάζονται αυτά τα δύο τρίτα της ανθρωπότητας, ο κοροναϊός θα βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να μεταλλάσσεται διαρκώς, με αποτέλεσμα να απομακρύνεται συνεχώς ο στόχος της πλήρους εξόδου από την φονική πανδημία και τις καταστροφικές της συνέπειες…

Γιώργος Μητραλιάς

Εκτός από την κυβέρνηση,

υπάρχει και η πανδημία!

Ή γιατί τόσο η κυβέρνηση όσο και η Αριστερά απορρίπτουν τον καθολικό υποχρεωτικό εμβολιασμό!

«ΠΟΥ και Φάουτσι προειδοποιούν για εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους μη εμβολιασμένων έως τον Δεκέμβριο»

Η Ελλάδα ηγείται του νέου κύματος θυμάτων της πανδημίας διεθνώς, ούσα μακράν πρώτη σε θανάτους ανά εκατομμύριο κατοίκων

(Από τις ειδήσεις των ημερών)

«Δεν είμαστε στην Ιπποκράτεια ηθική που ο γιατρός μπορεί να κάνει ό,τι θέλει για το καλό του ασθενούς. Είμαστε στη φιλελεύθερη αντίληψη ότι ο ασθενής αποφασίζει τι θέλει να κάνει και δεν θα πιέζεται».
(Θ. Πλεύρης, ο νέος υπουργός Υγείας, προφανώς πριν υπουργοποιηθεί)

Του Πάνου Κοσμά

Στα «παλιά καλά χρόνια» κάθε σοβαρή συζήτηση για την πολιτική της Αριστεράς στη συγκυρία, συνολικά ή για τα σημαντικά ζητήματα που τη συνθέτουν, ξεκινούσε από το ερώτημα: πού βαδίζουμε; Πού οδηγούνται τα πράγματα και πώς τείνει να διαμορφωθεί η συγκυρία; Ύστερα ήρθε η κρίση του μαρξισμού ως μαζικής ιδεολογίας αλλά και ως «κανονιστικού πλαισίου» στο πλαίσιο του οποίου νοεί και παράγει γραμμή για τη συγκυρία η Αριστερά, και όλα άλλαξαν, μέσα από μια μακρόχρονη διαδικασία αποδόμησης και παρακμής αυτού που κάποτε αποκαλούνταν διαλεκτική σκέψη ή και πολιτική διαλεκτική. Για να φτάσουμε στα νεότερα χρόνια και στην παρούσα συγκυρία, όπου κριτήριο πολιτικής είναι πλέον ένας παβλοφικού χαρακτήρα, ανακλαστικός και ρηχός αντικυβερνητισμός – που εν τέλει, χωρίς να το θέλει, αλλά και χωρίς να το υποψιάζεται, επί της ουσίας, συχνά, δεν είναι καν αντικυβερνητισμός.

Αφγανιστάν: Η ανθρωπιστική προβιά
του πολεκάπηλου λύκου!

Του Γιώργου Μητραλιά

Το πολιτικό τοπίο των Ηνωμένων Πολιτειών αυτών των ημερών είναι περισσότερο ξεκάθαρο από ποτέ. Κατά της απόφασης του προέδρου Μπάϊντεν να αποσύρει οριστικά στις 31 Αυγούστου 2021 τα αμερικανικά στρατεύματα από το Αφγανιστάν τάσσονται: Σύσσωμο το πολιτικο-οικονομικό Κατεστημένο της χώρας, το Ρεπουμπλικανικό κόμμα και ο ηγέτης του Ντόναλντ Τραμπ, μεγάλο μέρος της ηγεσίας του Δημοκρατικού κόμματος και των κοινοβουλευτικών του ομάδων, το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα και ό,τι έχει κάποια άμεση ή έμμεση σχέση με την πολεμική βιομηχανία, όλα τα μεγάλα ΜΜΕ (κανάλια, εφημερίδες,...) ανεξάρτητα από την κομματική τους τοποθέτηση, ένα σημαντικό μέρος της στρατιωτικής ιεραρχίας, τα νεοφιλελεύθερα και ατλαντικά κέντρα αποφάσεων.(1) Υπέρ της ίδιας απόφασης του Μπάϊντεν τάσσονται: Σύσσωμη η -λιγότερο ή περισσότερο ριζοσπαστική- αμερικανική αριστερά και τα κοινωνικά κινήματα, οι περισσότερες οργανώσεις βετεράνων στρατιωτικών, η μεγάλη πλειοψηφία (63%-65%) του αμερικανικού λαού.

Στο χείλος του γκρεμού,

το σενάριο της Διακυβερνητικής 

δεν μοντελοποιείται

του Daniel Tanuro

Η Ομάδα εργασίας 1 της Διακυβερνητικής Επιτροπής (IPCC) παρουσίασε την έκθεση φυσικών βάσεων, που αποτελεί συμβολή στην έκτη έκθεση εκτίμησης για το κλίμα, που αναμένεται για τις αρχές του 2022. Η έκθεση και η σύνοψή της είναι γραμμένες με το συγκεκριμένο στυλ και το λεξιλόγιο των επιστημονικών δημοσιεύσεων που κάνουν “αντικειμενικές” διαπιστώσεις. Ωστόσο, ποτέ μια έκθεση εμπειρογνωμόνων της παγκόσμιας υπερθέρμανσης δεν άφησε να διαφανεί σε αυτό το βαθμό η αγωνία που προκαλεί η ανάλυση των γεγονότων υπό το φως των απαράβατων νόμων της φυσικής.

Όταν η Παρισινή Κομμούνα εμβολίαζε μαζικά τον εξεγερμένο πληθυσμό της!

του Γιώργου Μητραλιά

Με τον εορτασμό των 150 χρόνων της Κομμούνας του Παρισιού να συμπίπτει χρονικά με τις σοβαρές αναταράξεις που προκαλούν στο εσωτερικό της αριστεράς τα εμβόλια και τα λοιπά μέτρα κατά της πανδημίας, τίποτα πιο λογικό από το να αναρωτηθούμε ποια άραγε ήταν η πολιτική που ακολούθησε αυτή που κατά τον Μαρξ ήταν “η πρώτη επανάσταση του προλεταριάτου”, στο -καυτό σήμερα- ζήτημα του εμβολιασμού του λαού κατά των επιδημιών.

ΜΕ ΤΟ ΦΤΩΧΟ ΜΥΑΛΟ ΕΝΟΣ ΠΥΡΑΓΟΥ

του Γ. Αναγνωστάκου

(Αναδημοσιεύουμε το δίκαια οργισμένο και τόσο σωστό στις διαπιστώσεις του, κείμενο του πυραγού Γιώργου Αναγνωστάκου για τις τρομακτικές πυρκαγιές που καταστρέφουν την πατρίδα μας το φετινό καλοκαίρι. Το ακολουθεί κείμενό μας με ανάλογη οργή και διαπιστώσεις γραμμένο την επαύριο της τραγωδίας στο Μάτι τον Αύγουστο του 2018: "Αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου” ή μέτρα τώρα ενάντια στην κλιματική καταστροφή;)

Αφορμή για αυτό το άρθρο μου είναι η αγάπη και η ανάγκη μου να προστατεύσω το Πυροσβεστικό Σώμα από τις στρατιές άσχετων , ανίδεων , (ερευνητών) του Διαδικτύου , από ανθρώπους με κοντό μυαλό , ιδεοληπτικούς και κομματόσκυλα που δεν έχουν τη γνώση να δουν το φαινόμενο της πυρκαγιάς πέρα από φυσικό αλλά και ως παγκόσμιο φαινόμενο. Δεν έχουν τις βασικές γνώσεις είναι ο ένας λόγος , είτε οι μικροπολιτικοί τους σκοποί και συμφέροντα τους κάνουν να χειραγωγούν την κοινή γνώμη.

Όταν ο Αϊνστάιν αποκαλούσε “φασίστες” αυτούς που κυβερνούν τώρα το Ισραήλ...

του Γιώργου Μητραλιά

Τι θα λέγατε αν ο διαβόητος ρατσιστής και αντισημίτης πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Ορμπάν κατηγορούσε τον Αϊνστάιν για...αντισημιτισμό; Και επίσης, την Χάνα Άρεντ? Και τον πιο εμβληματικό συγγραφέα του Ολοκαυτώματος, τον Πρίμο Λέβι; Απίθανο και εξωπραγματικό; Όχι. Κάθε άλλο μάλιστα αν λάβουμε υπόψη ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει στις μέρες μας, σε παγκόσμια μάλιστα κλίμακα. Και όχι μόνον από έναν Ορμπάν αλλά από πάμπολλους διακεκριμένους ρατσιστές και αντισημίτες που, με τις ευλογίες των κάθε λογής κατεστημένων, χρησιμοποιούν τη ρετσινιά του αντισημίτη για να καταστρέψουν τους -συνήθως αριστερούς αντιφασίστες και αντιρατσιστές- πολιτικούς τους αντιπάλους!…

Συνέντευξη με την φεμινίστρια Πινάρ Σελέκ, σύμβολο της Τουρκίας που αντιστέκεται!

Η Πινάρ Σελέκ, κοινωνιολόγος, συγγραφέας, φεμινίστρια, αντιμιλιταρίστρια είναι ΤΟ σύμβολο της Τουρκίας που αντιστέκεται στο αυταρχικό της Κράτος. Καθώς διώκεται εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια από το καθεστώς, μπορούμε νόμιμα να πούμε ότι έχουμε να κάνουμε με μια δικαστική σκευωρία και να καταγγείλουμε ότι πρόκειται για ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών που εξυφαίνεται στις ανώτερες σφαίρες της εξουσίας.

Η τελευταία πράξη της δικαστικής της περιπέτειας άρχισε όταν, μετά από την τέταρτη αθώωσή της, ο εισαγγελέας του Ανώτατου Δικαστηρίου ζήτησε αυτή η αθώωση να ακυρωθεί, ακριβώς όπως συνέβη και με τις τρεις προηγούμενες. Και αυτό χωρίς να προσκομίσει κανένα νέο στοιχείο εναντίον της

Η υπόθεση Πινάρ Σελέκ είναι κάτι το μοναδικό στην ιστορία του δικαίου στη Τουρκία, και προκαλεί δίκαιά την οργή από κάθε άποψη!

Το ιστορικό κατηγορητήριο της Γκρέτα

σε αυτούς που μας κυβερνάνε...

“Παίζετε θέατρο”, “παίζετε με την πολιτική, παίζετε με τα λόγια, παίζετε με το μέλλον μας”! Το κατηγορητήριο που απάγγειλε, την 1η Ιουλίου στη Βιέννη, η -18χρονη πια- Γκρέτα Τούνμπεργκ στους ηγέτες των πλουσιότερων χωρών του κόσμου, αρκετοί από τους οποίους βρίσκονταν μάλιστα σε απόσταση λίγων μέτρων από αυτήν, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για αυταπάτες: Αυτοί που κυβερνάνε τον κόσμο δεν είχαν ποτέ και ούτε πρόκειται να έχουν την παραμικρή διάθεση να αντιμετωπίσουν την κλιματική καταστροφή σαν μια κατακλυσμική κρίση που απειλεί, όσο καμιά άλλη στο παρελθόν, την ίδια την ανθρωπότητα και τον πλανήτη μας!
Όμως, όπως πάντα, η Γκρέτα δεν περιορίζεται να καυτηριάσει τον κυνισμό και την υποκρισία αυτών που μας κυβερνούν. Πάει πιο μακριά, χτυπάει το πρόβλημα στη ρίζα του όταν καταγγέλλει ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να εκμεταλλευτούν κι αυτήν ακόμα την καλπάζουσα κλιματική αλλαγή “για να κερδίσουν ψήφους, δημοσιότητα, πόντους στα χρηματιστήρια ή την επόμενη καλοπληρωμένη θέση σε κάποια εταιρεία ή σε ένα λόμπι συμφερόντων”. Και καθώς το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το κέρδος και η μεγιστοποίηση του κέρδους, για αυτό και επιδεινώνουν την ήδη περίπου απελπιστική κατάσταση συνεχίζοντας να αυξάνουν -ακόμα και σήμερα- τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου!…
Όπως πάντα, έτσι λοιπόν και τώρα, η Γκρέτα δεν μάσησε τα λόγια της. Όμως, τονίζοντας αυτή τη φορά ότι “σας βαρεθήκαμε” και κυρίως, ότι “το σόου τελείωσε”, η Γκρέτα μας καλεί να μην εμπιστευόμαστε πια κανέναν άλλο από εμάς τους ίδιους, δηλαδή να πάρουμε τις τύχες στα χέρια μας. Ραντεβού λοιπόν τον προσεχή Οκτώβρη στους δρόμους και στις πλατείες όλου του κόσμου για την παγκόσμια κινητοποίηση ενάντια στην κλιματική αλλαγή, που θα πρέπει να γίνει όλο και πιο μαζική, όλο και πιο ριζοσπαστική. Εξάλλου, αν όχι τώρα,... πότε;

Γ.Μητραλιάς

Το Show τελείωσε!

της Greta Thunberg

Αύριο συμπληρώνονται 150 βδομάδες από τότε που αρχίσαμε τις σχολικές απεργίες για το κλίμα. Όλο αυτό το διάστημα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι έχουν αφυπνιστεί για την κλιματική και οικολογική κρίση, ασκώντας περισσότερη πίεση σε εσάς – τους ανθρώπους της εξουσίας.

Τελικά, η δημόσια πίεση ήταν πολύ μεγάλη, τα μάτια του κόσμου ήταν στραμμένα σε εσάς. Οπότε, μπήκατε σε δράση. Όχι δράση για την κλιματική αλλαγή, αλλά αρχίσατε να παίζετε θέατρο. Παιχνίδια πολιτικά, παιχνίδια με τις λέξεις, παιχνίδια με το μέλλον μας.

Αϊνστάιν και Λαντάου: Επιστημονικές ιδιοφυίες και συνάμα... αντισταλινικοί αντικαπιταλιστές!

Του Γιώργου Μητραλιά

Τον Αϊνστάιν⁽¹⁾ τον έχουν ακουστά οι πάντες, αλλά το όνομα του Λεβ Λαντάου⁽²⁾ το γνωρίζουν μόνο κάποιοι ειδήμονες των θετικών επιστημών. Ωστόσο, και οι δυο τους έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά: Κατέχουν περίοπτες θέσεις στον μικρό κατάλογο με τις πιο ξεχωριστές μεγαλοφυίες του περασμένου αιώνα. Διακρίθηκαν για την ελευθερία της σκέψης τους και τον αντικομφορμισμό της ζωής τους. Και κυρίως, μοιράζονται πολιτικές τοποθετήσεις από αυτές που, όχι άδικα, θεωρούνται “εξτρεμιστικές”, επαναστατικές και ανατρεπτικές της (κάθε) καθεστηκυίας τάξης! Και για τις οποίες, “φυσικά”, κανείς δεν σας μίλησε ποτέ…

Λαντάου: “Σύντροφοι, η μεγάλη υπόθεση της Οκτωβριανής Επανάστασης προδόθηκε ύπουλα”

Να λοιπόν γιατί ο λόγος σήμερα για τον Αϊνστάιν και τον Λαντάου όχι με την ιδιότητά τους του κορυφαίου επιστήμονα που σημάδεψε τη σύγχρονη εποχή, αλλά με εκείνη -την άγνωστη και επιμελώς κρυμμένη- του ... αντιγραφειοκράτη σοσιαλιστή και του αντισταλινικού κομμουνιστή! Για τον Αϊνστάιν που, όπως θα δούμε παρακάτω πολύ διεξοδικότερα, προτείνει -μεσούντος του ψυχρού πολέμου- σαν μόνη λύση στα υπαρξιακά προβλήματα της ανθρωπότητας, την κοινοκτημοσύνη των μέσων παραγωγής και το σχεδιασμό της οικονομίας, προειδοποιώντας όμως ταυτόχρονα ότι “μια σχεδιασμένη οικονομία μπορεί να συνοδεύεται από την απόλυτη υποδούλωση του ατόμου” αν δεν “αποτραπεί η γραφειοκρατία από το να γίνει παντοδύναμη και αλαζονική”! Και για τον Λαντάου που έντεκα χρόνια νωρίτερα, -το 1938!- μεσούσης της σταλινικής αγριανθρωπικής λαίλαπας, τολμά το αδιανόητο: Να (συν)γράψει την εξής προκήρυξη/μανιφέστο που καλεί τους εργάτες να ανατρέψουν τον Στάλιν “και την κλίκα του” στο όνομα της Οκτωβριανής Επανάστασης που αυτοί “πρόδωσαν ύπουλα”! Και αυτό με την πρόθεση να την μοιράσει την Πρωτομαγιά του 1938 στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας (!) μπροστά στον Στάλιν και στο ιερατείο του:

Πάνω από 350 προσωπικότητες από όλο το κόσμο στηρίζουν το Μανιφέστο

“Να τερματίσουμε το σύστημα των ιδιωτικών ευρεσιτεχνιών”

Την ώρα που στην Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (ΠΟΥ) αρχίζει ένας νέος γύρος διαπραγματεύσεων, πάνω από 350 προσωπικότητες από όλο το κόσμο διατρανώνουν την υποστήριξή τους στο Μανιφέστο “Να τερματίσουμε το σύστημα των ιδιωτικών ευρεσιτεχνιών! Για μια φαρμακοβιομηχανία κάτω από κοινωνικό έλεγχο και ένα δημόσιο, οικουμενικό και δωρεάν σύστημα εμβολιασμού” που υποστηρίζεται από πάνω από 250 οργανώσεις, στις οποίες περιλαμβάνονται μεγάλα διεθνή δίκτυα όπως η Παγκόσμια Πορεία Γυναικών ή το People’s Health Movement (βλέπε τον κατάλογό τους εδώ).

Ο κατάλογος των προσωπικοτήτων δίνεται στη δημοσιότητα στις 8 Ιουνίου με την ευκαιρία της διάσκεψης της ΠΟΥ όπου εξετάζεται η αναστολή των ευρεσιτεχνιών των εμβολίων. Αυτές οι ευρεσιτεχνίες (πατέντες) προστατεύουν τα συμφέροντα μιας μικρής ομάδας μεγάλων ιδιωτικών φαρμακευτικών επιχειρήσεων και εμποδίζουν να αντιμετωπιστεί όπως θα έπρεπε, η πανδημία που έχει προκαλέσει το θάνατο περισσότερων από 3 εκατομμύρια και 745 χιλιάδες ανθρώπων.

Ανάμεσα σε αυτές τις προσωπικότητες βρίσκουμε τους Noam Chomsky και Nancy Fraser από τις ΗΠΑ, την Naomi Klein από τον Καναδά, την Arundhati Roy και την Tithi Bhattacharya από την Ινδία, την Silvia Federici και την Cinzia Arruza από την Ιταλία που διδάσκουν στις ΗΠΑ, στελέχη συνδικάτων και συλλόγων, πάνω από 90 βουλευτές (από Γερμανία, Βολιβία, Βραζιλία, Κολομβία, Δανία, Ισπανία, Γαλλία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Πορτογαλία, Τσέχικη Δημοκρατία,…) συμπεριλαμβανομένου και του προέδρου της Γερουσίας της Βολιβίας και 22 μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ανάμεσα στους υπογράφοντες είναι επίσης οι δήμαρχοι του Βαλπαραίσο της Χιλής ή του Κάδιξ της Ισπανίας καθώς και πολλοί δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι. Επίσης, υποστηρίζουν το Μανιφέστο υπεύθυνοι εντύπων πληροφόρησης και γνώμης καθώς και δημοσιογράφοι. Τέλος, στηρίζουν το Μανιφέστο πολυάριθμοι πανεπιστημιακοί.

Η ένοχη “αμνησία” των χτεσινών θαυμαστών του γενοκτόνου κ.Κάρατζιτς

του Γ.Μητραλιά

Ο πρόσφατος θάνατος του Σέρβου υπερασπιστή του Σαράγεβο, στρατηγού Γιόβαν Ντίβιακ, θα μπορούσε να είχε προσφέρει μια χρυσή ευκαιρία για δημόσια αυτοκριτική σε όλους εκείνους, και ειδικά στους αριστερούς, που στη διάρκεια των 3 ετών, 8 μηνών και 9 ημερών της πολιορκίας του Σαράγεβο, συντάχθηκαν όχι με τους ηρωϊκούς πολιορκημένους αλλά με τους γενοκτόνους δημίους τους. Όμως, δυστυχώς δεν είδαμε να υπάρχει η παραμικρή αντίδραση. Λούφαξαν άπαντες και κατάπιαν τη γλώσσα τους καθώς μια επιδημία ένοχης αμνησίας φάνηκε να σαρώνει τη χώρα.

Ωστόσο, αυτή η “ένοχη αμνησία” δεν χρησιμεύει σε τίποτα μια και η (ελληνική) ομαδική παράκρουση εκείνων των εφιαλτικών χρόνων είναι πάντα παρούσα, θρονιασμένη στην καρδιά της ελληνικής κοινωνικής και πολιτικής επικαιρότητας. Και αυτό όχι μόνο επειδή πολλοί από τους σφαγείς της Σρεμπρενίτσα έμελλε να γίνουν αργότερα γνωστότεροι σαν βουλευτές και στελέχη της Χρυσής Αυγής. Ούτε επειδή πάρα πολλοί από τους ενθουσιώδεις θαυμαστές των δολοφόνων του Σαράγεβο βρέθηκαν στις επόμενες δεκαετίες στις πρώτες γραμμές των ποικίλων “εθνικιστικών” και λοιπών ρατσιστικών εξάρσεων. Η πελώρια πληγή που άνοιξε τότε, παραμένει πάντα ανοιχτή καθώς το ρατσιστικό και εθνικιστικό δηλητήριο που έσταξε η τότε ενθουσιώδης ταύτιση με τους φασίστες δολοφόνους πέρασε τελικά και, δυστυχώς, εξακολουθεί να κυκλοφορεί στις φλέβες της ίδιας της κοινωνίας!

Επειδή λοιπόν δεν πρέπει -και δεν μπορούμε- να ξεχάσουμε, για αυτό και το παρακάτω κείμενο που είχε γραφτεί στις 13 Φεβρουαρίου 1994, πριν από 27 ολάκερα χρόνια...

Βοσνία: Μήπως δεν είναι έτσι όπως μας τα λένε; 

του Γιώργου Μητραλιά

Επιτέλους μια καλή είδηση : το Σαράγεβο δεν βομβαρδίζεται πια και οι τρωγλοδύτες κάτοικοί του μπορούν να ξαναβγούν στους δρόμους της πόλης τους ! Την ώρα που σχεδόν όλοι στην Ελλάδα προτιμούν να μιλάνε για ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης και για επικείμενη  «επέκταση του πολέμου», δεν αντέχουμε στον πειρασμό να παρατηρήσουμε ότι για μιαν ακόμα φορά, αποσιωπάται εντελώς το κύριο γεγονός ότι στη Βοσνία ο πόλεμος είναι χειροπιαστή πραγματικότητα και μαίνεται εδώ και 22 μήνες…