Ζοράν Μαμντάνι ή πώς ενσαρκώνεται 

η ελπίδα στους σκοτεινούς καιρούς μας!

του Γιώργου Μητραλιά

Γιατί άραγε σε αυτούς τους τόσο σκοτεινούς καιρούς, να δίνουμε τόση σημασία σε όσα λέει και κάνει ο νέος δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζοράν Μαμντάνι, την ώρα που ο Τραμπ βομβαρδίζει τη Βενεζουέλα και απαγάγει τον Μαδούρο και τη σύζυγό του; Ή ενώ ο Νετανιάχου και το Ισραήλ του επιμένουν να εξοντώνουν τους Παλαιστινίους και ο Πούτιν βομβαρδίζει με βόμβες και πυραύλους τις ουκρανικές πόλεις; Γιατί να μιλάμε για τον Μαμντάνι, όταν η καθημερινή διεθνής επικαιρότητα κυριαρχείται από τα αμέτρητα μακάβρια κατορθώματα της καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας; Η απάντησή μας είναι κατηγορηματική: δίνουμε τόση σημασία σε ό,τι λέει και κάνει ο Ζοράν Μαμντάνι επειδή ο νέος δήμαρχος της κατεξοχήν μεγαλούπολης που είναι η Νέα Υόρκη, αντιπροσωπεύει σήμερα, μαζί με το μαζικό κίνημα που τον υποστηρίζει, την μεγαλύτερη, αν όχι τη μοναδική ελπίδα της ανθρωπότητας, των από κάτω για να αρχίσουν να αντιστέκονται με στόχο να νικήσουν τον Τραμπ και την Φαιά Διεθνή του στην καρδιά του αμερικανικού προπυργίου τους! Όπως ορθά δήλωσε ο Μπέρνι Σάντερς στην ομιλία του, λίγο πριν ορκίσει τον Μαμντάνι δήμαρχο της Νέας Υόρκης, μπροστά σε χιλιάδες Νεοϋορκέζους: «Σε μια εποχή που οι Αμερικανοί, και ολόκληρος ο κόσμος, χάνουν την εμπιστοσύνη τους στη δημοκρατία, περισσότεροι από 90.000 από εσάς σε αυτή την πόλη προσφέρθηκαν εθελοντικά για την εκστρατεία του Ζοράν. Χτυπήσατε πόρτες. Μοιραστήκατε τα όνειρα και τις ελπίδες σας για το μέλλον αυτής της πόλης. Και με αυτό, επιτεθήκατε στο δημοκρατικό κατεστημένο, στο ρεπουμπλικανικό κατεστημένο, στον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών και σε ορισμένους εξαιρετικά πλούσιους ολιγάρχες, και τους νικήσατε σε αυτό που αποτελεί τη μεγαλύτερη πολιτική ανατροπή στη σύγχρονη ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών».

Σκίτσο της Σόνιας Μητραλιά

Ο Τραμπ και η Φαιά Διεθνής του:

Στα βήματα του Χίτλερ και του ναζισμού!

του Γιώργου Μητραλιά

Η «στρατηγική εθνικής ασφάλειας» που δημοσίευσε ο Λευκός Οίκος στις αρχές Δεκεμβρίου είναι ένα πολύ σημαντικό ντοκουμέντο και πρέπει να το πάρουμε πάρα πολύ στα σοβαρά. Γιατί; Μα, επειδή περιγράφει λεπτομερώς και χωρίς μισόλογα τι κάνει και τι σκοπεύει να κάνει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός που επανιδρύει ο Τραμπ και ο τραμπισμός. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Αυτό το ντοκουμέντο θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως το κείμενο αναφοράς ή μάλλον ως η βίβλος της Φαιάς Διεθνούς των καιρών μας, που κυριαρχείται από το δίδυμο Τραμπ-Πούτιν! Και φυσικά, δεν είναι τυχαίο ότι ο Πούτιν έσπευσε να δηλώσει, μέσω του εκπροσώπου του Ντμίτρι Πεσκόφ, ότι το τραμπικό έγγραφο είναι «σε μεγάλο βαθμό σύμφωνο » με το όραμα της Μόσχας.

Είναι προφανές ότι αυτή η ταύτιση απόψεων μεταξύ Τραμπ και Πούτιν δεν είναι κάτι καινούργιο και εκδηλώνεται ήδη με τρόπο τόσο βάρβαρο όσο και τραγικό σε βάρος του μαρτυρικού λαού της Ουκρανίας. Όμως, δεν πρόκειται πια μόνο για την Ουκρανία. Δηλώνοντας με έμφαση ότι ο Τραμπισμός θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να επιτρέψει στα (αδελφά) ακροδεξιά κόμματα της Ευρώπης, που αποκαλεί «πατριωτικά κόμματα», να ανέβουν στην εξουσία και να κυβερνήσουν τις χώρες τους, το 33σέλιδο έγγραφο αποτελεί τον ντε φάκτο ενοποιητή και ιδεολογικό και οργανωτικό κέντρο όλου του ακροδεξιού Ευρώπαϊκού συρφετού.. Αλλά επίσης, και όλου του κόσμου, δεδομένου ότι ο Τραμπ έχει ήδη κάνει τα πάντα, συνδυάζοντας απειλές και εκβιασμούς, για να επιτρέψει στους προστατευόμενους  του ακροδεξιούς της Λατινικής Αμερικής (στην Αργεντινή, στη Χιλή ή στην Ονδούρα) να κερδίσουν τις εκλογές. Πρόκειται για μια απόλυτη καινοτομία από μέρους του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, που κάνει ορισμένους να μιλούν, όχι άδικα, για τον "εκρωσισμό" των Ηνωμένων Πολιτειών, δεδομένου ότι ο Πούτιν θεωρούνταν ήδη «νονός και ενοποιητής της διεθνούς ακροδεξιάς». (1)

Όταν κάποια αριστερά σιγοντάρει την επιχείρηση
απαξίωσης του Μαμντάνι από την ακροδεξιά

Του Γιώργου Μητραλιά

Από που ν ’αρχίσεις και πού να τελειώσεις. Στη χώρα μας, πολλοί αριστεροί δείχνουν να αγνοούν αυτό που γνωρίζει όλος ο κόσμος, σε βορρά και νότο, ανατολή και δύση. Ότι οι απανταχού γης ακροδεξιοί, νεοφασίστες και νεοναζί σεληνιάζονται και μόνο στο άκουσμα του ονόματος Τζωρτζ Σόρος. Ότι πολλοί από αυτούς έχουν ανακηρύξει τον 95χρονο μέγα κερδοσκόπο Σόρος σε υπ’ αριθμό ένα εχθρό τους και κύριο υπονομευτή του καπιταλισμού. Ότι ο Νετανιάχου του έχει κηρύξει πόλεμο, αποκαλώντας τον ορκισμένο εχθρό του σιωνισμού και του Ισραήλ, και χρηματοδότη των Παλαιστίνιων «τρομοκρατών». Ότι ο Τραμπ κατηγορεί τον Σόρος ότι «έχει προκαλέσει μεγάλη ζημιά στη χώρα» και ότι «πληρώνει» τους «ψυχοπαθείς ακροαριστερούς » είτε αυτοί είναι φοιτητές αλληλέγγυοι των Παλαιστινίων, είτε πολίτες κινημάτων αλληλεγγύης στους μετανάστες ή άλλων όπως Black Lives Matter, No Kings,κλπ. Ότι Νετανιάχου και Τραμπ κάνουν πράξη τις κατηγορίες τους με διώξεις («για τρομοκρατία»!) και άλλα κατασταλτικά/τιμωρητικά μέτρα κατά του Σόρος και των οργανώσεων του…

Ουκρανία: Τα μετόπισθεν καταρρέουν – Οι διαδηλωτές κατά της διαφθοράς αντιμέτωποι με τον νεοφιλελευθερισμό σε καιρό πολέμου

του Adam Novak*

Οι ουκρανικές υπηρεσίες καταπολέμησης της διαφθοράς — το Εθνικό Γραφείο Καταπολέμησης της Διαφθοράς της Ουκρανίας (NABU) και το Ειδικό Γραφείο του Εισαγγελέα Καταπολέμησης της Διαφθοράς (SAPO) — αποκάλυψαν ένα σύστημα δωροδοκιών ύψους 100 εκατομμυρίων δολαρίων (92 εκατομμύρια ευρώ) στην Energoatom, την κρατική εταιρεία πυρηνικής ενέργειας. Ο φερόμενος ως εγκέφαλος της υπόθεσης είναι ο Τιμούρ Μίντιτς, ο εδώ και πολύ καιρό επιχειρηματικός εταίρος του προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Ο Μίντιτς διέφυγε στο Ισραήλ λίγες ώρες πριν από τις έρευνες στο διαμέρισμά του στο Κίεβο, προειδοποιημένος από έναν πληροφοριοδότη. Ο υπουργός Δικαιοσύνης και ο υπουργός Ενέργειας παραιτήθηκαν. Σε καταγραμμένες ηχογραφήσεις ακούγονται ύποπτοι να χρησιμοποιούν κωδικά ονόματα — «Karlson», «Rocket», «Sugarman». Ένα κωδικό όνομα, «Ali Baba», φέρεται να αποδίδεται στον Andriy Yermak, τον επικεφαλής του γραφείου του Zelensky.

Τραμπ: ακμή και παρακμή ενός 

πυρομανούς "ειρηνοποιού"!

του Γιώργου Μητραλιά

Η συνάντηση Τραμπ-Μαμντάνι στο Λευκό Οίκο δεν ήταν μόνο «παράξενη» και «απίστευτη» μετά από όσα είχαν προηγηθεί. Ήταν κυρίως διδακτική για τη συνέχεια των γεγονότων τόσο για τον έναν όσο και για τον άλλον πρωταγωνιστή της. Και το πρώτο από αυτά τα διδάγματα είναι ότι ο Μαμντάνι βγήκε σαφώς ενισχυμένος! Γιατί; Μα, επειδή η μέχρι διαχυτικότητας εκδηλώσεις φιλίας που έδειξε ο Τραμπ προς το πρόσωπό του προκαλούν σύγχυση ή και απόγνωση στους ηγέτες και τους υποστηρικτές του Τραμπ στη Νέα Υόρκη αλλά και σε όλη τη χώρα, κάνοντας τους να μην ξέρουν πια τι να σκεφτούν και τι να κάνουν με τον Μαμντάνι. Αυτό συμβάλλει στην απομάκρυνση της εκτέλεσης των απειλών του Τραμπ, τουλάχιστον μέχρι την ανάληψη των δημαρχιακών καθηκόντων του από τον Μαμντάνι τον επόμενο Ιανουάριο, και πιθανώς για τους επόμενους 4-5 μήνες. Και φυσικά, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Τραμπ έσπευσε να δηλώσει ότι, μετά την ανταλλαγή απόψεων που είχε με τον Μαμντάνι, δεν σκοπεύει να στείλει την ICE και τις άλλες του πολιτοφυλακές στη Νέα Υόρκη, εκτός κι αν του το ζητήσει... ο Μαμντάνι! Με λίγα λόγια, ο Μαμντάνι κερδίζει πολύτιμο χρόνο για να εδραιωθεί και να οργανώσει την υπεράσπισή του και, κυρίως, το μαζικό του κίνημα...

1918-2025:

Η αφόρητη επικαιρότητα του Πρώτου Παγκόσμιου Μακελειού!

Επειδή δεν ξεχνάμε και επειδή δεν θέλουμε να ξεχάσουμε, αναδημοσιεύουμε αυτό το κείμενο που γράφτηκε και πρωτοδημοσιεύτηκε το 1998 στην «Εποχή», με την εισαγωγή που το συνόδευσε το 2016. Την ώρα που οι πόλεις της Ουκρανίας βομβαρδίζονται ανηλεώς και που στη Γάζα επιτελείται, μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου, μια σφαγή που είναι ο ορισμός της γενοκτονίας, τα λόγια περιττεύουν για την "αφόρητη επικαιρότητα του Πρώτου Παγκόσμιου Μακελειού"...

Γιώργος Μητραλιάς

Αναδημοσιεύουμε το κείμενο «Η αφόρητη επικαιρότητα του πρώτου Παγκόσμιου μακελειού» για –τουλάχιστον- τρεις λόγους:

 1. Επειδή ο τεράστιος ανοικτός λογαριασμός με τους «εξέχοντες» μακελάρηδες και η ηθική υποχρέωση απέναντι στους δεκάδες εκατομμύρια πληβείους/θύματά τους δεν μπορούν να εξαντληθούν σε μια ρουτινιέρικη επετειακή υπενθύμιση του είδους «1914-2014, πριν από ένα αιώνα, ο Πρώτος Παγκόσμιος πόλεμος», όπως συνέβη πριν από δυο-τρία χρόνια. Για αυτό το λόγο, όχι μόνο τώρα το 2017, αλλά και του χρόνου το 2018, και τον επόμενο το 2019, και τον μεθεπόμενο… μέχρι να υπάρξει η τελική μεγάλη Κάθαρση της κοινωνικής δικαιοσύνης, θα συνεχίσουμε να θυμόμαστε και να θυμίζουμε το μεγάλο έγκλημα των «από πάνω» και τη μεγάλη σφαγή των «από κάτω», που μας έμπασε οριστικά στη σύγχρονη εποχή του αγριανθρωπισμού και συνάμα όλων των υπαρξιακών διλημμάτων της ανθρωπότητας.

Για μια άλλη οικονομική πολιτική

Απέναντι στην ακροδεξιά και
στην επίθεση του Τραμπ

Η ευρωπαϊκή οικονομική κατάσταση, σε συνδυασμό με τον πολύ δυσμενή συσχετισμό δυνάμεων απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα, είναι ένας από τους παράγοντες που συμβάλλουν στην άνοδο της ακροδεξιάς και στις πολιτικές λιτότητας.

Συνέντευξη με τον Eric Toussaint

(από το Inprecor No 738 Νοέμβρης 2025)

Antoine Larrache: Μπορείς να μας κάνεις μια επισκόπηση της οικονομικής κατάστασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε σχέση με την παγκόσμια αγορά;

Éric Toussaint: Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στις οποίες μπορούμε να προσθέσουμε και τη Μεγάλη Βρετανία, βρίσκονται σε μεγάλη δυσκολία. Πρώτον, η ανάπτυξη είναι σχεδόν μηδενική. Δεν είμαστε καθόλου οπαδοί της ανάπτυξης, αλλά από την άποψη του καπιταλισμού, η ανάπτυξη που πλησιάζει το μηδέν αποτελεί πρόβλημα για τους Ευρωπαίους καπιταλιστές.

Δεύτερον, η ΕΕ βρίσκεται σε μειονεκτική θέση σε σχέση με τους δύο μεγάλους οικονομικούς πόλους, την Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η πρώτη έχει τεχνολογικό πλεονέκτημα, δηλαδή στις εμπορικές συναλλαγές της με την Ευρώπη είναι κερδισμένη, καθώς μπορεί να διαθέτει τα προϊόντα της σε τιμές χαμηλότερες από αυτές των αντίστοιχων προϊόντων που παράγονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό ισχύει σε τομείς όπως τα ηλεκτρικά οχήματα, οι ηλιακοί συλλέκτες, ο υπολογιστικός εξοπλισμός κ.λπ. Η ΕΕ βρίσκεται επίσης σε τεχνολογικά μειονεκτική θέση σε σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης και άλλων υπηρεσιών.

Προς την σύγκρουση μέχρι θανάτου
Τραμπ - Μαμντάνι!

του Γιώργου Μητραλιά

Νέος, έξυπνος, ταλαντούχος, γεμάτος ενέργεια, όμορφος, χαρισματικός, πολύ καλός ρήτορας, εργατικός, εξαιρετικός επικοινωνιολόγος και ούτω καθεξής. Τα μέσα ενημέρωσης των χωρών μας δεν κάνουν λάθος όταν αποδίδουν στον Ζοράν Μαμντάνι όλες αυτές τις αρετές. Ο Ζοράν είναι όλα αυτά. Ωστόσο, κάνουν μεγάλο λάθος όταν αποδίδουν τις εκλογικές του νίκες αποκλειστικά σε αυτές τις αρετές του: πρώτα στις προκριματικές εκλογές του Δημοκρατικού Κόμματος τον περασμένο Ιούνιο και στη συνέχεια στις εκλογές για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης πριν από λίγες ημέρες, στις 4 Νοεμβρίου. Επειδή, όπως και ο ίδιος ο Μαμντάνι δεν σταματά να επαναλαμβάνει, αυτές οι διαδοχικές εκλογικές νίκες οφείλονται σε ένα πρωτότυπο και μαζικό κίνημα: δηλαδή στους 50.000 εθελοντές της προεκλογικής του εκστρατείας για τις προκριματικές εκλογές (1) και στους... 104.000 εθελοντές της τελικής του εκστρατείας, που τον είδαν να νικά τον Cuomo, αρχικά Δημοκρατικό, στη συνέχεια Ανεξάρτητο και τελικά υποψήφιο τόσο του Δημοκρατικού όσο και του Ρεπουμπλικανικού κατεστημένου, υποστηριζόμενο από την αφρόκρεμα των Αμερικανών δισεκατομμυριούχων!

Zohran Mamdani: Το πλήρες κείμενο της ομιλίας μετά τη νίκη του

FULL SPEECH: Zohran Mamdani's victory speech following historic NYC mayoral win

Σας ευχαριστώ, φίλοι μου. Ο ήλιος μπορεί να έδυσε πάνω από την πόλη μας απόψε, αλλά όπως είπε κάποτε ο Eugene Debs, «μπορώ να δω την αυγή μιας καλύτερης μέρας για την ανθρωπότητα».

Από όσο μπορούμε να θυμηθούμε, οι πλούσιοι και οι ισχυροί λένε στους εργαζόμενους της Νέας Υόρκης ότι η εξουσία δεν ανήκει στα χέρια τους.

Δάχτυλα με μώλωπες από το σήκωμα κιβωτίων στο πάτωμα της αποθήκης, παλάμες με κάλλους από το τιμόνι του ποδηλάτου διανομής, αρθρώσεις με ουλές από εγκαύματα στην κουζίνα: Αυτά δεν είναι χέρια που τους επιτρέπεται να κρατούν την εξουσία. Και όμως, στους τελευταίους 12 μήνες, τολμήσατε να φτάσετε σε κάτι μεγαλύτερο.

Απόψε, παρά τις αντιξοότητες, το καταφέραμε. Το μέλλον είναι στα χέρια μας. Φίλοι μου, ανατρέψαμε μια πολιτική δυναστεία.

Η συναίνεση των Ισραηλινών 
στη γενοκτονία

του Gideon Levy

Δημοσιογράφος της εφημερίδας «Haaretz», ο Gideon Levy, έχει αφιερώσει την καριέρα του στην καταγγελία της κατοχής των παλαιστινιακών εδαφών, του εποικισμού, των απελάσεων και του εκβιασμού με τη ρετσινια του δήθεν αντισημιτισμού. Τα τελευταία δύο χρόνια, είναι μία από τις σπάνιες φωνές στη χώρα του που υψώνονται ενάντια στο λουτρό αίματος στη Γάζα. Πώς μπόρεσε να γίνει μια τέτοια τραγωδία ενώ οι περισσότεροι Ισραηλινοί σιωπούν και αδιαφορούν;

Οι σφαγές της 7ης Οκτωβρίου 2023 προκάλεσαν τον θάνατο της Λωρίδας της Γάζας. Θα χρειαστούν χρόνια για να επανέλθει στη ζωή, αν ποτέ το καταφέρει. Αλλά αυτά τα γεγονότα, και η ισραηλινή επίθεση που ακολούθησε, σκότωσαν επίσης την ελπίδα για ένα διαφορετικό Ισραήλ. Είναι ακόμα πολύ νωρίς για να εκτιμηθεί η έκταση των ζημιών που προκάλεσε αυτός ο πόλεμος μέσα στην κοινωνία και το κράτος του Ισραήλ. Η αλλαγή είναι προφανώς ριζική. Και εδώ επίσης, η απομάκρυνση των ερειπίων και η ανοικοδόμηση θα πάρουν χρόνια, αν βέβαια γίνουν κάποτε. Η Γάζα και το Ισραήλ έχουν καταστραφεί, ίσως ανεπανόρθωτα, το καθένα με τον δικό του τρόπο. Η καταστροφή της πρώτης είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού, για χιλιόμετρα επί χιλιομέτρων, ενώ η δεύτερη παραμένει κρυμμένη κάτω από την επιφάνεια.

Ο Τραμπ αναβιώνει τον ευγονισμό των χειρότερων εγκλημάτων κατά του ανθρώπινου είδους!

του Γιώργου Μητραλιά

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι αυτό που ήταν αδιανόητο -και απαράδεκτο- μόλις πριν από λίγους μήνες, γίνεται πλέον κοινός τόπος: ο Τραμπ είναι φασίστας! Και προσπαθεί να εγκαθιδρύσει ένα φασιστικό καθεστώς! Τελικά, δεν μπορούμε παρά να χαρούμε για αυτή την πλέον σχεδόν ομόφωνη διαπίστωση, αναφωνώντας «κάλλιο αργά παρά ποτέ».

Ωστόσο, λίγοι είναι εκείνοι που έσπευσαν να κατανοήσουν τι σημαίνει στην πράξη αυτή η διαπίστωση, και ακόμη λιγότεροι εκείνοι που αναπροσανατόλισαν τις πολιτικές και άλλες δραστηριότητές τους αναλόγως. Έτσι, οι δηλώσεις και οι πράξεις του Τραμπ παρέμειναν «ανεξήγητες», με τη συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ και των «πολιτικών αναλυτών» να δηλώνουν ανίκανοι να λύσουν το «μυστήριο» των φαινομενικά ασυνάρτητων και αυτοσχέδιων πολιτικών του και να αποκαλύψουν το βαθύτερο νόημά τους και τον τελικό τους στόχο. Το αποτέλεσμα είναι ότι σχεδόν όλοι, συμπεριλαμβανομένων των «ειδικών», αρκούνται να αναρωτιούνται γιατί ο Τραμπ παίρνει τη μία ή την άλλη πρωτοβουλία. Όπως, για παράδειγμα, όταν κηρύσσει πόλεμο στην επιστήμη και στους επιστήμονες, με μια λύσσα και έναν φανατισμό που δεν έχουν προηγούμενο από την εποχή της Ιεράς Εξέτασης...

Με τη Γκρέτα Τούνμπεργκ

Για μια αριστερά που πολεμά εξίσου Τραμπ, Νετανιάχου και Πούτιν!

του Γιώργου Μητραλιά

Αλλά για ποιο ειρηνευτικό σχέδιο στην Παλαιστίνη μας μιλάνε; Αυτό που, από μεγαλοψυχία, φτάνει να επιτρέπει να μείνουν ζωντανοί οι επιζήσαντες της γενοκτονίας των Παλαιστινίων στη Γάζα; Ή εκείνο που ανταμείβει την επίμονη αναζήτησή από μέρους τους ενός δικού τους ανεξάρτητου κράτους, χαρίζοντάς τους μια «κυβέρνηση» από φιλοϊσραηλινούς ξένους με επικεφαλής έναν Αμερικανό (τον Τραμπ) και/ή έναν Άγγλο (τον Μπλερ); Ένα τέτοιο σχέδιο ειρήνης δεν έχει τίποτα το ειρηνικό, μοιάζει μάλλον με μακάβριο αστείο και είναι καταδικασμένο εκ των προτέρων να μείνει νεκρό γράμμα. Όπως, άλλωστε, έμειναν νεκρά γράμματα και όλα τα προηγούμενα. Με άλλα λόγια, η γενοκτονία συνεχίζεται...

ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΑΝΑΠΤΥΞΗ

Γιατί αναδημοσιεύουμε το κείμενο «Για μια οικοσοσιαλιστική αποανάπτυξη», που έχει ήδη δημοσιευτεί σε πολλές γλώσσες πριν από περισσότερα από τρεισήμισι χρόνια; Καταρχήν, επειδή, καθώς συνέπεσε με την εισβολή της Ουκρανίας από τον ρωσικό στρατό, που είχε σχεδόν μονοπωλήσει το γενικό ενδιαφέρον, η πρώτη του δημοσίευση πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Και κατόπιν, και κυρίως, επειδή αυτό το κείμενο είναι τώρα χίλιες φορές πιο επίκαιρο και πιο κρίσιμης σημασίας από ό,τι την εποχή της πρώτης του δημοσίευσης. Γιατί; Μα, επειδή στο μεταξύ, όχι μόνο γίναμε μάρτυρες της ραγδαίας ανόδου των αρνητών της κλιματικής καταστροφής σε όλο τον κόσμο, αλλά και της άνόδου τους στην εξουσία στην πλειονότητα των μεγάλων χωρών, με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες του Τραμπ του διαβόητου... «drill baby drill». Αποτέλεσμα είναι να επιδεινωθεί ποιοτικά μια ήδη καταστροφική κλιματική κατάσταση, καθιστώντας το παρόν και κυρίως το μέλλον της ανθρωπότητας ακόμα πιο εφιαλτικό, την εκπόνηση ενός προγράμματος δράσης ακόμα πιο επείγουσα και το περιεχόμενο αυτού του προγράμματος δράσης ακόμα πιο ριζοσπαστικό!

Με δυό λόγια, ο χρόνος πιέζει απελπιστικά. επειδή οι πολιτικές και οι πράξεις του Τραμπ και των κλιματοαρνητών φίλων του αλλάζουν ριζικά τα δεδομένα του προβλήματος, φέρνοντάς μας πολύ πιο κοντά στην μη αναστρέψιμη καταστροφή, καθιστώντας σήμερα ξεπερασμένες και αναποτελεσματικές ακόμη και τις πιο ριζοσπαστικές «λύσεις» που προτείνονταν χθες. Αυτό κάνει ακόμη πιο αξιόπιστη και τρομερά ρεαλιστική τη θέση του κειμένου που ακολουθεί, σύμφωνα με την οποία « Κάθε εναλλακτική αυτής της διεστραμμένης και καταστροφικής δυναμικής πρέπει να είναι ριζοσπαστική, δηλαδή να στοχεύει τις ρίζες του προβλήματος: το καπιταλιστικό σύστημα, την εκμεταλλευτική και εξορυκτική του δυναμική, και το τυφλό και εμμονικό κυνήγι της ανάπτυξης ».

Όχι αυταπάτες, ούτε ο σιωνισμός ούτε το κράτος του μπορούν να μεταρρυθμιστούν!

του Γιώργου Μητραλιά

Αν και το να μιλάμε για μερικούς Ισραηλινούς ομήρους που κρατούνται από τη Χαμάς μπορεί -δίκαια- να φαίνεται ανάρμοστο την ώρα που το Ισραήλ προχωρά μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου στη μεθοδική εξόντωση δεκάδων χιλιάδων Παλαιστινίων, πιστεύουμε ότι πρέπει να επανέλθουμε στο ζήτημα αυτών των ομήρων, επειδή είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό της βαθιά απάνθρωπης και τερατώδους φύσης όχι μόνο της κυβέρνησης Νετανιάχου, αλλά κυρίως του ίδιου του σιωνισμού σε όλες τις εκφάνσεις του!

Στοχεύοντας λοιπόν τους διαπραγματευτές της Χαμάς στο Κατάρ, οι Ισραηλινοί γενοκτόνοι έκαναν δύο πράγματα: πρώτον, έθαψαν οριστικά τις ελπίδες των οικογενειών των Ισραηλινών ομήρων να δουν τον Νετανιάχου να συνάπτει συμφωνία με τη Χαμάς που θα επέτρεπε την απελευθέρωση των ομήρων. Και δεύτερον, δικαίωσαν απόλυτα όσους και όσες ισχυρίζονταν πάντα ότι ο Νετανιάχου και οι υπουργοί του ενδιαφέρονται για την τύχη αυτών των ομήρων μόνο στο βαθμό που αυτό εξυπηρετεί τη συνέχιση του πολέμου εξόντωσης του παλαιστινιακού λαού.

Ενάντια στον δικτάτορα Τραμπ, η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται πάντα ως φάρσα!

του Γιώργου Μητραλιά

Ενώ πληθαίνουν τα μέτρα, τα τετελεσμένα γεγονότα και οι πρωτοβουλίες του Τραμπ που προετοιμάζουν την εγκαθίδρυση ενός αυθεντικά δικτατορικού καθεστώτος στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι ηγέτες του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ, οι καγκελαρίες όλου του κόσμου, ακολουθούμενες από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, καθώς και τη συντριπτική πλειοψηφία των «πολιτικών αναλυτών» και λοιπών εμπειρογνωμόνων των think tanks επιμένουν να μην βλέπουν τίποτα τέτοιο. Ή μάλλον, όλος αυτός ο καλός κόσμος επιμένει να βλέπει  μόνο «ακατανόητες» πράξεις, «ιδιοτροπίες» ή «εκρήξεις θυμού» του αμερικανού προέδρου, ο οποίος είναι άλλωστε «απρόβλεπτος».

Για παράδειγμα, όταν ο Τραμπ αναπτύσσει την Εθνοφρουρά ή ακόμα και τον στρατό σε μεγάλες πόλεις όπως το Λος Άντζελες, η Ουάσιγκτον ή το Σικάγο, που κυβερνώνται από Δημοκρατικούς, το κατεστημένο του Δημοκρατικού Κόμματος δεν βλέπει σε αυτό την προσπάθεια του προέδρου να τεστάρει τις αντιδράσεις των αντιπάλων του, ούτε να εθίσει τον πληθυσμό στη στρατιωτικοποίηση της δημόσιας ζωής και σε μια ενδεχόμενη επιβολή στρατιωτικού νόμου. Όχι, η ηγεσία των Δημοκρατικών, ακολουθούμενη από τα προσκείμενα μέσα ενημέρωσης, με επικεφαλής τους Τάιμς της Νέας Υόρκης, δεν βλέπει τίποτα από όλα αυτά, αλλά μάλλον έναν "αντιπερισπασμό" του Τραμπ Τραμπ, για να αποφύγει να επικεντρωθεί η προσοχή του κοινού στο σκάνδαλο Epstein που κινδυνεύει να τον σπιλώσει!

Το κείμενο του Ισραηλινού πανεπιστημιακού Ron Dudai, που μεταφράσαμε και δημοσιεύουμε στη συνέχεια, έχει δύο σπάνιες αρετές: περιγράφει πιστά τη διολίσθηση της ισραηλινής κοινωνίας στη σημερινή οικτρή της απάνθρωπη πραγματικότητα, μέσα από την σχέση της με την αλήθεια των ίδιων των εγκληματικών πολιτικών και πράξεων της. Και ταυτόχρονα, εμβαθύνει την αναπόδραστη πορεία του Ισραηλινού Κράτους αλλά και της συντριπτικής πλειοψηφίας των Εβραίων πολιτών του προς την παρούσα γενοκτονική και αγριανθρωπική τους πραγματικότητα, που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην τέλεια αποκτήνωση τους! Μοναδική ακτίνα φωτός σε αυτό το μαύρο και άραχνο τοπίο, είναι οι, δυστυχώς, λίγοι αλλά, ευτυχώς, αυξανόμενοι ηρωικοί Ισραηλινοί πολίτες που δεν σιωπούν, δεν το βάζουν κάτω και μαχόμενοι στο πλευρό του Παλαιστινιακού λαού συνεχίζουν την λαμπρή παράδοση τόσων και τόσων Εβραίων ανθρωπιστών και επαναστατών που αγωνίστηκαν για την χειραφέτηση των φτωχών και καταπιεσμένων. Ένας από αυτούς είναι τώρα και ο καθηγητής Ρον Ντουντάι...

 Γιώργος Μητραλιάς 

Πώς οι Ισραηλινοί μετέτρεψαν την άρνηση των θηριωδιών σε τέχνη

Καθώς οι κάτοικοι της Γάζας καταγράφουν σε πραγματικό χρόνο τις μαζικές δολοφονίες και την πείνα, η αντίδραση του μεγαλύτερου μέρους της ισραηλινής κοινωνίας είναι: "Είναι όλα ψέματα" — και "καλά να πάθουν".

του Ron Dudai*

- Ισραηλινοί διαμαρτύρονται ενάντια στον πόλεμο και την ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα, σε μια γέφυρα αυτοκινητόδρομου κοντά στην Ιερουσαλήμ, στις 15 Αυγούστου 2025. (Jamal Awad/Flash90) -

Πριν από μια δεκαετία, στις τελευταίες μέρες των εβδομαδιαίων κοινών διαδηλώσεων Παλαιστινίων και Εβραίων κατά της κατασκευής του διαχωριστικού τείχους από το Ισραήλ στο χωριό Αλ-Μαασάρα της Δυτικής Όχθης, ένα από τα τελετουργικά μας πριν από τη διαδήλωση ήταν η ομιλία του Μαχμούντ, ενός τοπικού ηγέτη της κοινότητας. Με το τηλέφωνο στο χέρι, δήλωνε: «Δεν θα έχουμε άλλη Νάκμπα, γιατί τώρα έχουμε αυτό. Έχουμε smartphone. Έχουμε Facebook. Θα προσπαθήσουν να μας διώξουν ξανά, αλλά όλοι θα το δουν και θα το σταματήσουν. Το 1948 δεν είχαμε smartphone, δεν είχαμε Facebook. Τώρα, αυτό δεν θα συμβεί».

Εκλεκτικές συγγένειες των δημίων

Το γκέτο της Ράφα όπως το γκέτο της Βαρσοβίας!

του Γιώργου Μητραλιά

«Και τώρα ρωτάμε: Πώς μπορείτε να τρώτε, να κοιμάστε, να ζείτε; Πόσο ένοχοι θα νιώθετε στις καρδιές σας αν δεν κινήσετε γη και ουρανό για να μας συντρέξετε με τους μόνους τρόπους που έχει στη διάθεσή του ο λαός μας και όσο το δυνατό συντομότερα; (...) Για όνομα του Θεού, κάντε κάτι τώρα, και γρήγορα!». Αυτή η απελπισμένη έκκληση για βοήθεια, που παραθέτει ο Saul Friedländer στο μνημειώδες έργο του «Η ναζιστική Γερμανία και οι Εβραίοι»(1), δεν είναι πρόσφατη και δεν προέρχεται από τους Παλαιστινίους της Γάζας. Έγινε πριν από 81 χρόνια από τον σλοβάκο ραβίνο Michael Bar Weissmandl, που προσπαθούσε να σώσει τους Εβραίους της Σλοβακίας από την εκτόπιση – και τον θάνατο – στο Άουσβιτς, απευθυνόμενος στη σιωνιστική ηγεσία στην Παλαιστίνη και στους Αμερικανούς και Βρετανούς κυβερνήτες.

Από τους εποικισμούς των ευρωπαϊκών κρατών στην αποικιοκρατία του Ισραήλ

του Georges Menahem*

Έξι αιώνες μετά από την έναρξη των ευρωπαϊκών εποικισμών στην Αμερική, στην Ασία και στη συνέχεια στην Αφρική, είμαστε σε θέση να αναρωτηθούμε κατά πόσο είναι αυταπόδεικτο το δικαίωμα να εποικίζεις μια περιοχή, οπουδήποτε στον κόσμο. Αυτό είναι ένα από τα προβλήματα που είχε κατά νου ο Μαξίμ Ροντενσόν, αυτή η αυθεντία του αραβικού κόσμου, του οποίου οι γονείς πέθαναν στο Άουσβιτς, όταν δημοσίευσε το άρθρο του με τίτλο « Ισραήλ, αποικιακό γεγονός; ». Το άρθρο του κατέληγε ως εξής: «Η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ στην παλαιστινιακή γη είναι η κατάληξη μιας διαδικασίας που εντάσσεται απόλυτα στο μεγάλο ευρωπαϊκό-αμερικανικό κίνημα επέκτασης του 19ου και 20ου αιώνα με στόχο τον εποικισμό ή την οικονομική και πολιτική κυριαρχία σε άλλες περιοχές. […] Είναι προφανές ότι πρόκειται για μια αποικιακή διαδικασία με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά – όπως εξάλλου και πολλές άλλες [1]».

Ένα πρώτο κοινό χαρακτηριστικό αυτών των διαφόρων αποικιακών διαδικασιών αφορά τη υπερβολική διάσταση της δικαιολογίας τους. Αν εξετάσουμε τους εποικισμούς που εγκαθίδρυσαν τα ευρωπαϊκά κράτη, διαπιστώνουμε ότι, για τις αστικές τάξεις του 19ου αιώνα, ήταν αυτονόητο ότι η Ευρώπη είχε «εκπολιτιστική αποστολή». Ο Jules Ferry το εξέφρασε με τα εξής λόγια σχετικά με το γαλλικό σχέδιο: «Οι ανώτερες φυλές έχουν ένα δικαίωμα επί των κατώτερων φυλών. Λέω ότι έχουν ένα δικαίωμα επειδή έχουν ένα καθήκον. Έχουν το καθήκον να εκπολιτίσουν τις κατώτερες φυλές » [2]. Με παρόμοια νοοτροπία, ο πνευματικός πατέρας του σιωνιστικού σχεδίου, ο Αυστριακός Theodor Herzl, έγραφε ότι η δημιουργία ενός κράτους των Εβραίων στην Παλαιστίνη θα προστάτευε την Ευρώπη και θα εξέφραζε την αποστολή της, καθώς «θα αποτελούσαν εκεί ένα τμήμα ενός τείχους ενάντια στην Ασία, καθώς και την εμπροσθοφυλακή του πολιτισμού ενάντια στη βαρβαρότητα» [3]. Αφού εξετάσουμε συνοπτικά την εξάπλωση των ευρωπαϊκών αποικιακών επιχειρήσεων από τον 15ο έως τον 20ό αιώνα, θα αναλύσουμε πώς αυτές επαναλήφθηκαν στην εποικιστική αποικιοκρατία των Εβραίων εποίκων στην Παλαιστίνη μετά το 1948 και στη συνέχεια στην οικοδόμηση του κράτους του Ισραήλ που την διαδέχθηκε, μέχρι το 2024.

Θυμηθείτε το όνομα Zohran Mamdani

Ένας νεαρός μουσουλμάνος σοσιαλιστής επικεφαλής ενός μαζικού κινήματος, κατατροπώνει το δημοκρατικό κατεστημένο στη Νέα Υόρκη!

Του Γιώργου Μητραλιά

 Το CNN τιτλοφορεί: «Πολιτικός σεισμός» και «οι Δημοκρατικοί πρέπει να φοβούνται». Ο ιστότοπος Jacobin κάνει λόγο για «πολιτικό κεραυνό στη Νέα Υόρκη». The Nation, «το παλαιότερο αριστερό περιοδικό της Αμερικής», σημειώνει ότι «με την απίστευτη και ιστορική νίκη του Zohran Mamdani, μια πόλη πέθανε και μια άλλη γεννήθηκε». Το Znetwork πανηγυρίζει ότι «μετά από δεκαετίες ηττών για τους εργαζόμενους και την Αριστερά, το να βλέπεις τον Zohran Mamdani να γράφει ιστορία χθες το βράδυ ήταν σχεδόν σαν ονειρεύεσαι". Και το Democracy Now! περηφανεύεται ότι « το βράδυ της Τρίτηςέγραψε ιστορία , όταν ο Δημοκρατικός Σοσιαλιστής Zohran Mamdani κατάφερε να αντιστρέψει το κλίμα και να νικήσει τον Andrew Cuomo στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης».

Τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, μικρά και μεγάλα, αριστερά και δεξιά, διαπιστώνουν ομόφωνα την ιστορική σημασία της νίκης του Zohran Mamdani, του 33χρονου μουσουλμάνου Δημοκράτη Σοσιαλιστή ινδικής καταγωγής, που παλεύει για τους εργαζόμενους, τους μετανάστες, τους φτωχούς, τους αποκλεισμένους και τους Παλαιστίνιους και ο οποίος έγινε Αμερικανός μόλις το 2018, αφού έζησε στην Ουγκάντα και στη Νότια Αφρική. Και είναι επίσης ομόφωνα που τον βλέπουν να γίνεται ο επόμενος δήμαρχος της Νέας Υόρκης, καθώς ήταν ξεκάθαρη η νίκη του επί του εκλεκτού του Δημοκρατικού κατεστημένου, πρώην δημάρχου και πρώην κυβερνήτη της Νέας Υόρκης Άντριου Κουόμο. Και να σκεφτεί κανείς ότι ο Zohran Mamdani, άγνωστος στο ευρύ κοινό, κέρδισε με το ευρύ 43,5% των ψήφων, σε εκλογές που χαρακτηρίστηκαν μάλιστα από ιστορικά μεγάλη συμμετοχή, παρόλο που οι δημοσκοπήσεις μόλις τον περασμένο Φεβρουάριο του έδιναν το απίστευτο... 1% των προτιμήσεων των Δημοκρατικών της Νέας Υόρκης!