Λιμπερτάριανς κατά Νεοσυντηρητικών
Ο πόλεμος προκαλεί τεράστιο ρήγμα
στην ηγεσία του τραμπισμού!
Του Γιώργου Μητραλιά
Να λέμε, όπως το κάναμε στο προηγούμενο άρθρο μας με τον εύγλωττο τίτλο «Ο αυτοπαγιδευμένος Τραμπ», ότι ο Τραμπ πέφτει στην παγίδα που ο ίδιος έχει στήσει, είναι πλέον μια διαπίστωση που συμμερίζονται σχεδόν όλα τα στοιχειωδώς σοβαρά ΜΜΕ. Όπως άλλωστε έχει πια γίνει σχεδόν κοινός τόπος ότι τα αδιέξοδα του Τραμπ οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην αντίσταση και τακτική ευφυΐα «που δεν είχαν προβλεφθεί» του καθεστώτος της Τεχεράνης.
Ωστόσο, πολύ λίγη προσοχή δίδεται στα όλο και πιο μεγάλα και άλυτα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πόλεμος του Τραμπ κατά του Ιράν μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, μέσα στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα του, και κυρίως στο εσωτερικό του ίδιου του Λευκού Οίκου! Εκτός από μερικές μάλλον γενικόλογες αναφορές στα προβλήματα που προκαλεί αυτός ο πόλεμος στο (προεδρικό) κίνημα MAGA, σχεδόν ούτε λέξη για τις διαμάχες μέσα στην κυβέρνηση Τραμπ και μέσα στην ηγεσία του τραμπισμού. Και όμως, όπως θα δούμε στη συνέχεια, αυτές οι διαμάχες και οι συγκρούσεις όχι μόνο υπάρχουν, αλλά και εντείνονται συνεχώς επηρεάζοντας σημαντικά την έκβαση του πολέμου, αλλά και το παρόν και κυρίως το μέλλον του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, των Ηνωμένων Πολιτειών και ολάκερου του κόσμου.
Πράγματι, θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτές οι διαφωνίες και διαμάχες εκδηλώθηκαν για πρώτη φορά δημοσίως όταν ο σύμβουλος και «τσάρος» του Ντόναλντ Τραμπ σε θέματα τεχνητής νοημοσύνης και κρυπτονομισμάτων, David Sacks, κάλεσε τον Τραμπ να βρει το συντομότερο δυνατό μια έξοδο από αυτόν τον πόλεμο, επιχειρηματολογώντας μάλιστα διεξοδικά ενάντια στην παράταση του. Μια παράταση αυτού του πολέμου που, σύμφωνα με τον ίδιο, θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε πολύ επικίνδυνες καταστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της πυρηνικής σύγκρουσης, όταν ένα εξαντλημένο και στριμωγμένο Ισραήλ θα αναγκαστεί να κάνει χρήση του πυρηνικού του οπλοστασίου! (1)
Η τεράστια σημασία αυτής της δημόσιας τοποθέτησης οφείλεται στο πρόσωπο του Sacks, αυτού του δισεκατομμυριούχου συνιδρυτή – μαζί με τον Thiel – του γίγαντα της τεχνητής νοημοσύνης Palantir, που καθοδηγεί και συντονίζει τις επιχειρήσεις του αμερικανικού στρατού στο Ιράν. Και να τι γράφαμε για τον ίδιο και τους φίλους του, τον Μάρτη του 2025: «Είναι σαν οι δαίμονες ενός παρελθόντος που θεωρούσαμε ξορκισμένο, να συνεχίζουν να στοιχειώνουν το παρόν μας (…) Και πάνω απ' όλα, εξαιτίας του παρελθόντος και της ιδεολογικής κατάρτισης αυτών που είναι τόσο οι εγκέφαλοι όσο και ο στενός κύκλος του Τραμπ: της τριανδρίας των Elon Musk, Peter Thiel και David Sachs και του προστατευόμενου τους, αντιπροέδρου J.D. Vance. Ο David Sachs, που είναι λιγότερο γνωστός από τον Musk, διορίστηκε από τον Trump ως «τσάρος υπεύθυνος για την Τεχνητή Νοημοσύνη και τα κρυπτονομίσματα», με άλλα λόγια δύο από τους πιο νευραλγικούς τομείς της κυβέρνησής του, ενώ ο Peter Thiel, που μπορεί να περηφανευτεί πως «ανακάλυψε» και διαισθάνθηκε πρώτος τις μεγάλες δυνατότητες του Τραμπ, εκπαίδευσε ιδεολογικά, χρηματοδότησε και προώθησε τον J.D. Vance στην πολιτική σκηνή, πριν τον επιβάλλει ως αντιπρόεδρο του Τραμπ. Προφανώς, το περιεχόμενο των όρκων πίστης και των πράξεων αυτών των κυρίων θα ήταν υπεραρκετό για να χαρακτηριστούν νεοναζί. Εξάλλου, αυτοί οι ίδιοι κάνουν τα πάντα για να ποζάρουν σαν πεπεισμένοι ρατσιστές και θιασώτες της ανωτερότητας των λευκών καθώς και υποστηρικτές και προπαγανδιστές κάθε τι νεοφασιστικού και κυρίως νεοναζιστικού στον κόσμο. Ωστόσο, είναι το κοινό τους παρελθόν ως λευκών Νοτιοαφρικανών, φανατικών υποστηρικτών του απαρτχάιντ που μεγάλωσαν μάλιστα σε κύκλους νοσταλγών του Τρίτου Ράιχ, που ρίχνει φως (…) και αποκαλύπτει πόσο βαθιές και στέρεες είναι οι νεοναζιστικές τους πεποιθήσεις».(2)
Λαβαίνοντας λοιπόν υπόψη τους δεσμούς που ενώνουν τα μέλη αυτής της τριανδρίας, μπορούμε εύλογα να υποθέσουμε ότι ο David Sacks, ο οποίος σπάνια εκφράζεται δημοσίως, δεν θα είχε κάνει ποτέ αυτή την τόσο αιχμηρή δήλωση χωρίς την σύμφωνη γνώμη των συνεργατών του Thiel και Musk. Αυτό όμως θα σήμαινε και ότι η Silicon Valley, η οποία εκπροσωπείται στον Τραμπ από την τριανδρία των Thiel-Musk-Sacks, συμφωνεί με αυτούς και περνάει στην εσωτερική αντιπολίτευση. Και ακόμα χειρότερα, το ίδιο κάνει μια ολόκληρη μια πτέρυγα της ηγεσίας του τραμπισμού, συμπεριλαμβανομένου του αντιπροέδρου Vance! Και προφανώς, αυτό εξηγεί τη παρατεταμένη σιωπή του Βανς, η οποία κρύβει την αντίθεση που, εξάλλου, έχει πλέον επιβεβαιωθεί από τον ίδιο τον Τραμπ, που έκανε λόγο για «τον λίγο ενθουσιασμό που δείχνει ο αντιπρόεδρος» για αυτόν τον πόλεμο. Χωρίς βέβαια να ξεχνάμε την πολύ πρόσφατη ηχηρή παραίτηση του επικεφαλής της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, του ακροδεξιού Joe Kent, ο οποίος κατηγόρησε ευθέως τον Τραμπ ότι σύρθηκε στον πόλεμο εναντίον ενός Ιράν που «δεν αποτελεί άμεση απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες», από το Ισραήλ και «το πανίσχυρο εβραϊκό λόμπι».
Αλλά, ποιοι είναι και τι ενώνει όλους αυτούς τους Ρεπουμπλικάνους της MAGA που αντιτίθενται δημοσίως στον πόλεμο του Προέδρου τους κατά του Ιράν; Από τον Sacks έως τον Thiel, από τον Joe Kent μέχρι τον πρώην αστέρα του Fox News Tucker Carlson και από το νέο είδωλο των νέων Ρεπουμπλικάνων Nick Fuentes έως τον Steve Bannon, οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, είναι ακροδεξιοί ή ακόμη και νοσταλγοί του Μουσολίνι ή του εθνικοσοσιαλιστικού Τρίτου Ράιχ. Επιπλέον, οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, δηλώνουν λιμπερτάριανς τελευταίας εσοδείας, και υποστηρικτές των σύντομων πολέμων που δεν στοχεύουν στην «αλλαγή καθεστώτος», όπως έκαναν στο παρελθόν οι αμερικανοί νεοσυντηρητικοί σαν τον Μπους, αλλά μάλλον, όπως το είπε ο πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων Mike Johnson, στην «αλλαγή της συμπεριφοράς ενός καθεστώτος», όπως το έκανε πρόσφατα με επιτυχία στη Βενεζουέλα η κυβέρνηση Τραμπ. (3)
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η φράξια των λιμπερτάριανς δεν ήταν ποτέ φανατικά υπέρ του πολέμου κατά του Ιράν. Εξάλλου, πολλά από τα υπερ-αντιδραστικά και έντονα αντισημιτικά μέλη της, όπως για παράδειγμα ο Nick Fuentes, δεν κρύβουν τη συμπάθειά τους για τα εξίσου υπερ-αντιδραστικά καθεστώτα των Αφγανών Ταλιμπάν ή των Ιρανών Αγιατολάχ, με τα οποία μοιράζονται πολλές κοινές «ευαισθησίες», όπως π.χ. τoν παθολογικό μισογυνισμό. Αλλά αυτό που άναψε το φυτίλι και επιτάχυνε αφάνταστα τη ρήξη στην κορυφή της τραμπικής ηγεσίας ήταν η μάλλον ριζική αλλαγή, μέσα σε λίγες μόνο μέρες, των στόχων του πολέμου κατά του Ιράν από μέρους του Τραμπ: ο πόλεμος που αρχικά είχε ανακοινωθεί ότι θα ήταν οπωσδήποτε σύντομος και θα είχε στόχο την «αλλαγή της συμπεριφοράς» του ιρανικού καθεστώτος, αντικαταστάθηκε, με την πάροδο των ημερών, από την προοπτική ενός πολέμου διαρκείας, χωρίς μάλιστα να υπάρχει η παραμικρή ελπίδα να βρεθούν ιρανοί ηγέτες πρόθυμοι να γίνουν οι Delcy Rodriguez ενός ιρανικού καθεστώτος που θα ήταν πρόθυμο να συνεργαστεί με την Αμερική του Τραμπ.
Ποιος φταίει λοιπόν για αυτή την «εκτροπή» του τραμπισμού και του ίδιου του Τραμπ από την αρχική γραμμή τους; Μα, προφανώς το Ισραήλ του Νετανιάχου, που έσυρε τον Τραμπ σε έναν πόλεμο γεμάτο κινδύνους για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Και ακόμα, πάλι το Ισραήλ που, αφού τορπίλισε, βομβαρδίζοντας το Ιράν, τις αμερικανο-ιρανικές διαπραγματεύσεις στο Ομάν λίγο πριν την θετική τους κατάληξη, δολοφονεί στη συνέχεια τον έναν μετά τον άλλον όλους τους ιρανούς ηγέτες που θα μπορούσαν να διαπραγματευτούν το τέλος του πολέμου με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Για τους λιμπερτάριανς του MAGA, το Ισραήλ, που θα συνεχίσει τον πόλεμό του μέχρι την πλήρη καταστροφή του Ιράν, καταστρέφοντας παράλληλα με τις βόμβες του τον Λίβανο, γίνεται αναπόφευκτα ένα εμπόδιο και ένας αντίπαλος που θέτει σε κίνδυνο το σχέδιό τους να εγκαταστήσουν το 2028 τον υποψήφιό τους J.D. Vance στον Λευκό Οίκο, ειδικά μάλιστα όταν αρκετοί από αυτούς είναι γνωστοί για τον ακραίο αντισημιτισμό τους.
Συνοψίζοντας, δεν μπορούμε παρά να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ο πόλεμος του Τραμπ κατά του Ιράν δεν είναι παρά ένας από τους πολέμους που μαίνονται σήμερα στη Μέση Ανατολή. Παράλληλα με αυτόν, μαίνεται και ο πόλεμος του Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, ένας πόλεμος οι στόχοι του οποίου διαφέρουν αισθητά από τους, τουλάχιστον αρχικούς, στόχους του αμερικανικού πολέμου. Και επίσης, γινόμαστε τώρα μάρτυρες της μετεξέλιξης του ισραηλινού πολέμου κατά της Χεζμπολάχ σε ισραηλινό πόλεμο ενάντια σε ολάκερο το δύσμοιρο Λίβανο, στο πλαίσιο της μεσσιανικής εκστρατείας για την υλοποίηση του Μεγάλου Ισραήλ, την οποία μάλιστα στηρίζει ο απερίγραπτος πρέσβης του Τραμπ στην Ιερουσαλήμ όταν δηλώνει δημόσια πως αναγνωρίζει «το βιβλικό δικαίωμα του Ισραήλ σε μια περιοχή που εκτείνεται από τον Νείλο έως τον Ευφράτη»!
Και επιπλέον, συνεχίζεται ο πόλεμος του ιρανικού καθεστώτος εναντίον του ίδιου του λαού του, ο οποίος είναι σίγουρα ο πιο άγριος και φονικός από όλους. Και επίσης, ο πόλεμος της Τεχεράνης εναντίον των μικροκρατών του Περσικού Κόλπου, τα οποία φαίνεται να χάνουν (οριστικά;) όλα όσα τα έκαναν τεχνητούς παραδείσους για τις προνομιούχες ελίτ του κόσμου μας. Και τέλος, υπάρχει ένας πόλεμος, πιθανώς ο πιο κρίσιμος από όλους, που αρχίζει να διαφαίνεται στον ορίζοντα, ο αμερικανικός εμφύλιος πόλεμος της Σκύλας κατά της Χάρυβδης, των λιμπερτάριανς εναντίον των νεοσυντηρητικών, ο οποίος αναμφίβολα θα επηρεάσει βαθιά το παρόν και το μέλλον όχι μόνο του τραμπισμού αλλά και ολάκερης της παγκόσμιας δεξιάς και ακροδεξιάς. Εν αναμονή, φυσικά, της εμφάνισης του ριζοσπαστικού μαζικού κινήματος του αμερικανικού λαού, που θα σαρώσει μαζί νεοσυντηρητικούς και λιμπερτάριανς, καθώς και όλους εκείνους που τους χρηματοδοτούν και τους στηρίζουν με νύχια και με δόντια, προς μεγάλη δυστυχία και συμφορά της ανθρωπότητας και του πλανήτη της…
Σημειώσεις
1. David Sacks: This Is A Good Time To Declare Victory And Get Out of Iran : https://www.realclearpolitics.com/video/2026/03/14/david_sacks_this_is_a_good_time_to_declare_victory_and_get_out_of_iran.html
2. Καμιά αυταπάτη - Σαν φασίστες που είναι, ο Τραμπ και οι φίλοι του δεν λογαριάζουν ούτε νόμους, ούτε συντάγματα ούτε διεθνές δίκαιο!: https://www.contra-
3. Για αυτό το ζήτημα, βλέπε το εξαίρετο άρθρο του Gilbert Achar: Changer le régime ou le vassaliser : https://www.monde-diplomatique.fr/2026/02/ACHCAR/69271