Che Guevara en Discurso socialista
Che Guevara en la ONU (1964) “Porque esta gran humanidad ha dicho basta y ha echado a andar. Y su marcha, de gigantes, ya no se detendrá hasta conquistar la verdadera independencia, por la que ya han muerto más de u
Let us support the struggle of the Catalan people
Let us support the struggle of the Catalan people Statement by the Bureau of the FOURTH INTERNATIONAL Thursday 5 October 2017 After the referendum held on 1 October in Catalonia and the victory of Yes in favour of the
1-O: Dias decisivos
1-O: Dias decisivos Josep Maria Antentas 1. Tras cinco años de eterno procés, en el que la grandilocuencia gestual de sus actores era proporcional a la extraordinaria lentitud de los hechos y a su voluntad constante
El marxismo y los movimientos nacionalistas (1934)
El marxismo y los movimientos nacionalistas (1934) ANDREU NIN.  El pueblo que oprime a otro no puede ser libre. Karl Marx Igualdad completa de derechos para todas las naciones; derecho de las naciones a dispone
Defend the right to self-determination in Catalonia!
Defend the right to self-determination in Catalonia! Statement of the Fourth International Friday 22 September 2017, by Fourth International Bureau On 20 September 2017, the Civil Guard and the Spanish National Police
En defensa de la democracia
En defensa de la democracia Hoy no está en juego solo el futuro de Catalunya sino también el del conjunto del Estado español Esther Vivas La política se vuelve a teñir de blanco y negro y desprende un viejo
David Fernández:
David Fernández: "no vamos a pedir permiso para ser libres ni al Estado ni a Podemos" Sato Diaz David Fernández lleva una agenda frenética. Está echando el resto en estos días previos al 1-O, cuando está convocad
Comunicado de Anticapitalistas en defensa del referendum en Catalunya
Comunicado de Anticapitalistas en defensa del referendum en Catalunya El Parlament de Catalunya ha aprobado la ley que da cobertura a la convocatoria del referéndum del 1 de octubre. Consideramos esta ley legítima, re
La hora de la verdad
La hora de la verdad El Govern debe ir hasta el final. Buscar una alternativa, como en el 2014, sería un fraude Por Esther Vivas 'Habemus referendum'. Tras cinco años de movimiento independentista y tres desde que s
United States: Why we need to talk about climate change when covering Hurricane Harvey
United States: Why we need to talk about climate change when covering Hurricane Harvey by KLEIN Naomi Now is exactly the time to talk about climate change, and all the other systemic injustices — from racial profilin
Russia: Repudiation of debt at the heart of the revolutions of 1905 and 1917
Part 1 of the Series: Centenary of the Russian Revolution and the Repudiation of Debt Russia: Repudiation of debt at the heart of the revolutions of 1905 and 1917 by Eric Toussaint February 23, 1917: Womens protest in
“Si yo fuese catalán no tendría más remedio que votar sí a la independencia” (Entrevista a Jaime Pastor)
“Si yo fuese catalán no tendría más remedio que votar sí a la independencia” (Entrevista a Jaime Pastor) Josep Casulleras Nualart [Texto original en catalán: http://www.vilaweb.cat/noticies/jaime-pastor-si-jo-
Despotism, neoliberalism and climate change: Morocco's catastrophic convergence
Despotism, neoliberalism and climate change: Morocco's catastrophic convergence By Jawad Moustakbal Claims of Morocco's exceptionalism during the Arab Spring now ring hollow as protests spread in the face of elite poli
Mélenchon, France insoumise, populisme : questions sur la séquence électorale 2016-2017 et ses implications
Mélenchon, France insoumise, populisme: questions sur la séquence électorale 2016-2017 et ses implications par ROUSSET Pierre Cette contribution a été écrite pour la Sozialistische Zeitung (SOZ), mensuel publié

Αναζήτηση

Γαλλία: Προς την έκρηξη της συσσωρευμένης οργής της νεολαίας και των εργαζομένων!

Του Γιώργου Μητραλιά

2016-03-18 04 franceΜετά από τέσσερα ολόκληρα χρόνια απάθειας, λήθαργου και αδράνειας της γαλλικής κοινωνίας, που συμπίπτουν με τα τέσσερα χρόνια (2012-2016) της προεδρίας του Φρανσουά Ολάντ, όλα δείχνουν πια ότι η υπό εξέλιξη ραγδαία αφύπνισή της θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια από εκείνες τις ηφαιστειακές εκρήξεις στις οποίες μας έχει συνηθίσει -εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες- το  νεολαιίστικο και εργατικό κίνημα της Γαλλίας! Και τολμούμε να προβλέψουμε ότι αυτό μπορεί να συμβεί στις αμέσως επόμενες βδομάδες, μέσα στον Απρίλη ή το Μάη του 2016…

«Όλα άρχισαν» λοιπόν όταν το δίδυμο Ολάντ-Βαλς και η σοσιαλφιλελεύθερη κυβέρνησή του, έκαναν το μοιραίο λάθος των αλαζονικών εξουσιών όλων των εποχών: Βέβαιοι ότι έχουν πια εθίσει τη γαλλική κοινωνία να πίνει το πικρό ποτήρι των ακραίων νεοφιλελεύθερων αντιμεταρρυθμίσεών τους χωρίς να αντιδρά, πρόσθεσαν τώρα τη σταγόνα που έκανε ξαφνικά αυτό το ποτήρι να ξεχειλίσει. Και επειδή αυτή η μοιραία σταγόνα είναι η εκ βάθρων αλλαγή του «Εργατικού Κώδικα» που αποσκοπεί στο ροκάνισμα ή ακόμα και στη πλήρη κατάργηση των βασικότερων εργατικών δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν στα τελευταία 100 χρόνια,  για αυτό και βλέπουμε εδώ και δυο βδομάδες να ξεχειλίζει η οργή της γαλλικής νεολαίας και των Γάλλων εργαζομένων στους δρόμους εκατοντάδων γαλλικών πόλεων!

Η αρχή έγινε στις 9 Μαρτίου όταν μισό εκατομμύριο μαθητές, φοιτητές και εργαζόμενοι διαδήλωσαν σε όλη τη Γαλλία απαιτώντας την απόσυρση του κυβερνητικού νομοσχεδίου. Η δεύτερη κινητοποίηση έγινε μια βδομάδα αργότερα, στις 17 Μαρτίου, και αυτή τη φορά κατέβηκαν στους δρόμους 150.000 μαθητές και φοιτητές που αγωνιούν για το μέλλον τους καθώς το νομοσχέδιο τούς υπόσχεται μια εντελώς επισφαλή ζωή μέσα σε μια εφιαλτική εργασιακή ζούγκλα. Σύμφωνα με τους οργανωτές τους, και οι δυο αυτές μέρες κινητοποίησης, όπως και η επόμενη τρίτη στις 24 Μαρτίου, δεν είναι παρά μια διαδικασία «προθέρμανσης» του κινήματος έτσι ώστε να φτάσει στη μεγάλη παλλαϊκή κινητοποίηση, που έχει οριστεί για τις 31 Μαρτίου, έτοιμο να επιβάλει στη κυβέρνηση και στην εργοδοσία εκείνους τους συσχετισμούς δύναμης που θα τις κάνουν να αποσύρουν οριστικά το νομοσχέδιο.

Το πρώτο πράγμα που εντυπωσιάζει και κάνει αυτές τις κινητοποιήσεις να ξεχωρίζουν είναι η γενική αίσθηση ότι  μέχρι τώρα δεν είχαμε παρά απλές προσεισμικές δονήσεις που  προμηνύουν τον επερχόμενο κύριο κοινωνικό σεισμό. Σχεδόν οι πάντες, από τους συνδικαλιστές των φοιτητικών και μαθητικών συνδικάτων μέχρι τους ανώνυμους φοιτητές και κυρίως, τους μαθητές που διαδηλώνουν και καταλαμβάνουν κατά εκατοντάδες τα λύκειά τους, όλοι παραδέχονται δημόσια ότι  η οργή και η αποφασιστικότητά  τους  είναι ανάλογη των κοινωνικών ερειπίων  που έχουν συσσωρεύσει οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές όλων, χωρίς εξαίρεση, των γαλλικών κυβερνήσεων, δεξιών και «αριστερών», στα τελευταία 15-20 χρόνια.

2016-03-18 05 france2Το ότι έχουμε να κάνουμε με «κάτι μεγάλο και βαθύ» επιβεβαιώνεται έμμεσα τόσο από την -απρόσμενη και για αυτό ιδιαίτερα εντυπωσιακή- αναβίωση του Μάη του ’68 στις εικόνες των  πανώ και στα συνθήματα των νεολαιίστικων διαδηλώσεων, όσο και από το γεγονός ότι οι κινητοποιήσεις επιβλήθηκαν στις συνδικαλιστικές ηγεσίες από τη βάση των οργανώσεών τους, από τους «από κάτω». Συγκεκριμένα, ακόμα και οι ηγεσίες των πιο μαχητικών  εργατικών συνδικάτων (CGT, FO, Sud) ζητούσαν στην αρχή μόνον κάποιες «αλλαγές» στο επίμαχο νομοσχέδιο και όχι την απόσυρσή του, και για αυτό καλούσαν σε διαδήλωση μόνο στις 31 Μαρτίου, δηλαδή κατόπιν εορτής και για την –παραδοσιακή πια- τιμή των όπλων.

Τελικά, ήταν οι αυτόνομες πρωτοβουλίες των «ανώνυμων», όπως π.χ. εκείνη μιας φεμινίστριας που έγραψε και κυκλοφόρησε ένα κείμενο/καταγγελία του νομοσχεδίου το οποίο μέσα σε λίγες μέρες συγκέντρωσε πάνω από 1 εκατομμύριο υπογραφές (!), που έσπρωξαν πρώτα τα νεολαιίστικα (UNEF για τους φοιτητές, και  FIDL για τους μαθητές) και μετά τα εργατικά συνδικάτα όχι μόνο να κινητοποιηθούν αλλά και να ριζοσπαστικοποιήσουν τις διεκδικήσεις τους. Ενδεικτικό μάλιστα αυτής της ριζοσπαστικοποίησης είναι το γεγονός ότι οι ηγεσίες των περισσότερων από αυτά τα συνδικάτα, νεολαιίστικα και εργατικά, πρόσκεινται παραδοσιακά στο κυβερνών Σοσιαλιστικό κόμμα και αρκετά από τα στελέχη τους είναι μέλη αυτού του κόμματος. Η σημερινή τους σκληρή αντιπαράθεση με την κυβέρνηση και την ηγεσία του κόμματος, είναι απλώς ενδεικτική της μεγάλης κρίσης της γαλλικής Σοσιαλδημοκρατίας, που αποτυπώνεται εξάλλου στην –ιστορικά μοναδική- κατάρρευση της δημοτικότητας του διδύμου Ολάντ-Βαλς, που βρίσκεται πια σταθερά κάτω από το 20%!

Όμως, το κωμικό και συνάμα τραγικό είναι ότι αυτές ακριβώς τις μέρες διάλεξε η ηγεσία του γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος για να δώσει τη χαριστική βολή στο Μέτωπο της Αριστεράς (Front de Gauche), και να υποσχεθεί τη σύμπραξή της με το… Σοσιαλιστικό κόμμα!  Πως; Μα, δηλώνοντας όχι μόνο ότι θα μετάσχει με τον Γενικό Γραμματέα της Πιερ Λωράν στις προκριματικές εκλογές του Σοσιαλιστικού κόμματος, για την ανάδειξη του «κοινού υποψηφίου της Αριστεράς» στις προεδρικές εκλογές του 2017, αλλά και ότι θα υποστηρίξει το νικητή αυτών των «προκριματικών, που φυσικά δεν θα είναι παρά ο Φρανσουά Ολάντ ή έστω ο ακόμα χειρότερος διάδοχός του! Ελάχιστα εύσχημος τρόπος για να παραδοθείς σε μια Σοσιαλδημοκρατία σε ιστορική κρίση, που επιπλέον έχει να επιδείξει ένα έργο που θα ζήλευε και ο πιο αντιδραστικός Σαρκοζί…

Όπως και νάχει, το λόγο έχουν πια όχι οι ηγεσίες αλλά οι «από κάτω» που δείχνουν αποφασισμένοι να μην αρκεστούν στις μικροϋποχωρήσεις της κυβέρνησης Βαλς και να οδηγήσουν τον αγώνα τους μέχρι τη τελική νίκη. Με άλλα λόγια, επιτέλους κάτι κουνιέται στη γαλλική κοινωνία και αυτό το «κάτι» δεν είναι παρά η συσσωρευμένη οργή εκατομμυρίων πολιτών που, με επικεφαλής τη νεολαία, υπόσχονται μια συνέχεια τόσο συναρπαστική όσο και πολλά υποσχόμενη. Σε αυτή την γκρίζα και μέρα με τη μέρα όλο και πιο φαιά Ευρώπη της αβάσταχτης λιτότητας, ένα μαζικό,  ριζοσπαστικό και αντιφιλελεύθερο γαλλικό κίνημα της νεολαίας και των εργαζομένων θα ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόμαστε για να αναθαρρήσουμε και να ξαναβρούμε την αισιοδοξία μας. Και εδώ και σε όλη τη Γηραιά μας ήπειρο!...

scroll back to top