The Serbian Left’s Next Move
The Serbian Left’s Next Move After Aleksandar Vučić’s questionable election victory, Serbian radicals have a rare opening. by Pavle Ilić* Like most recent elections, this spring’s presidential campaign in
Serbie: un mouvement inédit de protestation menace l’«autocrate» Vučić
Serbie: un mouvement inédit de protestation menace l’«autocrate» Vučić Par Jean-Arnault Dérens et Philippe Bertinchamps (Mediapart) Depuis une semaine, le mouvement de protestation ne cesse de s’étendre, pre
Présidentielle 2017 : l’élection de toutes les surprises ?
Présidentielle 2017 : l’élection de toutes les surprises ? – « La clé est dans l’ampleur du vote Mélenchon » par MARTELLI Roger Jusqu’à ce jour, les péripéties de l’élection présidentielle auro
French presidential election: factory worker Poutou emerges as star of TV debate
French presidential election: factory worker Poutou emerges as star of TV debate by WILLSHER Kim The 11 presidential candidates faced off in a live televised debate, with anti-capitalist Poutou goading rivals over thei
Release of Arctic Methane
Release of Arctic Methane "May Be Apocalyptic," Study Warn By Dahr Jamail, Truthout | Report On a lake, plumes of gas, most likely methane from the breakdown of carbon in sediments below the lake, keep the water fro
The Dutch elections: Very little reason to celebrate
The Dutch elections: Very little reason to celebrate by Mathijs van de Sande This is ridiculous. Avaaz is circulating a petition to thank the "Dutch people" (whoever that may be) for "choosing hope, unity, and dialogue
Amériques latines, entre reflux des progressismes et expériences alternatives
Amériques latines, entre reflux des progressismes et expériences alternatives par Franck Gaudichaud Les retours revanchards de néolibéraux aux gouvernements de certains pays d’Amériques latines remettent-ils en
Don’t blame Corbyn for the sins of Blair, Brown and New Labour
In Britain, after byelections in Stoke and Copeland: Don’t blame Corbyn for the sins of Blair, Brown and New Labour By Ken Loach In the parts of Britain that have been left to rot, people support Jeremy Corbyn’s p
« Pour une critique de la violence » de Walter Benjamin – Histoire, droit, violence, État
« Pour une critique de la violence » de Walter Benjamin – Histoire, droit, violence, État 2000, par BENSAÏD Daniel Voici rassemblés divers essais de Walter Benjamin, parmi lesquels, le douloureux Franz Kafka, m
Podemos: Avon Barksdale se impuso a Stringer Bell
Tras Vistalegre II Podemos: Avon Barksdale se impuso a Stringer Bell por Josep Maria Antentas “...ellos no comprenden la utilidad inmensa de la diversidad de las doctrinas. Cada matiz, cada escuela tiene su misió
 Grèce: l’effondrement à bas bruit de tout un pays
 Grèce: l’effondrement à bas bruit de tout un pays  Par Martine Orange (Mediapart)* La crise grecque est toujours là. Les responsables européens et le FMI ont lancé un nouvel ultimatum à Alexis T
Patrice Lumumba (1925–1961)
Patrice Lumumba (1925–1961) by Sean Jacobs 56 years ago today, Congolese prime minister and anticolonial leader Patrice Lumumba was assassinated. Patrice Lumumba was prime minister of a newly independent Congo for
Secret IMF Documents on Greece commented by Eric Toussaint (CADTM)
Secret IMF Documents on Greece commented by Eric Toussaint (CADTM) by Eric Toussaint, International Monetary Fund (IMF) The CADTM draws attention to two IMF documents dating from March and May 2010 that were kept secr
Anger: To “leftist” admirers of Assad’s Syria
Anger: To “leftist” admirers of Assad’s Syria by MARDAM-BEY Farouk As a Syrian who has always identified politically with the left, I am particularly appalled by those men and women who call themselve

Αναζήτηση

Στις ΗΠΑ και στη Γαλλία τα δυο νέα μαζικά κινήματα που αλλάζουν τα δεδομένα των καιρών μας!

Του Γιώργου Μητραλιά

2016-06-18 01 france-01Φυσικά, δεν είναι σύμπτωση ότι εδώ και μήνες, και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού, στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Γαλλία, δυο μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά κινήματα αντιστέκονται και προχωρούν ενάντια στις δυνάμεις της συντήρησης και του νεοφιλελευθερισμού. Και επίσης φυσικά, δεν είναι σύμπτωση ότι και τα δυο αυτά μεγάλα κινήματα αντιμετωπίζουν τη συντονισμένη λυσσαλέα αντίδραση των ΜΜΕ που εδώ και μήνες (!) επαναλαμβάνουν μονότονα και σε εικοσιτετράωρη βάση ότι επίκειται η παράδοση και εξαφάνισή τους…

Αναφερόμαστε προφανώς στο μεγάλο απεργιακό –και όχι μόνο- κίνημα των Γάλλων εργαζομένων ενάντια στο νόμο που θέλει να εξαφανίσει τις εργασιακές κατακτήσεις ενός αιώνα αγώνων. Και αναφερόμαστε επίσης στο γιγάντιο  ριζοσπαστικό και ιστορικών διαστάσεων και συνεπειών πολιτικό κίνημα που δημιούργησε στις ΗΠΑ η καμπάνια του Μπέρνι Σάντερς. Και στις δυο περιπτώσεις, ο πόλεμος που έχουν εξαπολύσει εναντίον τους τα καθεστωτικά ΜΜΕ δεν έχει προηγούμενο και εγκαινιάζει μια νέα εποχή στους όρους διεξαγωγής των ταξικών αγώνων, τουλάχιστον σε περίοδο (κοινωνικής) ειρήνης…

Συγκεκριμένα, τουλάχιστον από τον περασμένο Μάρτη το σύνολο των αμερικανικών ΜΜΕ (τηλεοπτικά δίκτυα, καθημερινές εφημερίδας, περιοδικά, ιστοσελίδες, κλπ), ακολουθούμενα βεβαίως από το σύνολο των ΜΜΕ του πλανήτη μας, όχι μόνο διαπιστώνουν καθημερινά «το τέλος» της καμπάνιας του Μπέρνι αλλά και τον καλούν, όλο και πιο επιτακτικά, να αποσυρθεί και να σταματήσει «αυτή την ιστορία που έχει παρατραβήξει». Μάλιστα, με την πάροδο του χρόνου, ο παραδοσιακός «φιλελεύθερος» καθωσπρεπισμός πολλών από αυτά τα ΜΜΕ έχει παραχωρήσει τη θέση του σε μια άκρατη χυδαιότητα καθώς δεν διστάζουν πια να απευθύνονται στον «ξεροκέφαλο» Σάντερς καλώντας τον «να τελειώνει» ή ακόμα και «να ξεκουμπιστεί» πάραυτα! (1)

2016-06-18 02 Bernie-02Θέλοντας να αφιερώσουμε περισσότερο χώρο στις γαλλικές εξελίξεις, σταματάμε σε αυτό το σημείο την αναφορά μας στην αμερικανική κοσμογονία περιοριζόμενοι στην εξής διαπίστωση, που απορρέει –και- από τη βαρυσήμαντη ομιλία του γερουσιαστή από το Βερμόντ στους υποστηρικτές του τη νύχτα της 16ης Ιουνίου: Το κίνημα του Μπέρνι Σάντερς είναι σήμερα περισσότερο ακμαίο, ριζοσπαστικό και μαζικό παρά ποτέ,  ο ίδιος δηλώνει  αποφασισμένος να συνεχίσει και να δομήσει οργανωτικά την «πολιτική επανάστασή» του και κυρίως, θα πρέπει να θεωρείται πια δεδομένη η ντε φάκτο δημιουργία τόσο του ανεξάρτητου κινήματος των πολλών εκατομμυρίων πολιτών όσο και του περίφημου «τρίτου» κόμματος που θα φθείρει ανεπανόρθωτα τον παραδοσιακό πυλώνα της αμερικανικής μεγαλοαστικής ηγεμονίας,  τον αμερικανικό δικομματισμό!(2)

Αν και σε σύγκριση με τα τεκταινόμενα στις ΗΠΑ τα μεγέθη είναι πολύ διαφορετικά, κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην πολύ πιο κοντινή μας Γαλλία. Από τότε που ξεκίνησε το σημερινό κύμα διαμαρτυρίας ενάντια στο «νόμο εργασίας», δηλαδή τον περασμένο Μάρτιο, τα γαλλικά ΜΜΕ, μαζί με την κυβέρνηση αλλά και τη δεξιά αντιπολίτευση, δεν έχουν σταματήσει ούτε ένα λεπτό να διαλαλούν ότι το κίνημα «ασθμαίνει», «συρρικνώνεται», «ξεφουσκώνει» ή «δίνει την τελευταία μάχη του για την τιμή των όπλων».  Ταυτόχρονα, διακρίνονται για τη συστηματική κατασυκοφάντηση των απεργών που φτάνει μέχρι την εξομοίωσή τους με «τρομοκράτες», σε μια περίοδο μάλιστα που η Γαλλία αιμορραγεί από την πραγματική τρομοκρατία. Όμως, το αποτέλεσμα είναι οικτρό: οι μεν απεργοί και τα συνδικάτα τους (CGT, FO, Solidaires), παρά τις κάθε λογής αντιξοότητες, κρατούν γερά η δε κοινή γνώμη εξακολουθεί να απορρίπτει μαζικά (70%) το διαβόητο νόμο και την κυβέρνηση που τον εμπνεύστηκε.

Τρανή απόδειξη η τεράστια συμμετοχή στη παρισινή διαδήλωση της 14ης Ιουνίου, που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο από τότε που άρχισε το υπό εξέλιξη κίνημα. Ακόμα και αν οι διαδηλωτές δεν ήταν ένα εκατομμύριο, όπως ανακοίνωσαν τα συνδικάτα, ξεπέρασαν όμως σίγουρα τις 500.000 και μόνο κωμικοί είναι οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης και των ΜΜΕ που δεν δίστασαν να κάνουν λόγο για «70.000 διαδηλωτές» και για «κίνημα που φθίνει».

2016-06-18 03 france-03Πέρα από όλα αυτά, είναι όμως η ίδια η στάση του πρωθυπουργού Βαλς που διαψεύδει τους ισχυρισμούς περί «ξεφουσκώματος» του απεργιακού κινήματος. Πράγματι, αν όλα πήγαιναν για την κυβέρνηση τόσο καλά όσο δηλώνει ο κ. Βαλς και οι δικοί του, τότε προς τι οι υστερικές απειλές του ιδίου προς τους απεργούς και τα συνδικάτα τους αμέσως μετά το τέλος της τεράστιας διαδήλωσης; Προς τι οι δηλώσεις του περί… απαγόρευσης των προγραμματισμένων για τις επόμενες μέρες και εβδομάδες νέων εργατικών διαδηλώσεων; Και προφανώς, προς τι οι ανά δεκαπεντάλεπτο επαναλαμβανόμενες  όλο το εικοσιτετράωρο (!) από τα τηλεοπτικά κανάλια συνεχούς πληροφόρησης συκοφαντίες ότι οι απεργοί μπορεί και να είναι κοινοί… τρομοκράτες και να  αξίζουν ανάλογη μεταχείριση;  Αν μάλιστα πιστέψουμε τελευταία δημοσιεύματα του γαλλικού τύπου, η πραγματικότητα είναι διαμετρικά αντίθετη από εκείνη που θέλει να παρουσιάσει ο άτεγκτος, αυταρχικός και ακραίος νεοφιλελεύθερος Γάλλος πρωθυπουργός:  Στην κυβέρνηση του πνέει άνεμος πανικού και η συνοχή της δοκιμάζεται αγρίως αυτό τον καιρό καθώς ακόμα και εξέχοντες υπουργοί διαπιστώνουν ότι «ο Βαλς την οδηγεί γραμμή στον τοίχο» και το (Σοσιαλιστικό) κόμμα στη καταστροφή…

Ωστόσο, η αποσύνθεση των μεν, δηλαδή της κυβέρνησης Ολάντ-Βαλς, δεν σημαίνει αναγκαστικά και βέβαιη επικράτηση των δε, δηλαδή των απεργών καθώς το κίνημά τους υφίσταται πάντα τις συνέπειες της ιστορικής κρίσης της γαλλικής αριστεράς και μόλις πριν από λίγο άρχισε την ανασυγκρότησή του μετά από δεκαετίες ηττών και υποχώρησης. Σαν να μην έφταναν όμως όλα αυτά, οι νέες κατασταλτικές μέθοδοι που εφαρμόζει η αστυνομία του υπουργού Εσωτερικών κ. Καζνέβ κλιμακώνουν απερίγραπτα την ένταση, προκαλούν ανοιχτά τους απεργούς/διαδηλωτές και μπορούν ανά πάσα στιγμή να οδηγήσουν σε μια γενικευμένη και αιματηρή ανεξέλεγκτη έκρηξη που θα μεταβάλει δραστικά τα δεδομένα της γαλλικής κρίσης. Με άλλα λόγια, όλα τα ενδεχόμενα παραμένουν ανοιχτά συμπεριλαμβανομένου και εκείνου του γενικού σαπίσματος της κατάστασης καθώς καμιά από τις δυο αντιμαχόμενες παρατάξεις δεν υπερέχει ξεκάθαρα, ενώ ταυτόχρονα η δεξιά αντιπολίτευση είναι σε οικτρή κατάσταση και αδυνατεί να επωφεληθεί από τον αργό θάνατο της σοσιαλφιλελεύθερης κυβέρνησης.

Το συμπέρασμά μας δεν είναι δύσκολο: η δημιουργία ενός τεράστιου και άκρως ριζοσπαστικού κινήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες έρχεται την κατάλληλη στιγμή για να βοηθήσει την ευρωπαϊκή αριστερά και κυρίως, τα ευρωπαϊκά εργατικά και άλλα κοινωνικά κινήματα να σταθούν στα πόδια τους και να μπολιαστούν με την ζωογόνο ριζοσπαστικότητα που τους έχουν στερήσει τα τελευταία 30-35 χρόνια της νεοφιλελεύθερης παντοδυναμίας. Και για να εξηγούμεθα: Όσο ταχύτερα συνειδητοποιήσουν αυτή τη νέα διεθνή πραγματικότητα οι ηγεσίες τους και πράξουν ανάλογα, τόσο συντομότερη και λιγότερο επώδυνη θα είναι η έξοδος όλων μας από τη γενικευμένη κοινωνική αλλά και υπαρξιακή μας κρίση!…

Σημειώσεις

1. Βλέπε http://contra-xreos.gr/arthra/1065-2016-06-05-19-03-12.html
καθώς και http://contra-xreos.gr/arthra/1069-2016-06-12-00-01-00.htm

2. Για τις κατακλυσμικές εξελίξεις στην παγκόσμια υπερδύναμη, και ειδικά στο κίνημα υποστήριξης του Μπέρνι Σάντερς, μπορείτε να προσφεύγετε στο πλούσιο σε έγκυρη πληροφόρηση Facebook που δημιούργησε η Πρωτοβουλία   «Έλληνες για το μαζικό κίνημα του Μπέρνι Σάντερς».

scroll back to top